کتاب حکمت موری

کتاب حکمت موری نوشتهٔ موری شوارتز و ترجمهٔ یگانه کاظمی است. انتشارات بله این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب حکمت موری

کتاب حکمت موری راهنمای جامع برای زندگی بهتر در دوران سالمندی است. این کتاب، بر اساس دست‌نوشته‌های موری شوارتز، استاد جامعه‌شناسی و درمانگر، تدوین شده است. وی با نگاهی عمیق به مقوله‌ٔ پیری، به خوانندگان کمک می‌کند تا به جای مبارزه با پیری، آن را به عنوان مرحله‌ای از زندگی بپذیرند و با شادی و خلاقیت به استقبال آن بروند. هدف اصلی این کتاب، ارائه‌ٔ توصیه‌های عملی و الهام‌بخش برای مواجهه با چالش‌های دوران پیری، مانند بیماری‌ها و ترس از مرگ، و همچنین تاکید بر اهمیت داشتن قلبی مهربان و رشد معنوی است. این اثر، برخلاف کتاب‌های مشابه، بر پذیرش پیری به عنوان فرصتی برای رشد و دستیابی به اهدافی که شاید در مراحل قبلی زندگی امکان‌پذیر نبوده‌اند، تمرکز دارد. حکمت موری انتخابی عالی برای کسانی است که به دنبال راهی برای پذیرش و بهبود زندگی در دوران پیری هستند.

خواندن کتاب حکمت موری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب حکمت موری

«جنبه روان‌شناختی (مرتبط با آموزش و پژوهش حرفه‌ای پدرم) پس‌زمینه اصلی است. او امیدوار بود تا تکنیک‌هایی عملی برای کمک به مردم در حفظ زندگی فعال و پویا ارائه دهد. برخی از پیشنهادها ممکن است آشنا به نظر برسند - مثل ایده استفاده از خنده (در فصل چهارم). این تمرینی است که بسیاری در سال‌های اخیر درباره آن نوشته‌اند. مفهوم دیگری که در این صفحات وجود دارد، ذهن‌آگاهی بودایی است.

ماهیت پراکنده کتاب آن را هم جذاب و هم سرگرم‌کننده می‌سازد. پدرم احساس می‌کرد که ماهیت واقعی داستان‌ها و لحظات شخصی هسته اصلی کتاب است.

اما این کتاب بسیار متفاوت از سه‌شنبه‌ها با موری است، هرچند که انسان‌دوستی و عشق جهانی در هر دو وجود دارد. کتاب عالی میچ بسیار موجز است و با ارزش‌های فلسفی، اجتماعی و شخصی پدرم سروکار دارد. این کتاب پراکنده‌تر است. پدرم بسیاری داستان‌ها و مثال‌ها را برای توضیح نکته‌ای ارائه داده است. به نوعی، رویکردهای متفاوت این دو کتاب آن‌ها را مکمل یکدیگر می‌کند. فکر می‌کنم پدرم از این موضوع خوشحال می‌شد، چرا که این یکی از مدل‌های فلسفی موردعلاقه او بود: تنش متضادها.

معرفی ایده‌های پدرم برایم بسیار لذت‌بخش است. این آخرین پروژه‌ی نوشتاری بزرگ او بود که پیش از بیماری‌اش شروع کرده بود. در این صفحات، گویی صدای او را می‌شنوم و انگار که در اتاق مطالعه‌اش در نیوتون‌ویل نشسته‌ایم و درباره‌ی بینش‌ها گفتگو می‌کنیم.»