کتاب بدیو

کتاب بدیو نوشتهٔ اد پلوث و ترجمهٔ محمدعلی غزنوی است. انتشارات آوند دانش این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب بدیو

شاید بی‌هیچ اغراقی بشود پالیتی (polity) را برجسته‌ترین انتشارات در حوزهٔ علوم انسانی و اجتماعی دانست، به‌خصوص زمانی که از مباحث روز و عقیده‌های فلسفی‌سیاسی معاصر سخن برده می‌شود. مطبوعه‌های این انتشارات نزد اصحاب حوزهٔ درس و تحقیق در زمرهٔ منابع پیش‌گام و در عین حال باکیفیت قرار می‌گیرد. انتشارات پالیتی با پرداختن به مباحث پیشرو در حوزهٔ سیاست، فرهنگ و علوم اجتماعی و انتشار نتایج آن در قالب کتاب، باعث بحث‌های مختلف میان نهادهای عمومی و اجتماعی در گوشه‌وکنار دنیا شده و می‌شود. انتشارات آوند دانش مجموعه کتاب‌های انتشارات پالیتی را ترجمه و منتشر کرده است. 

مجموعهٔ متفکران مطرح معاصر از بهترین متون تفسیری در حوزهٔ نظریه است. در این معنا، مجموعهٔ حاضر با کلیهٔ مجموعه‌هایی که تاکنون در این حوزه منتشر شده است، تفاوت بنیادی دارد. این تفاوت خاصه برآمده از وسواس انتشارات پالیتی و کیفیت نویسندگان این مجموعه است. از همین رو در دانشگاه‌های سراسر دنیا کتب این مجموعه حکم منابع معتبر درسی و پژوهشی را دارد.

این جلد از مجموعه متفکران معاصر به آلن بدیو می‌پردازد. 

خواندن کتاب بدیو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفه مدرن پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بدیو

«بدیو چنین پرسش‌هایی را تنها با نگاه به جنبش‌های سیاسی مطرح نمی‌کند (اگرچه به نظر می‌رسد این جنبش‌ها در شکل‌گیری پرسش او جایگاه ویژه‌ای داشته باشد). از نظر او، همهٔ چیزهایی که هرازگاهی انسان را برمی‌انگیزاند، موضوعاتی همچون داستان‌های عاشقانه، کشفیات علمی و ابداعات هنری، می‌تواند هدف این پرسش‌ها باشد. به‌واقع، سیاست، عشق، علم و هنر، چهار زمینه از عمل انسانی هستند که به‌زعم بدیو «حقایق» در آن‌ها ممکن می‌شوند. می‌توان پنداشت احتمالاً تجربه‌ای که بدیو از سستی اعتقادات در میان هم‌نسلانش داشته، انگیزهٔ بسیاری از فعالیت‌های فلسفی او بوده است؛ اما با اطمینان می‌توان گفت که او بیشتر درگیر توصیف امکان وفاداری (و دفاع از آن) در همهٔ این ساحات است؛ وفاداری به رخدادهایی که برخلاف هرگونه مصلحت‌اندیشی، می‌توانند خوشبختی و گاه حتی زندگی آدمی را بر باد دهند. گاهی این اعمال چیزی جز ایده‌ای احمقانه به نظر نمی‌رسند (و شاید در واقع نیز چنین باشند)؛ مثلاً چیزی ابلهانه، همچون روشی نو برای حل مسائل ریاضی یا حسی که می‌گوید راهی جدید برای ایجاد صدا، ارزش موسیقایی دارد.

همان طور که اشاره کردم، متداول‌ترین ارجاع در آثار بدیو به سیاست است و بیشتر مثال‌ها و مفاهیم کلیدی او از نظریه و تاریخ سیاسی مارکسیستی نشئت می‌گیرد. اما همیشه هم این‌طور نیست. بدیو پس از ۱۹۶۸ واکنشی را در هم‌نسلانش می‌دید که او را سخت برمی‌آشفت. او با به‌کارگیری اصطلاحی ناآشنا اما پرآب‌ورنگ، این واکنش را واکنشِ ترمیدوری۱ می‌خواند. آشنایان با انقلاب فرانسه، این اصطلاح را می‌شناسند؛ چون معمولاً از آن برای توصیف دوران میانه‌روی سیاسی و اجتماعی‌ای استفاده می‌شود که از پس دوران ننگین حکومت وحشت روبسپیر۲ می‌آید. دوران ترمیدوری برگرفته از یکی از ماه‌های تقویم انقلاب فرانسه بود و از اواسط ماه ژوئیه تا اواسط ماه اوت طول می‌کشید. بدیو نمی‌گوید می‌توان وقایع مِهٔ ۱۹۶۸ و پس‌لرزه‌های درازمدت آن را با طوفان انقلاب فرانسه، از منظر دستاوردها و اهمیت واقعی تاریخی‌اش مقایسه کرد، چنان‌که حتی نمی‌توان آن را با هیچ‌یک از حوادث انقلابی قرن بیستم، نظیر انقلاب ۱۹۱۷ روسیه و انقلاب فرهنگی چین (دو مثال از ارجاعات متداول‌تر بدیو) قابل‌مقایسه دانست. بدیو می‌خواهد بگوید که به‌رغم دشواری در تعیین اهمیت مهٔ ۱۹۶۸، دورهٔ بعد از آن را می‌توان واکنشی ترمیدوری دانست. چنین دوره‌ای با نوع متمایزی از سوژگی متناظر است؛ نوعی از سوژگی که بر توقف شور انقلابی استوار است؛ شوری در گذشته که هر آن ممکن است بازگردد. بنابراین ترمیدوری فقط محافظه‌کار سیاسی نیست، بلکه کسی است که «نه» می‌گوید به آنچه زمانی با آن مواجه شده بود؛ آنچه زمانی خود بدان‌گونه بود یا بدان معتقد بود. ترمیدوری کسی است که «شور انقلابی خود را منکر می‌شود و به صفوف همبستگی پشت می‌کند تا به زیر بیرق اربابان رود» (P ۸۵). محافظه‌کار معمولی‌تر ممکن است به هر دلیلی با حرکت‌های اجتماعی خاصی مخالفت ورزد؛ اما حساب ترمیدوری جداست؛ زیرا به ارتجاع خود شور ویژه‌ای می‌بخشد، شوری برآمده از تجربه‌کردن درونیِ طرف دیگر.»