کتاب مدرسه رویایی

باشو سروده است: گوش کن! یک قورباغه به درون سکوت یک آبگیر قدیمی می‌پرد! موضوع پریدن یک قورباغه داخل یک آبگیر را افراد زیادی باید دیده باشند. در طول تاریخ و در همهٔ جهان، وات و نیوتن تنها کسانی نبوده‌اند که بخار یک کتری در حال جوش یا افتادن یک سیب از درخت را دیده‌اند.

«همهٔ شما یکی هستید، می‌دانید. هر کاری که بکنید در این دنیا همه باهم هستید!» این چیزی است که آقای کوبایاشی همیشه عادت داشت بگوید.

از داشتن چشم اما ندیدن زیبایی، داشتن گوش اما نشنیدن موسیقی، داشتن عقل اما آگاه نشدن از حقیقت، داشتن قلبی که هرگز نتپیده پس هرگز نسوخته، باید ترسید.

مدیر مدرسه، در میان همهٔ این‌ها، در خیابان ایستاده بود و سوختن توموا را تماشا می‌کرد. طبق معمول کت و شلوار و جلیقهٔ سیاه خود را پوشیده بود. درحالی‌که دستانش در جیب جلیقه‌اش بود، ایستاد. از پسرش که دانشجو بود و در کنارش ایستاده بود، پرسید: «بعد چه جور مدرسه‌ای باید بسازیم؟» توموا بهت‌زده به او گوش کرد.