کتاب چند صدا از بی صدایی ام

کتاب «چند صدا از بی صدایی ام» سرودۀ حسن رسولی است و انتشارات حسن رسولی آن را منتشر کرده است. چند صدا از بی‌صدایی‌ام برای خواننده‌ای است که نه‌تنها به دنبال معنا، بلکه مشتاق کشف ریتم و صدا در شعر است؛ خواننده‌ای که می‌خواهد با هر شعر، هم به تجربه‌ای زبانی وارد شود و هم به تأملی اجتماعی و درونی.

درباره کتاب چند صدا از بی صدایی ام

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

کتاب چند صدا از بی‌صدایی‌ام مجموعه شعر حسن رسولی، شاعر ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب چند صدا از بی‌صدایی‌ام آمده در قالب شعر سپید سروده شده است. کتاب چند صدا از بی‌صدایی‌ام مجموعه‌ای‌ است که با زبانی ساده، صمیمی و درعین‌حال آگاه به لایه‌های زبانی، اجتماعی و ریتمیک، مخاطب را به تماشای درونیات شاعر و جهان بیرونی‌اش دعوت می‌کند. این مجموعه نه صرفاً عاشقانه و اجتماعی، بلکه کوششی‌ است برای پیوندزدن احساسات فردی با دغدغه‌های جمعی و تلاش برای به‌تصویرکشیدن وضعیتی که در آن صداها، باوجود خاموشی، هنوز تلاش می‌کنند تا شنیده شوند.

در مقدمۀ کتاب چند صدا از بی‌صدایی‌ام، به ویژگی‌هایی همچون روانی و بی‌تکلف بودن زبان شعر رسولی اشاره شده است؛ اما آنچه فراتر از سادگی، شعر او را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند، توانایی بازی با صدا، آوا، سجع، جناس و شکل‌دهی به‌نوعی موسیقی پنهان در لابه‌لای واژگان است. شاعر گرچه در بسیاری از شعرهایش وزن کلاسیک را رها کرده، اما همچنان بر موسیقی کلام تأکید دارد. او از کلمات نه‌تنها به‌عنوان ابزار معنا، بلکه همچون مصالحی برای ساختن دنیایی صوتی و تجسمی بهره می‌گیرد.

خواندن کتاب چند صدا از بی صدایی ام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چند صدا از بی صدایی ام

«درودها بر مهربانوی خودم

معشوق جناب جهان ایران

بسی حظ بردم از زعفران کلمات شیرین بر لبانت

هرچند که برای ما ضعف+ران‌های بی‌استخوان

این‌گونه نوشته می‌شوند

نه استخوان نه جان

ضعف می‌رانند به‌جای زعفران به جان‌ها

من اسیر کلمات نی‌ام

جوهر ندارم و قلمم

دندان شکسته

نستعلیق‌وار می‌نویسد

بر قلب دیوار بر دل آوار

من این دیوار را دوست دارم

که سایه‌اش بر سرم بر درم

تمام گل‌های زعفرانم را

خشک کرده‌ست...»