کتاب تعمق در سینما

کتاب تعمق در سینما نوشته‌ی کوئنتین تارانتینو با ترجمه‌ی مازیار فکری‌ارشاد مجموعه‌ای از جستارها و خاطره‌نویسی‌های سینمایی یکی از شناخته‌شده‌ترین فیلم‌سازان معاصر است. تارانتینو در این اثر از تجربه‌ی تماشای فیلم در سالن‌های مختلف، از سینما تیفانی تا سالن‌های محله‌های سیاه‌پوست‌نشین، و از مواجهه‌ی کودکی‌اش با فیلم‌های بزرگ‌سالان تا تحلیل ستاره‌هایی مثل استیو مک‌کوئین می‌نویسد. این کتاب را نشر نیماژ منتشر کرده است و در قالب مجموعه پژوهش‌های سینمایی عرضه شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تعمق در سینما

کتاب تعمق در سینما مجموعه‌ای از ۱۷ جستار است که کوئنتین تارانتینو در آن‌ها به فیلم‌ها، سالن‌ها و آدم‌هایی پرداخته است که رؤیای سینما را برایش ساخته‌اند. نویسنده در این کتاب از کودکی‌اش در کالیفرنیا شروع می‌کند، از سالن‌های محلی، «دو فیلم با یک بلیت»، تماشای فیلم‌های بزرگ‌سالان در هفت‌سالگی و قوانینی که مادرش برای «آدم‌بزرگ بودن» در سینما وضع کرده بود می‌نویسد و نشان می‌دهد چگونه همین تجربه‌ها بعدها جهان‌بینی سینمایی او را شکل داده است. در ادامه‌ی کتاب تعمق در سینما، تارانتینو به‌سراغ فیلم‌ها و چهره‌های محبوبش می‌رود؛ از تجربه‌ی تماشای فیلم‌های بلکسپلویتیشن در سالن‌های محله‌های سیاه‌پوست‌نشین و همراهی با تماشاگران پرهیاهو تا تحلیل جایگاه جیم براون، مکس جولین و دیگر ستاره‌های این جریان. در جستارهایی دیگر، او با جزئیات فراوان به سراغ فیلم‌هایی مثل بولیت می‌رود، از نقش استیو مک‌کوئین در تعریف دوباره‌ی ستاره‌ی اکشن می‌گوید و پشت‌صحنه‌ی انتخاب فیلم‌نامه‌ها، نقش نیلی مک‌کوئین در مسیر حرفه‌ای همسرش و تغییر تصویر پلیس در سینمای امریکا را مرور کرده است. کتاب تعمق در سینما هم‌زمان خاطره‌نگاری، تاریخ شفاهی تماشاگران دهه‌های ۶۰ و ۷۰ و نوعی کلاس غیررسمی تحلیل فیلم است که در آن، نویسنده با نثری پرانرژی و پرجزئیات، از تجربه‌ی تماشای جمعی، واکنش تماشاگران، شوک‌های کودکی و کشف تدریجی خشونت، طنز و سکسوالیته روی پرده حرف می‌زند.

خلاصه کتاب تعمق در سینما

کتاب تعمق در سینما به این سؤال پاسخ می‌دهد که عشق افراطی کوئنتین تارانتینو به سینما چگونه شکل گرفته و این عشق چه‌طور سلیقه و نگاه او را ساخته است. نویسنده از تجربه‌ی تماشای زودهنگام فیلم‌های بزرگ‌سالان، قوانین مادرش برای سکوت در سالن، گفت‌وگوهای بعدازسینما در ماشین و مواجهه با خشونت و شوخی‌های جنسی می‌نویسد و نشان می‌دهد چطور این تجربه‌ها تبدیل به نوعی «آموزش غیررسمی سینما» شده است. در بخش‌هایی دیگر، او به‌صورت تحلیلی سراغ فیلم‌ها و ستاره‌ها می‌رود، از بلکسپلویتیشن و سالن‌های محله‌های سیاه‌پوست‌نشین تا ستاره‌هایی مثل استیو مک‌کوئین و فیلم بولیت، و از خلال خاطره و تحلیل، تاریخ غیررسمی سینمای امریکا را بازخوانی می‌کند.

چرا باید کتاب تعمق در سینما را بخوانیم؟

خواندن تعمق در سینما امکان همراهی با نگاه یک فیلم‌ساز مؤلف را فراهم می‌کند که هم تماشاگر خوره است هم تحلیل‌گر. این کتاب نشان می‌دهد تجربه‌ی تماشای جمعی، سالن‌ها، تماشاگران و حاشیه‌های اجتماعی چطور بر درک فیلم اثر می‌گذارد و درعین‌حال نمونه‌هایی زنده از خوانش شخصی فیلم‌ها و ستاره‌ها ارائه شده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

تعمق در سینما به کسانی پیشنهاد می‌شود که به تاریخ سینمای امریکا، فرهنگ پاپ، بلکسپلویتیشن، ستاره‌سازی و تجربه‌ی تماشای فیلم در سالن علاقه‌مند هستند. دانشجویان و علاقه‌مندان نقد و تحلیل فیلم هم می‌توانند از نگاه شخصی و پرجزئیات تارانتینو بهره ببرند.

بخشی از کتاب تعمق در سینما

«در این کتاب، تارانتینو روایتی از خود ارائه می‌دهد. این‌که از کودکی مشتری ثابت سالن‌های سینمای محلی بوده و تقریباً فیلمی از دههٔ ۶۰ به بعد سینمای امریکا نیست که دستِ‌کم یک بار ندیده باشد. قدرت تفسیر تارانتینو از فیلم‌های محبوبش (که در این کتاب به‌آن‌ها اشاره رفته) بی‌آن‌که شباهتی به شیوه‌های نقد و تجزیه‌وتحلیل منتقدان حرفه‌ای سینما بیابد، جذاب و خواندنی است. کتاب حاضر شامل ۱۷ جُستار به قلم تارانتینو، بیشتر دربارهٔ فیلم‌هایی است که در نوجوانی او را فریفتهٔ جادوی سینما کرده و البته چند یادداشت دربارهٔ آدم‌ها -ازجمله دوستی خانوادگی به نام فلوید- که در دوران کودکی و نوجوانی تنها کسی بوده که اشتیاق و علاقهٔ کوئنتین به سینما را جدی گرفته و با او همدلی کرده است. تارانتینو محصول فرهنگ پاپ است و لحن و ادبیات سخن‌گفتنش هم تأثیر پذیرفته از این جریان فرهنگی. این لحن و شیوهٔ سخنوری، به نثرش در نوشته‌های این کتاب هم سرایت کرده است. نثر او در جستارهای پیشِ رو عامیانه است. گویی مقابلت نشسته و با همان هیجان و تکان‌های سر و دست که در گفت‌وگوهای تصویری‌اش دیده‌ایم، دارد قانعت می‌کند که تحلیل‌هایش درست و دقیق است. واقعاً هست؟ تا حدودی. گاهی سلیقهٔ شخصی را بیش از اندازه در تحلیل‌هایش وارد می‌کند و گاه چون یک مورخ دقیق و بی‌طرف، گوشه‌هایی از جذابیت‌های متن و حاشیهٔ سینما را در قالب کلام به تصویر می‌کشد که شاید یک منتقد و نویسندهٔ سینمایی نتواند به این لحظه‌ها و این شیوهٔ ماهرانهٔ انتقال مطلب در عین سادگی دست یابد.»