کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست

کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست نوشتهٔ ویلکومب واشبرن و ترجمهٔ هنگامه قاضیانی است. نشر ثالث این داستان تاریخی را منتشر کرده است.

درباره کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست

مطابق با گفتهٔ نویسنده، کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست دربردارندهٔ یک داستان تاریخی است که بیش‌تر برای پاسخ به دو پرسش عمده نوشته شده است. نخست اینکه جایگاه سرخپوستان در ایالات متحد آمریکا چیست؟ دوم اینکه چگونه ملت سرخپوست در سرزمین مادری خویش در موقعیت کنونی قرار گرفته‌اند؟ پاسخ به این دو پرسش چه در عرصهٔ قانونی آن و چه در بستر زمان کار دشواری دانسته شده است. هزاران تحقیق پیرامون فرهنگ سرخپوستان و قوانین «انگلو - آمریکایی» وجود دارد، اما به‌واقع هیچ‌کدام از آنان قادر به پاسخ‌گویی جامع و قانع‌کننده‌ای نبوده‌اند. در این کتاب سعی شده است با دید کاملاً منصفانه و بی‌طرفانه به این پرسش‌ها پاسخ داده شود. نویسنده گفته است که مطالعه و مرور تاریخ روابط سرخپوستان و سفیدپوستان جنبه‌های تأثیربرانگیز خاص خود را دارد، اما ویلکومب واشبرن معتقد است که جهان پُرآوازه درون ملت سرخپوست و خوشبینی آمریکایی‌های امروز، پس از گذشت سال‌های پُر از رنج و درد، این ملت را به دوران آزادی و استقلال از دست‌رفتهٔ خود نزدیک می‌سازد.

خواندن کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی و غیرداستانی معاصر آمریکا و قالب داستان تاریخی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره ویلکومب واشبرن

ویلکومب واشبرن (Wilcomb E. Washburn) مورخی آمریکایی بود که در سال ۱۹۲۵ به دنیا آمد. او لیسانس خود را از کالج دارتموث دریافت کرد و در همان سال دکترای تاریخ تمدن آمریکا را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. به‌مدت سه سال در کالج ویلیام و مری به تدریس تاریخ پرداخت. در سال ۱۹۵۸ به‌عنوان واسطهٔ تاریخ سیاسی در موزهٔ ملی تاریخ آمریکا به مؤسسهٔ اسمیتسونیان پیوست. بعداً رئیس گروه مطالعات آمریکایی شد و سپس به‌عنوان مدیر برنامهٔ مطالعات آمریکایی اسمیتسونیان فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۷ میلادی درگذشت و در گورستان ملی آرلینگتون دفن شد. واشبورن شش کتاب نوشت و به دو کتاب دیگر کمک کرد؛ همچنین ۲۰۰ مقالهٔ ژورنالی و فصل‌هایی را در گلچین‌های مختلف به وجود آورد. داستان تاریخی «سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست» اثر اوست.

بخشی از کتاب سرزمین مرد سرخپوست، قانون مرد سفیدپوست

«در واقع نظام قانون اساسی آمریکا برآمده از قانون اساسی انگلستان است. اما می‌توان با قاطعیت گفت که این قانون اساسی هیچ‌گاه موفق به جذب اقوام سرخپوست و سامان‌دهی نابهنجاری‌ها و مشکلات اساسی انان نشد. اتخاذ روش‌های قانونی مردان سفید را برای جامعه سرخپوستان، می‌توان از دو دیدگاه مورد سؤال قرار داد: یکی این‌که قوانین دولت آمریکا عملاً پذیرای تفاوت میان دو فرهنگ سرخپوست و سفیدپوست نبوده است؛ دیگر آن‌که تنها موضع این قوانین تحریف هویت، شخصیت و استقلال ملی سرخپوستان بوده است.

در پایان جنگ جهانی دوم دادگاه‌ها دست به اقداماتی زدند تا شاید بتوانند بی‌عدالتی‌هایی را که در اجرای قوانین به اصطلاح منصفانه آنان کاملاً مشهود بود به گونه‌ای مرتفع سازند و اعمال مخرب و غیرانسانی خود را کاملاً شایسته و نیکو جلوه دهند. دادگاه حقوقی پس از گذشت نزدیک به یک قرن تعدی و تجاوز به سرزمین سرخپوستان، مجموعه‌ای از پرونده‌های قبایل مختلف را بررسی کرد، آن هم با تصور این‌که شاید بتوان با این عمل مرهمی بر زخم‌های کهنه سرخپوستان گذاشت. غافل از این‌که این زخم‌ها عمیق‌تر از آن بود که دولتمردان سفید تصور می‌کردند غم عظیم سرخپوست، فراموشی و گرفتن استقلال و مَسخ هویتش بود.

یکی از بزرگان قبیله آپاچی، به نام دلشی می‌گوید: «ما دیگر از آوارگی وپناه بردن به کوه‌ها خسته شده‌ایم. می‌خواهیم آن‌قدر بر سر تعهدات خود استوار بمانیم تا سنگ‌ها آب شوند. اگر خداوند سفید را خلق کرد، سرخ را هم آفرید. ما هم به اندازه دیگران بر روی این زمین حق حیات داریم. اما ما کسی را نداریم تا حقیقت را ثبت کند. پس از آمدن مردان سفید سرتاسر این سرزمین را صدای توپ و تفنگ پُر کرده است. زمین که مادر مقدس است، دائم به زیر پای این مردم می‌لرزد. ما دیگر عاجز شده‌ایم، نمی‌دانیم از کدام راه برویم و بیاییم. من در ولایتی از مادر زاده شدم که سقف آسمانش از صلح آبی بود و سربلند، و از هوای پاک سرشار پُر. من و ملتم می‌خواهیم در همان هوای پاک بمیریم، نه لابلای این حایل‌ها. ارزوی بزرگِ ما استقلال است. وقتی دشتی آتش می‌گیرد، حیوانات در شعله‌های آتش محاصره می‌شوند و بعد گیج و مبهوت به هر سو می‌گریزند، تا پناهی برای خود بیابند، ما اکنون در سرزمین خود به چنین دردی دچار شده‌ایم...»»