کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته

کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته نوشته دلفین مینویی و ترجمه عطیه سادات میرخانی است که نشر هیرمند آن را منتشر کرده است. این اثر سرگذشت دختری کم‌سن‌وسال در یمن را دنبال می‌کند که پس از ازدواجی اجباری، راهی دادگاه می‌شود تا چیزی را مطالبه کند که برای بسیاری از اطرافیانش حتی قابل تصور نیست: طلاق. روایت کتاب از همان صحنه‌های نخست، ترس، سردرگمی و جسارت نجود را کنار هم می‌گذارد و از خلال زندگی او، تصویری از خانواده، فقر، رسم‌های سخت‌گیرانه و میل به رهایی شکل می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته

کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته نوشته دلفین مینویی، روایتی تکان‌دهنده از زندگی دختری است که در سن بسیار پایین وارد ازدواجی ناخواسته می‌شود و بعد تصمیم می‌گیرد در برابر سرنوشتی که برایش تعیین شده بایستد. فضای اثر از همان ابتدا بر تنش میان کودکی و اجبار بنا شده است: دختری که هنوز دل‌بسته‌ی بازی، مدرسه، نقاشی و خیال‌پردازی است، ناگهان با جهانی روبه‌رو می‌شود که در آن بزرگ‌ترها به‌جای او تصمیم می‌گیرند. کتاب فقط بر رنج شخصی نجود تمرکز نمی‌کند، بلکه محیط خانوادگی، مناسبات قبیله‌ای، فقر، مهاجرت از روستا به شهر و محدودیت‌هایی را هم نشان می‌دهد که زندگی او را شکل داده‌اند.
کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته در فصل‌هایی با عنوان‌هایی مانند دادگاه، خارجی، قاضی، عروسی و شادا پیش می‌رود و به‌تدریج لایه‌های مختلف زندگی نجود را آشکار می‌کند. بخشی از اثر به خاطرات کودکی، خانواده‌ی پرجمعیت، ترک مدرسه و جابه‌جایی میان روستا و پایتخت اختصاص دارد و بخش دیگر، مسیر او را از خانه تا دادگاه دنبال می‌کند. در این میان، چهره‌های مختلفی وارد روایت می‌شوند: پدر، مادر، خواهران، قاضی‌ها و زنی وکیل که حضورش مسیر ماجرا را تغییر می‌دهد. کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته از خلال این شخصیت‌ها، تصویری از جامعه‌ای می‌سازد که در آن قانون، سنت، ترس و امید مدام با هم درگیرند. اهمیت این کتاب در همین است که یک تجربه‌ی شخصی را به پرسشی بزرگ‌تر درباره‌ی اختیار، عدالت و صدای خاموش‌مانده‌ی کودکان پیوند می‌زند.

خلاصه داستان من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته با ورود نجود به دادگاه آغاز می‌شود؛ دختری کم‌سن‌وسال که از خانه گریخته تا از قاضی طلاق بخواهد. روایت سپس به گذشته برمی‌گردد و زندگی او را در روستایی دورافتاده، مهاجرت خانواده‌اش به صنعا، تنگنای مالی، ترک مدرسه و تصمیم پدر برای شوهر دادن او بازمی‌سازد. نجود درحالی‌که هنوز در دنیای بازی و درس و رؤیاهای کودکانه زندگی می‌کند، به خانه‌ی مردی فرستاده می‌شود که سال‌ها از او بزرگ‌تر است. پس از تجربه‌ی خشونت و بی‌پناهی، تصمیم می‌گیرد سکوت نکند و خودش راهی برای نجات پیدا کند. هسته‌ی اصلی کتاب، همین ایستادگی یک کودک در برابر نظمی است که او را نادیده گرفته است.

چرا باید کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته را بخوانیم؟

دلایل خواندن من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی یک کودک را از درونِ خانواده، ازدواج اجباری و مراجعه به دادگاه نشان می‌دهد.
• خواننده با بخشی از زندگی روزمره در یمن، از مناسبات قبیله‌ای تا فقر شهری و روستایی، آشنا می‌شود.
• روایت کتاب نشان می‌دهد که مفهوم عدالت برای کسی که کم‌سن و بی‌پناه است چه معنای ملموسی پیدا می‌کند.
• اثر، تقابل میان دنیای کودکی و تصمیم‌های تحمیلی بزرگ‌ترها را به‌شکل روشن پیش چشم می‌گذارد.
• حضور قاضی‌ها و وکیل در داستان، مسیر تبدیل رنج شخصی به مطالبه‌ی حقوقی را قابل‌پیگیری می‌کند.
• کتاب برای کسانی که می‌خواهند مسئله‌ی ازدواج زودهنگام را از خلال یک روایت انسانی و جزئی‌نگر بفهمند، منبعی تأمل‌برانگیز است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به روایت‌های زندگی‌محور که بر تجربه‌های دشوار کودکی تمرکز دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند درباره‌ی پیامدهای ازدواج زودهنگام شناخت دقیق‌تری به دست آورند.
• کسانی که به موضوع عدالت، دادخواهی و ایستادگی در برابر اجبارهای خانوادگی و اجتماعی علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند با بخشی از زندگی اجتماعی و خانوادگی در یمن آشنا شوند.
• خوانندگانی که از آثاری با محوریت شجاعت، بقا و مطالبه‌ی حق لذت می‌برند.

بخشی از کتاب من نجود هستم، ده ساله و طلاق گرفته

«سرم گیج می‌رود ــ در همهٔ عمرم این‌همه آدم ندیده‌ام. در حیاط بیرونی دادگاه، مردم از هر سو در جنب‌وجوش‌اند: مردانی با کت‌وشلوار و کراوات، با پوشه‌های زرد زیر بغل، برخی با پوشش سنتی بلند مردان یمنی، با زنار که تا مچ پا می‌آید، و زنانی که آن‌چنان بلند فریاد می‌زنند و شیون می‌کنند که حتی یک کلمه هم از حرف‌هایشان را نمی‌فهمم.
خیلی دوست دارم لب‌خوانی کنم تا بفهمم چه می‌گویند، اما نقاب‌های سیاهشان همه‌چیز را، به غیر از چشم‌های بزرگ و گردشان، پوشانده است. این زنان آن‌چنان عصبانی‌اند که گویی توفانی سهمگین خانه‌هایشان را خراب کرده است.
...
صدای مردانه و آرامی مرا از خواب بیدار می‌کند. نیازی نبود برای جلب توجه فریاد بزنم. او فقط چند کلمه نجوا کرد: چه‌کاری می‌توانم برای شما انجام دهم؟
بالاخره کسی برای نجات من آمد. مردِ بلندقامت کسی نیست جز جناب قاضی که سبیل هم دارد. همه رفته‌اند. آن چشم‌ها ناپدید شده‌اند و اتاق تقریباً خالی است. من هنوز جواب آن مرد را نداده‌ام و او دوباره تکرار می‌کند: اینجا چه می‌خواهی؟
این بار من سریع جواب می‌دهم.
من طلاق می‌خواهم.»