کتاب چرمی

کتاب چرمی نوشته‌ی محمد علی پور روایتی است از دل‌باختگی، وسواس ذهنی و فروپاشی آرام یک جوان در فضای دانشگاهی رشت؛ روایتی که از یک نگاه کوتاه در ایستگاه سرویس شروع می‌شود و تا مرز جنون، توهم و شک‌کردن به واقعیت پیش می‌رود. انتشارات آذرفر آن را منتشر کرده است و نسخه‌ی حاضر برای مطالعه در قالب کتاب الکترونیکی آماده شده است. در این کتاب، راوی با زبانی صریح و بی‌پرده از تجربه‌ی یک عشق یک‌طرفه حرف می‌زند؛ عشقی که نه‌تنها به وصال نمی‌رسد بلکه به‌تدریج مرز میان خاطره، رؤیا، توهم و زمان را در ذهن او از بین می‌برد. فضای داستان در خوابگاه، دانشگاه، ایستگاه‌های سرویس و خیابان‌های بارانی رشت می‌گذرد و خواننده را در ذهن آشفته‌ی شخصیت اصلی شناور می‌کند؛ ذهنی که مدام بین گذشته و حال، بین «اگر»ها و «کاش»ها رفت‌وبرگشت دارد. چرمی بیش از آنکه درباره‌ی یک رابطه باشد، درباره‌ی گیر افتادن در یک لحظه است؛ لحظه‌ای که بارها و بارها در ذهن راوی بازسازی می‌شود و هر بار شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چرمی

کتاب چرمی داستان جوانی است که در آستانه‌ی انصراف از دانشگاه، در ایستگاه سرویس دانشگاه رشت با یک نگاه، وارد مسیری می‌شود که تمام زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. محمد علی پور در این کتاب، از زاویه‌ی دید اول‌شخص، ذهن آشفته و پر از تردید راوی را دنبال کرده است؛ ذهنی که از کودکی تا اکنون، با خاطرات تیره، احساس تنهایی، ناتوانی در حرف‌زدن و پناه‌بردن به نوشتن شکل گرفته است. ساختار کتاب در ۷ فصل تنظیم شده است: «در آغاز تاریکی»، «نقطه‌ای بی‌بازگشت»، «زندگی در کنار او»، «تعقیب سایه»، «در لبه‌ی جنون»، «سقوط در واقعیت» و «نقطه‌ی صفر». هریک از این فصل‌ها مرحله‌ای از سیر ذهنی و عاطفی راوی را نشان می‌دهد؛ از لحظه‌ی نخستین نگاه و جرقه‌ی شیفتگی، تا وسواس بیمارگونه برای دیدن دوباره‌ی دختر، و درنهایت، مواجهه با این سؤال که اصلاً چه‌چیز واقعی بوده است. فضای داستان در دانشگاه، خوابگاه، ایستگاه‌های اتوبوس، کتابخانه و خیابان‌های بارانی رشت می‌گذرد و جزئیات روزمره‌ی زندگی دانشجویی، مثل کلاس‌ها، سلف، سرویس‌ها و گروه‌های مجازی، در دل یک روایت تیره و ذهنی قرار گرفته است. کتاب چرمی در فصل‌های میانی، به‌تدریج از یک روایت ظاهراً ساده‌ی عاشقانه فاصله می‌گیرد و وارد لایه‌های پیچیده‌تری از ادراک و زمان می‌شود. در فصل «زندگی در کنار او» خواننده با صحنه‌هایی روبه‌رو است که معلوم نیست واقعاً رخ داده‌اند يا فقط در ذهن راوی ساخته شده‌اند؛ صحنه‌هایی مثل قدم‌زدن در پارک، نشستن روی پله‌ی سنگی و گفت‌وگوهای صمیمی که ناگهان با بازشدن چشم راوی، به‌عنوان یک خیال فرو می‌ریزند. در فصل‌های «تعقیب سایه» و «در لبه‌ی جنون» وسواس راوی برای دیدن دوباره‌ی دختر، او را به غیبت از کلاس‌ها، جست‌وجو در محوطه‌ی دانشگاه، فیلم‌گرفتن پنهانی، سپردن کار به دیگران برای پیدا کردن اسم و آیدی دختر و حتی سفارش نقاشی از چهره‌ی او می‌کشاند. در فصل «سقوط در واقعیت» و «نقطه‌ی صفر» داستان رنگی از وهم و چرخه‌ی تکرار به خود می‌گیرد؛ با حضور دختری بارانی‌پوش و پیرمردی که شبیه نسخه‌ی پیر خود راوی است و از تکرارشدن این داستان در زمان‌های دیگر حرف می‌زند. کتاب چرمی درنهایت، بیش از آنکه پاسخی قطعی بدهد، خواننده را با حسی از تعلیق، تنهایی و پرسش درباره‌ی مرز میان واقعیت و ذهن تنها می‌گذارد.

خلاصه داستان چرمی

راوی چرمی جوانی است که از کودکی با خاطرات تیره، حس طردشدگی و ناتوانی در بیان احساسات بزرگ شده است. او می‌گوید شادی برای دیگران مثل نان تازه بوده و برای خودش فقط بوی دوری از پشت شیشه‌ی بخارگرفته. در دوران دانشجویی، بعد از چند ترم، تصمیم می‌گیرد بی‌سروصدا از دانشگاه انصراف بدهد. برای انجام کارهای اداری به رشت برمی‌گردد، اما در ایستگاه سرویس، در ساعت ۱۱:۵۷ روز ۲۸ دی، دختری را می‌بیند با چشمان سبز و مانتویی با آستین‌های چرمی. این نگاه کوتاه، با لبخندی که راوی آن را واقعی و فراموش‌نشدنی توصیف کرده است، همه‌چیز را در او زیرورو می‌کند. او برای این دختر در ذهنش اسم می‌گذارد: «چرمی». از همان لحظه، تصمیم انصراف‌دادن فرو می‌ریزد و جای خود را به یک وسواس تازه می‌دهد: پیدا کردن دوباره‌ی چرمی. راوی به دانشگاه برمی‌گردد، هفته‌ها در ایستگاه‌ها و محوطه‌ی دانشگاه می‌چرخد، کلاس‌ها را رها می‌کند و هر سه‌شنبه و چهارشنبه را به امید دیدن دوباره‌ی او می‌گذراند. هر بار که او را می‌بیند، جرأت نزدیک‌شدن ندارد و فقط نگاه می‌کند، لبخند می‌بیند، از سرویس جا می‌ماند و بعد خودش را سرزنش می‌کند. کم‌کم مرز میان واقعیت و خیال در ذهنش می‌شکند: صحنه‌هایی از «زندگی در کنار او» در پارک و روی پله‌ی سنگی می‌بیند که بعد معلوم می‌شود فقط رؤیا بوده‌اند. دختری با بارانی مشکی چندبار در لحظه‌های بحرانی ظاهر می‌شود و جملاتی هشداردهنده می‌گوید؛ مثل این‌که «اگر پیداش هم کنی، به چیزی که دنبالش هستی نمی‌رسی» یا «این داستان قبلاً هم اتفاق افتاده». راوی بالاخره با کمک یک هم‌دانشجویی، کلاس چرمی را پیدا می‌کند، از او فیلم می‌گیرد تا مطمئن شود واقعی است، برایش نقاشی می‌کشد، در کتابخانه نقاشی را تحویل می‌دهد و چند روزی در پیام‌رسان با او گفت‌وگو می‌کند. اما دختر ناگهان سرد می‌شود، پیام‌ها را پاک می‌کند و معلوم می‌شود با پسری دیگر وارد رابطه شده است؛ آن هم از همان روز ۲۸ دی. راوی درهم می‌شکند، سیگار را امتحان می‌کند، خودش را مثل سایه‌ای بی‌اهمیت می‌بیند و در پایان، در فصل «نقطه‌ی صفر» با پیرمردی روبه‌رو می‌شود که چهره‌اش شبیه نسخه‌ی پیر خودش است و از تکرارشدن این داستان در زمان‌های دیگر حرف می‌زند. دفترچه‌ای با نام راوی و تاریخی قدیمی‌تر از تولد او، این حس را تقویت می‌کند که چرخه‌ای از تکرار، گم‌شدن و بازگشت در کار است و راوی هیچ‌وقت به‌طور کامل از آن بیرون نمی‌آید.

چرا باید کتاب چرمی را بخوانیم؟

چرمی تجربه‌ی یک دل‌بستگی یک‌طرفه را نه در سطح رفتارها، بلکه در عمق ذهن و روان شخصیت اصلی دنبال کرده است. این کتاب نشان داده است که چگونه یک نگاه کوتاه می‌تواند به وسواسی طولانی تبدیل شود؛ وسواسی که برنامه‌ی تحصیل، روابط، خواب، سلامت روان و حتی ادراک زمان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. خواننده در طول فصل‌ها، با جریان سیال افکار راوی همراه می‌شود؛ از امیدهای کوچک و لحظه‌های سرخوشی، تا سقوط در ناامیدی، خودسرزنش‌گری و شک‌کردن به واقعیت. این همراهی، تصویری ملموس از اضطراب، نشخوار ذهنی و گیر افتادن در «اگر آن روز...» می‌سازد. چرمی برای کسانی که به داستان‌های شخصیت‌محور علاقه دارند، فرصتی فراهم کرده است تا از زاویه‌ی دید یک جوان درگیر با خودش، فضای دانشگاه، خوابگاه، شهر رشت و روابط مبهم و ناتمام را ببینند. حضور مکرر عناصر تکرارشونده مثل ایستگاه سرویس، ساعت ۱۱:۵۷، باران، دختر بارانی‌پوش و پیرمرد، به داستان حال‌وهوایی چرخه‌ای و وهم‌آلود داده است که آن را از یک روایت صرفاً عاشقانه جدا می‌کند. این کتاب همچنین به‌طور غیرمستقیم به موضوعاتی مثل ناتوانی در بیان احساسات، ترس از تحقیر، فرار از تصمیم‌گیری، و تأثیر شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها بر شکل‌گیری و فروپاشی رابطه‌ها پرداخته است. برای کسانی که تجربه‌ی دل‌بستگی‌های یک‌طرفه، پشیمانی از فرصت‌های ازدست‌رفته یا درگیری با خاطرات تکرارشونده را داشته‌اند، چرمی می‌تواند آینه‌ای باشد برای دیدن بخشی از خود در روایت راوی.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن چرمی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های روان‌کاوانه و شخصیت‌محور علاقه دارند، به دانشجویان و جوانانی که با فضای خوابگاه و دانشگاه و روابط مبهم و ناتمام درگیر بوده‌اند، به کسانی که تجربه‌ی عشق یک‌طرفه، وسواس فکری نسبت به یک نفر یا نشخوار مداوم خاطرات را می‌شناسند، و به خوانندگانی که از روایت‌هایی با حال‌وهوای تیره، بارانی و آمیخته با تردید نسبت به واقعیت لذت می‌برند.