کتاب احضار کطولحو

کتاب الکترونیکی احضار کطولحو نوشتۀ هاوارد فیلیپس لاوکرفت با ترجمۀ پیمان اسماعیلیان در نشر پیدایش چاپ شده است. این کتاب یکی از آثار کلاسیک ژانر وحشت و فانتزی تاریک است.

درباره کتاب احضار کطولحو

«احضار کطولحو» یکی از مشهورترین داستان‌های هاوارد لاوکرفت است که در ژانر وحشت کیهانی نوشته شده است. این داستان بخشی از اسطوره‌شناسی کطولحو است که لاوکرفت آن را بنیان گذاشت. داستان روایتی است از موجودی مافوق طبیعی به نام کطولحو، موجودی غول‌پیکر و ترسناک که در اعماق اقیانوس خفته است و تهدیدی برای نوع بشر محسوب می‌شود. لاوکرفت در این داستان با ترکیب عناصر علمی، اسطوره‌ای و ماورایی، دنیایی خلق می‌کند که در آن موجودات کهن و بی‌تفاوت به انسان، نقش اصلی را دارند. این اثر تأثیر عمیقی بر ژانر وحشت کیهانی گذاشته و الهام‌بخش بسیاری از نویسندگان بعدی در این حوزه بوده است.

داستان از طریق روایت اول شخص و با استفاده از تکنیک روایت در روایت شکل می‌گیرد و خواننده را به تدریج به دنیایی هولناک و نامتعارف فرو می‌برد. لاوکرفت با مهارت خاصی ترس و اضطراب را در متن داستان می‌پراکند. هاوارد فیلیپس لاوکرفت نویسنده آمریکایی ژانر وحشت و فانتزی است که به خاطر خلق اسطوره‌شناسی کطولحو شهرت جهانی دارد. او یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان ژانر وحشت محسوب می‌شود و آثارش بعدها الهام‌بخش بسیاری از نویسندگان، فیلمسازان و هنرمندان شد.

کتاب احضار کطولحو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای نوجوانان و سایر علاقه‌مندان به ادبیات وحشت، فانتزی تاریک، داستان‌های کوتاه کلاسیک و افرادی که به ژانرهای ماورایی و کیهانی علاقه دارند، مناسب است.

بخشی از کتاب احضار کطولحو

«این کلمات را تحت فشار ذهنی شدید می‌نگارم، از آن رو که این آخرین شب زندگی من است. مفلس و وامانده از داروهایی که تا امروز زندگی را برایم تحمل‌پذیر می‌ساخته‌اند، بیش از این چنین شکنجه‌ای را تاب نخواهم آورد؛ بی‌شک خود را از پنجرهٔ این اتاق زیر شیروانی به کف خیابان سرد زیر پا می‌اندازم. گمان نکنید که این بردگی‌ام در قبال مورفین ناشی از ضعف اراده یا پستی من است. وقتی این چند برگ سیاهه را که با شتاب نگاشته‌ام بخوانید، حدس خواهید زد که چرا ناچار به چنگ زدن به دامن نسیان و مرگ هستم، هرچند که چندان هم امیدوار نیستم به تمامی درکم کنید.

آن روزگار که در یک کشتی، مباشر امور بازرگانی بودم، یک بار که از یکی از پهنه‌های بی‌کران و کم‌تردد اقیانوس آرام عبور می‌کردیم، قربانی یکی از حملات آلمانی‌ها شدیم. جنگ جهانی تازه آغاز شده بود و نیروهای دریایی آلمان هنوز به زانو در نیامده بودند؛ بنابراین شناور ما به‌سان هدفی آسان تلقی شد و با ما که خدمه‌اش بودیم هم در عین عدالت و ملاحظه‌کاری‌های توافق‌شده به عنوان اسیر جنگی دریایی رفتار شد. در واقع این رفتار آنان چنان آزادمنشانه و انسانی بود که تنها پنج روز پس از اسارت توانستم با زورقی کوچک همراه با ذخیرهٔ فراوانی از آب و غذا از کشتی ایشان بگریزم.

سرانجام وقتی در همان حال شناوری خود را آزاد و بی‌قید یافتم، متوجه شدم که اطلاع چندانی از موقعیت مکانی خود ندارم. من که هرگز دریانورد مُبرّزی نبودم، تنها با حدس‌هایی نه‌چندان دقیق از روی حرکات خورشید و ستارگان به سمت جنوب خط استوا راندم. از موقعیت نصف‌النهاری‌ام البته هیچ اطلاعی نداشتم و هیچ جزیره یا خط ساحلی در افقِ دیدم نبود. هوا همچنان مساعد و پایدار مانده و من بی‌هدف زیر آفتاب سوزان سرگردان بودم؛ چشم‌انتظار اینکه ناوی عبوری پیدایم کند یا موجی مرا به ساحلی سکونت‌پذیر بیندازد. اما نه کشتی و نه خشکی هیچ‌یک پیدا نشدند و آن بی‌کرانهٔ پهناور و آبی‌رنگ پرچین و شکن اندک‌اندک نومیدی را در دلم می‌انباشت.»