کتاب ولگردهای دم غروب

کتاب ولگردهای دم غروب نوشته‌ توماس ولف و ترجمه‌ گروه مترجمان توسط انتشارات اوغوزخان منتشر شده است. این کتاب حاصل اولین دوره‌ی جشنواره‌ی ملی ترجمه‌ی ادبی انگلیسی به فارسی است که آثار برگزیده‌ی شرکت‌کنندگان در آن گردآوری و منتشر شده‌اند. داستان‌های این مجموعه عمدتاً در فضای آمریکا و اروپا می‌گذرند و به زندگی آدم‌هایی می‌پردازند که در حاشیه‌ی جامعه یا درگیر بحران‌های فردی و اجتماعی‌ هستند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ولگردهای دم غروب

کتاب ولگردهای دم غروب اثری از توماس ولف است که در قالب مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه، تصویری چندلایه و گاه تلخ از زندگی انسان‌ها در بستر جنگ، فقر، مهاجرت و تنهایی ارائه می‌دهد. این کتاب با ترجمه‌ی گروهی از مترجمان جوان و برگزیده جشنواره‌ی ملی ترجمه‌ی ادبی، به همت آکادمی بیلین و انتشارات اوغوزخان منتشر شده است. ساختار کتاب شامل داستان‌هایی مستقل است که هرکدام به گوشه‌ای از تجربه‌های انسانی می‌پردازند؛ از کارگران سیاه‌پوست در جنوب آمریکا تا ولگردهای بی‌خانمان، زنان آسیب‌دیده و آدم‌هایی که در جست‌وجوی معنا و هویت خود هستند. 

روایت‌ها اغلب با نگاهی بی‌پرده و واقع‌گرایانه، لایه‌های پنهان خشونت، تبعیض، امید و شکست را به تصویر می‌کشند. زبان و فضای داستان‌ها، خواننده را به دل دهه‌های پرآشوب و پرتنش قرن بیستم می‌برد و با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌کند که هرکدام نماینده‌ی بخشی از جامعه‌ی آن دوران‌ هستند. این مجموعه علاوه‌بر روایت‌های اجتماعی، گاهی به طنز تلخ و نگاه انتقادی به مناسبات انسانی نیز نزدیک می‌شود و از خلال جزئیات زندگی روزمره، تصویری کلی از سرگشتگی و جست‌وجوی انسان معاصر ارائه می‌دهد.

خلاصه داستان ولگردهای دم غروب

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

داستان‌های کتاب ولگردهای دم غروب با صحنه‌هایی از خشونت، تبعیض نژادی و فقر آغاز می‌شوند؛ جایی که کارگران سیاه‌پوست در جنوب آمریکا با تهدید و تحقیر روبه‌رو هستند و زندگی‌شان زیر سایه‌ی ترس و بی‌عدالتی می‌گذرد. روایت‌ها به‌تدریج به‌سمت زندگی ولگردها و بی‌خانمان‌هایی می‌روند که در حاشیه‌ی شهرها و در میان زباله‌ها و واگن‌های قطار روزگار می‌گذرانند. این آدم‌ها، بی‌نام‌و‌نشان و بی‌ریشه، در جست‌وجوی پناه و معنایی برای زندگی خود هستند و اغلب در چرخه‌ی فقر، اعتیاد و بی‌خانمانی گرفتار شده‌اند. 

در بخش‌هایی دیگر، داستان به فضای فاحشه‌خانه‌ها و زنان آسیب‌دیده می‌پردازد؛ زنانی که در میان فقر و خشونت، هنوز به‌دنبال اندکی مهربانی و دوستی‌ هستند. روایت‌ها با جزئیات دقیق، روابط میان مردان و زنان، امیدها و ناامیدی‌هایشان را به تصویر می‌کشند. در داستان‌هایی مانند فقط مردگان بروکلین را می‌شناسند، فضای شهری و سرگشتگی آدم‌ها در کلان‌شهرها به‌خوبی ترسیم شده است؛ جایی که حتی با نقشه هم نمی‌توان راه را پیدا کرد و آدم‌ها در میان خیابان‌ها و ایستگاه‌های قطار گم می‌شوند. 

در بخش‌هایی از کتاب ولگردهای دم غروب، نگاه طنزآمیز و انتقادی به مناسبات اجتماعی و روابط انسانی دیده می‌شود؛ شخصیت‌هایی که در جست‌وجوی هویت و معنا، بارها شکست می‌خورند و دوباره از نو شروع می‌کنند. داستان‌ها با نثری موجز و گاه تلخ، تصویری از جامعه‌ای ارائه می‌دهند که در آن امید و ناامیدی، خشونت و مهربانی، درهم تنیده‌اند.

چرا باید کتاب ولگردهای دم غروب را بخوانیم؟

کتاب ولگردهای دم غروب با روایت‌هایی بی‌پرده و واقع‌گرایانه، تجربه‌های انسانی را در شرایطی بحرانی و گاه مرزی به تصویر کشیده است. یکی از ویژگی‌های شاخص این اثر، پرداختن به زندگی آدم‌هایی است که معمولاً در حاشیه‌ی داستان‌های بزرگ قرار می‌گیرند؛ کارگران، ولگردها، زنان آسیب‌دیده و مهاجران. روایت‌ها، نه‌تنها تصویری از رنج و سرگشتگی، بلکه لحظاتی از امید، دوستی و تلاش برای بقا را نیز نشان می‌دهند. زبان داستان‌ها، باوجود تلخی و گاه خشونت، سرشار از جزئیات انسانی است و خواننده را به دل تجربه‌هایی می‌برد که کمتر در ادبیات جریان اصلی دیده می‌شود. این مجموعه برای کسانی که به‌دنبال شناخت لایه‌های پنهان جامعه و تجربه‌های انسانی متفاوت هستند، اثری قابل‌توجه است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان داستان‌های اجتماعی، دوستداران ادبیات واقع‌گرا و کسانی که دغدغه‌ی مسائل انسانی مانند فقر، تبعیض، مهاجرت و تنهایی دارند، پیشنهاد می‌شود؛ همچنین برای دانشجویان و پژوهشگران حوزه‌ی ادبیات معاصر و مطالعات فرهنگی مناسب است.

بخشی از کتاب ولگردهای دم غروب

«گرمای وحشیانه اوت سال پایان جنگ: در اینجا چهار برهه از سیمای جنگ است. یکی- در Langley Field: سیاهپوستی که با احتیاط از یکی از دفاتر آلونک‌مانند شرکت پیمانکاری در میدان پرواز در حال رفتن به عقب بود، دندان‌های سفید بیرون زده وحشت زده از ترس و نفرت، چهره قدرتمند نیمه خمیده، میمون مانند، آماده برای خم شدن یا دویدن، بازوها و پنجه های سیاه بزرگی که در حالی که با احتیاط در زیر آفتاب وحشتناک آگوست بر روی ماسه سفت و خشک و بی علف عقب می‌رفت، به صورت تدافعی دراز شده بود، کرده‌ی چشم‌های سفیدی که با حالت نفرت، خشم و ترس به یک فرد دولا شده خیره شده بود، چهره درهم ریخته یک سفیدپوست جنوبی - یک رئیس باند - که با چماق در دست گوشتی خود به سمت او پیش می‌رفت و با صدای کلفت فریاد می‌زد: :من جراتت را له می‌کنم، ای حرامزاده سیاه لعنتی! لت‌وپارت می‌کنم لعنتی. و به طرز وحشیانه‌ای چماقش را به جمجمه فرد سیاهپوست می‌کوبید و صدای منزجرکننده‌ای از زدن چوب روی استخوان به وضوح شنیده می‌شد.»