کتاب درهای نیمه‌باز

«درهای نیمه‌باز» نام اثری از شمیم مستقیمی(-۱۳۵۹) است. این کتاب نوشته‌های جامعه‌شناسانه این نویسنده در فاصله سال‌های ۸۸ تا ۹۲ درباره «همه چیز »است. چنان‌که در مقدمه می‌خوانید: امروز که مقدمه‌ی این کتاب نوشته می‌شود، روزهای آخر تیر است. هفته‌ی پیش متن توافق جامع میان ایران و شش قدرت جهانی برای برچیده شدن تحریم‌ها از یک سو و اعتمادسازی ایران در زمینه برنامه هسته ایش از سوی دیگر منتشر شد. در میانه خوشحالی‌ها و لبخندها از خودمان می‌پرسیم آیا واقعا از کابوس هشت ساله بیدار شدیم؟ عجب این است که بازگشت به عقب٬ به جایی که بودیم و تازه خیلی جای خوبی هم نبود٬ خوشحالمان می‌کند و قند توی دلمان آب می‌شود. معنای کابوس هم همین است. کابوس وقتی تمام می‌شود تازه همان‌جایی هستی که قبل از کابوس بودی. کابوس یک سیاه‌چاله است میان دو خط فاصله روی کاغذ. خط فاصله ای که معنای تمام متن را می بلعد و به هیچ می‌فرستد. اگر به راستی از کابوس بیدار شده باشیم... چنین باد. هشت سال بر ما گذشت و فرصت پیش رفتن از ما دریغ شد. در امتداد فریاد نسل‌ها و نخبگانی که زیر آوار تقدیری زمخت و بی‌رحم در راه رسیدن به خواست تاریخی مردم این سرزمین دفن شدند احتمالا باید نشانی از این هشت سال زندگی ما هم جست. بگذریم. هشت سالی که تنها نامی که می‌توان بر آن نهاد «دوره‌ی بی خردی» است. نوشته‌های این کتاب محصول تلاش‌های ذهنی است که در تاریک‌ترین لحظات که چشم چشم را نمی دید می‌کوشید به این سو و آن‌سو نگاه کند و به هر چه که می‌بیند فکر کند. این‌ها نوشته‌هایی است درباره‌ی همه چیز. و تنها وجه مشترک آن‌ها این است که در فاصله‌ی سال‌های بین ۸۸ تا ۹۲ نوشته شدند... این نوشته‌ها صحنه‌هایی است از یک زندگی که اگرچه در طول هشت سال اخته و دم‌بریده بود اما بالاخره بود و فکرها و ایده‌های مندرج در این نوشته‌ها اگرچه احتمالا در خیلی جاها به نتیجه‌ای محصل آن‌چنان که خیلی‌ها می‌پسندند نرسیده‌است اما امید است که روی هم توانسته‌باشد تصویری باشد از یک دوران.