کتاب امیدو کاربرد آن در مشاوره و روان درمانی
معرفی کتاب امیدو کاربرد آن در مشاوره و روان درمانی
کتاب «امید و کاربرد آن در مشاوره و روان درمانی» نوشتۀ هدا حسنی، سمیه شاهمرادی و شهاب اکبریان است و انتشارات آذرفر آن را منتشر کرده است.
درباره کتاب امید و کاربرد آن در مشاوره و روان درمانی
امید و امیدواری یکی از مهمترین حالات انسانی است که همواره موردتوجه انسانها بوده و در طول سالها، در متون ادبی، فلسفی، علمی، روانشناسی و حتی پزشکی موضوع بحث و تحقیق پژوهشگران و اندیشمندان قرار گرفته است. زیرا بشر به تجربه دریافته است که امید یکی از مهمترین و ارزشمندترین داراییهای انسان در مواجهه با چالشها و یکی از رموز مهم نیل به شادمانی و موفقیت در اهداف زندگی است. علیرغم اهمیت امید در سلامت جسمی و روانی، در متون گذشتهٔ روانشناسی توجه کمتری به آن شده است، اما در جنبش جدید روانشناسی مثبت، توجه ویژهای به موضوع امید شده است.
کتاب امید و کاربردهای آن در مشاوره و رواندرمانی مجموعهای از مفاهیم مربوط به کاربرد امید در رواندرمانی و مشاوره (امیددرمانی) را در برمیگیرد. این کتاب نخست نظریههای موجود را بررسی کرده، گامهای عملی مشاوره و رواندرمانی مبتنی بر امید را شرح داده و سپس کاربرد آن را در برخی از حیطههای تخصصی رواندرمانی و مشاوره توضیح داده است. کتاب امید و کاربردهای آن در مشاوره و رواندرمانی راهنمای مناسبی برای متخصصان حرفههای یاورانه مانند مشاوره، رواندرمانی، روانپزشکی و مددکاری به شمار میرود.
خواندن کتاب امید و کاربرد آن در مشاوره و روان درمانی را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
خواندن این کتاب را به مشاوران، رواندرمانگران، مددکاران و روانپزشکان پیشنهاد میکنیم.
بخشی از کتاب امید و کاربرد آن در مشاوره و روان درمانی
«در فرهنگ فارسی، معمولاً امید و آرزو در کنار هم بکار میروند (فرهنگ عمید، ۱۳۸۷)، اما در ادبیات عرب، این دو واژه بهصورت جداگانه با عنوانهای رجاء و امل استفاده شده است (راغب، ۱۳۶۳). در هر امیدواری، آرزو وجود دارد؛ ولی هر آرزویی در بر دارندۀ امیدواری نیست. در اسلام واژه رجاء به معنای امیدي دستیافتنی (امید واقعی) و امل یا آرزو به معنای امیدی دستنیافتنی (امید واهی) است؛ لذا با ید مرز بین امیدواری و خیالپردازی را بهخوبی دانست تا یکی از آنها در جای دیگری قرار نگیرد. امیدواری برخلاف آرزو و خیالپردازی مقولهای است که با فعالیت، تلاش، برنامهریزی و پیگیری اهداف همراه است و از سه جزء شناختی و عاطفی و حرکتی تشکیل میشود (اشنایدر، ۲۰۰۰). افراد امیدوار دارای اهداف روشن، قدرت اراده، قدرت راهیابی و تلاش برای رسیدن به اهداف خود هستند. بر خلاف این گروه، افراد خیالپرداز و آرزومند، فاقد برنامهای روشن و هدفمند برای دستیابی به اهداف خود هستند و در صورت دستنیافتن به اهداف خود، دچار ناکامی میشوند. در هر امیدواری، آرزو نیز وجود دارد، اما در هر آرزو ضرورتاً امید وجود ندارد. دستیافتنی بودن اهداف و میل شدید برای دستیابی به آنها عناصر اساسی امید هستند.»