کتاب مردی که هیچ بود

ابتدای داستان: تو خاک و خُلا و گل و شِلای جنوب ترون لول می‏‌خوردیم و روزبه‌‏روز لندوک‏‌تر و دیلاق‌‏تر می‌‏شدیم. پن شیش نفرمون مال یه محل و یه کوچه بودیم و تو یه مدرسه درس می‏‌خوندیم. کلاس شیشم مدرسه قندی تو خانی‌‏آباد، پشت نیمکتای زوار در رفته و رنگ رو باخته که تا روشون می‌‏شستیم یا جابه‌‏جا می‌‏شدیم جرق و جروق و ناله‌‏ش در می‌‏اومد اونم آخرای کلاس، هیچیمون مث هم نبود و کلی با هم فرق داشتیم، هر کدوممون اخلاق خودمونو داشتیم. جونورای جورواجوری بودیم، هر نفر واس خودش یه سازی رو کوک می‏‌کرد، قلق خاصی‏‌ام داشتیم و یه شگرد، فقط قد و قواره‏‌هامون و سر و شکلمون با هم یه‌‏دس نبود و با هم نمی‌‏خوند. یه بار با همدیگه کل‏کل و کتک‌‏کاری و تو سر و کله زدن مث بقیه بچه‏‌ها نکردیم. تو روی همدیگه وانسادیم و هم‌نفس بودیم. جنسامون خورده‌‏شیشه نداش، بی‌‏اشکل بودیم و روراست و بی‌‏شیله‌‏پیله، هیچ چیز و هیچ کس نمی‌‏تونس بین ما جدایی بندازه، دسمون تو دس همدیگه و دلامون با هم، چیزی‌‏ام از همدیگه دریغ نداشتیم.