کتاب شکست خوب

کتاب شکست خوب نوشته امی ادموندسون و ترجمه تیم ترجمه نشر ویان، اثری در حوزه‌ی روان‌شناسی کاربردی و یادگیری سازمانی است. نشر ویان این اثر را منتشر کرده است که به بررسی مفهوم شکست، انواع آن و نقش آن در رشد فردی و سازمانی پرداخته و تلاش کرده با ارائه‌ی چارچوب‌ها و مثال‌های متنوع، نگاهی تازه به اهمیت و کارکرد شکست در زندگی و کار ارائه دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شکست خوب

کتاب شکست خوب (راهکارهای مؤثر برای تبدیل شکست به موفقیت) اثری تحلیلی است که به قلم امی ادموندسون، پژوهشگر حوزه‌ی رفتار سازمانی، نوشته شده است. این کتاب با رویکردی علمی و تجربی، به بررسی شکست در سطوح فردی و سازمانی می‌پردازد و تلاش می‌کند مرز میان شکست‌های سازنده و مخرب را روشن کند. ساختار کتاب شامل دو بخش اصلی است: بخش نخست به معرفی انواع شکست و دسته‌بندی آن‌ها می‌پردازد و بخش دوم بر تمرین آگاهی و مهارت‌های لازم برای مواجهه‌ی بهتر با شکست تمرکز دارد.

امی ادموندسون باتکیه‌بر پژوهش‌های میدانی، مثال‌های واقعی از حوزه‌های پزشکی، صنعت و ورزش و همچنین تجربیات شخصی خود، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از شکست به‌عنوان ابزاری برای یادگیری و نوآوری بهره برد. کتاب شکست خوب نه‌تنها به جنبه‌های روان‌شناختی شکست می‌پردازد، بلکه نقش فرهنگ سازمانی، ایمنی روان‌شناختی و اهمیت گفت‌وگو درباره‌ی اشتباهات را نیز بررسی می‌کند. این کتاب برای کسانی که به‌دنبال درک عمیق‌تری از فرایند یادگیری از شکست هستند، منبعی قابل‌توجه به‌ شمار می‌آید.

خلاصه کتاب شکست خوب

کتاب شکست خوب با طرح این پرسش آغاز می‌شود که چرا یادگیری از شکست، باوجود بدیهی‌بودن آن، در عمل تا این اندازه دشوار است. امی ادموندسون در ابتدا به تجربه‌های شخصی خود از شکست‌های پژوهشی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این شکست‌ها به کشف‌های مهمی درباره‌ی کار تیمی و ایمنی روان‌شناختی منجر شده‌اند. او توضیح می‌دهد که بسیاری از ما، به‌جای پذیرش و تحلیل شکست، تمایل داریم آن را پنهان کنیم یا دیگران را مقصر بدانیم و همین امر مانع یادگیری و رشد می‌شود. در ادامه، نویسنده سه نوع شکست را معرفی می‌کند: شکست‌های هوشمندانه (که حاصل آزمایش و جست‌وجوی آگاهانه در قلمروهای ناشناخته‌اند)، شکست‌های بنیادین (که ناشی از اشتباهات قابل‌پیشگیری و لغزش‌های ساده‌اند) و شکست‌های پیچیده (که در سیستم‌های بزرگ و وابسته به عوامل متعدد رخ می‌دهند). 

امی ادموندسون تأکید می‌کند که همه‌ی شکست‌ها ارزش یکسانی ندارند و تنها برخی از آن‌ها می‌توانند به یادگیری و پیشرفت منجر شوند. در بخش دوم کتاب، تمرکز بر مهارت‌هایی است که برای مواجهه‌ی سالم با شکست لازم‌ هستند: خودآگاهی، آگاهی از موقعیت و درک سیستم‌ها. نویسنده با مثال‌هایی از حوزه‌های پزشکی، صنعت و ورزش نشان می‌دهد که چگونه ایمنی روان‌شناختی در تیم‌ها، امکان گفت‌وگو درباره‌ی اشتباهات را فراهم می‌کند و از تبدیل خطاهای کوچک به شکست‌های بزرگ جلوگیری می‌کند. در نهایت، کتاب بر اهمیت تغییر نگرش نسبت به شکست و پذیرش آن به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از فرایند یادگیری و نوآوری تأکید دارد.

چرا باید کتاب شکست خوب را بخوانیم؟

این کتاب با رویکردی تحلیلی و مبتنی‌بر تجربه، به یکی از مهم‌ترین موانع رشد فردی و سازمانی می‌پردازد: ترس از شکست و ناتوانی در یادگیری از آن. کتاب شکست خوب با ارائه‌ی چارچوب‌های عملی و مثال‌های واقعی، به خواننده کمک می‌کند تا میان انواع شکست تمایز قائل شود و راهکارهایی برای مواجهه‌ی سالم با اشتباهات بیابد؛ همچنین کتاب به اهمیت ایمنی روان‌شناختی در محیط‌های کاری و نقش فرهنگ سازمانی در پذیرش خطاها می‌پردازد. مطالعه‌ی این اثر می‌تواند نگرش افراد و سازمان‌ها را نسبت به شکست تغییر دهد و آن را به فرصتی برای یادگیری و نوآوری تبدیل کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای مدیران، رهبران تیم‌ها، کارآفرینان، دانشجویان رشته‌های مدیریت و روان‌شناسی و هرکسی که با چالش‌های یادگیری، تغییر و نوآوری سروکار دارد، مناسب است؛ همچنین به افرادی که به‌دنبال راهی برای غلبه بر ترس از اشتباه و رشد شخصی هستند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب شکست خوب

«این ایده که افراد و سازمان‌ها باید از شکست درس بگیرند رایج است و حتی بدیهی به نظر می‌رسد؛ اما بسیاری از ما نمی‌توانیم درس‌های ارزشمندی که شکست‌ها می‌توانند ارائه دهند، بیاموزیم. ما انسان‌ها از کار سخت و تأمل در مورد اینکه چه اشتباهاتی را انجام دادیم، خودداری می‌کنیم. ما تمایلی به اعتراف به شکست نداریم. ما از شکست‌های خود خجالت می‌کشیم؛ اما به سرعت شکست‌های دیگران را تشخیص می‌دهیم. ما شکست‌های خود را انکار می‌کنیم، نادیده می‌گیریم و به سرعت چیزهایی مثل شرایط و اطرافیان خود که مطابق میل‌ ما نیستند را سرزنش می‌کنیم. هر کودکی دیر یا زود یاد می‌گیرد که با اشاره‌ی انگشت به فردی دیگر، از سرزنش خود اجتناب کند. با گذشت زمان، این کار به یک عادت تبدیل می‌شود و ما به‌تدریج یاد می‌گیریم که برای جلوگیری از این‌که ممکن است شکست بخوریم، اجتناب کنیم. در نتیجه، فرصت‌های بی‌شماری را برای یادگیری و توسعه‌ی مهارت‌های جدید از دست می‌دهیم.»