کتاب کفش های گیلاسی

کتاب «کفش های گیلاسی» نوشتۀ هدی حدادی است و انتشارات علمی و فرهنگی آن را منتشر کرده است. کفش‌های گیلاسی اثری تأثیرگذار است که مخاطب کودک را درگیر احساسات خودش می‌کند و مخاطب بزرگسال را به تأمل در نیازهای عاطفی کودکان وا‌می‌دارد.

درباره کتاب کفش های گیلاسی

کتاب کفش‌های گیلاسی روایتی ساده و درعین‌حال عمیق از حسرت، مقایسه، فقر و آرزو در جهان کودکی است. داستان از نگاه دختربچه‌ای روایت می‌شود که دلش کفش‌های قرمز و براق همسایه را می‌خواهد؛ کفش‌هایی که نه وسیله‌ای برای راه‌رفتن، بلکه نمادی از زیبایی، توجه، بازی و آرزو هستند؛ اما این دختر، برخلاف همسایه‌اش، امسال باید کفش‌های کهنهٔ خواهرش را بپوشد.

لحن کتاب کفش‌های گیلاسی صمیمی و کودکانه است، با صدایی که به‌سادگی تمام احساسات ریزودرشت یک کودک را به خواننده منتقل می‌کند: حسادت، دلسوزی برای خود، خجالت، مقاومت و در نهایت، غم برای چیزی که ندارد. نویسنده به‌خوبی توانسته است فضای روانی کودک را در برابر واقعیت‌های اقتصادی خانواده به تصویر بکشد، بی‌آنکه قضاوت کند یا شعار بدهد.

داستان کفش‌های گیلاسی تنها دربارهٔ یک جفت کفش نیست. کفش‌های گیلاسی دربارهٔ بزرگ‌شدن، پذیرفتن و درعین‌حال آرزو داشتن است. تضاد میان خواسته‌های کودکانه و محدودیت‌های دنیای بزرگ‌ترها، یکی از مضامین پنهان اما مؤثر این اثر است. همچنین موضوع عدالت، حس تفاوت طبقاتی و مفهوم مالکیت در نگاه یک کودک، به نحوی ماهرانه در خلال گفت‌وگوها و سکوت‌ها بازتاب یافته است. تصویرگری و توصیف‌های کتاب نیز به خلق فضای ملموس و زنده‌ای کمک می‌کنند که کودک می‌تواند خود را در آن ببیند. 

خواندن کتاب کفش های گیلاسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کفش های گیلاسی

«دختر همسایه کفش‌های قرمز براق قیژقیژو دارد. من ندارم!

هی با کفش‌هایش می‌آید دم در خانه‌مان و می‌گوید: می‌آیی بازی؟

او دلش می‌خواهد کفش‌هایش را نگاه کنم؛ اما من نگاه نمی‌کنم و می‌گویم: نه!

و او قیژقیژقیژ می‌رود خانه‌شان. بعد از توی چشمی کفش‌هایش را نگاه می‌کنم و دام می‌سوزد. دلم خیلی می‌سوزد.

مامان و بابا به من گفته‌اند که امسال از کفش نو خبری نیست. کفش‌های خواهرم اندازه‌ام شده‌اند و باید آن‌ها را بپوشم.

یک جفت کفش پارچه‌ای بدرنگ؛ مثل کفش‌های پیرزن‌ها

خواهرم خوشحال است؛ چون از شر آن‌ها خلاص می‌شود و برای او یک کفش نو می‌خرند.»