کتاب داستان بدن انسان

کتاب داستان بدن انسان نوشتهٔ دانیل لیبرمن و ترجمهٔ نیک گرگین است. انتشارات روزنه این کتاب در حوزهٔ زیست‌شناسی و پزشکی را منتشر کرده است. این اثر از مجموعهٔ «علوم» از این انتشارات است.

درباره کتاب داستان بدن انسان

دانیل لیبرمن کتاب داستان بدن انسان را در سه بخش و ۱۳ فصل نگاشته است. عنوان فصل‌های کتاب حاضر عبارت است از «میمون‌ها و انسان‌ها»، «کشاورزی و انقلاب صنعتی» و «حال، آینده». موضوعات اصلی این کتاب تکامل انسان و سلامتی و بیماری است. نویسنده در این اثر تلاش کرده‌ تا توضیحات و استدلال‌های ساده‌تری را بدون اینکه تحریف شوند و از اهمیت آنها کاسته شود، به‌کار گیرد. این موضوع که چرا بدن انسان به این شکل است، موضوع بسیار پیچیده‌ای است؛ بنابراین نویسنده فقط بر روی چند جنبه از تکامل بدن انسانی تمرکز کرده‌ که به رژیم غذایی و فعالیت بدنی مربوط می‌شوند، اما در مواردی هم از این الگو پیروی نمی‌کند.

خواندن کتاب داستان بدن انسان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند به یک شناخت علمی از بدن انسان دست پیدا کنند و دوستداران حوزه‌های زیست‌شناسی و پزشکی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب داستان بدن انسان

«خطر در همه جا وجود دارد، اما چرا بسیاری از مردم آگاهانه رفتارهای بالقوه مضری را انتخاب می‌کنند، که می‌توانند از آنها اجتناب کنند؟ نمونهٔ قدیمی آن تنباکو است. بیش از یک میلیارد نفر امروزه به سیگار معتاد شده‌اند، علیرغم اینکه می‌دانند سیگار سلامتی آنها را به خطر می‌اندازد. به دلایل مختلف، میلیون‌ها نفر در فعالیت‌های آشکارا غیرطبیعی و بالقوه خطرناک دیگری، مانند رفتن به غرفه‌های برنزه کردن، مصرف مواد مخدر یا پریدن از بلندی با طناب شرکت می‌کنند. ما همچنین داوطلبانه به روی خطرات بسیاری از مواد شیمیایی در محیط خود چشم می‌بندیم. من محصولاتی مثل رنگ و دئودورانت‌هایی را می‌خرم که با مواد مشکوک ساخته شده‌اند، برخی از آنها به نظر من سمی هستند یا باعث سرطان می‌شوند، اما ترجیح می‌دهم از این خطرات چشم بپوشم و به دولتم اعتماد ندارم تا آن‌طور که لازم است، به طور جدی بر آنها نظارت کند. به عنوان مثال نیتریت سدیم، یک مادهٔ شیمیایی است که برای حفظ غذا (از فاسدشدن غذا توسط باکتری بوتولینوم جلوگیری می‌کند) و برای قرمز نشان دادن گوشت از آن استفاده می‌شود، اما با سرطان نیز مرتبط است. پس از اینکه دولت ایالات متحده مصرف حداقلی از نیتریت سدیم را در دههٔ ۱۹۳۰ به تصویب رساند، نرخ سرطان معده به طور قابل توجهی کاهش یافت، اما چرا ما هنوز هم اجازه می‌دهیم مقادیر کمی در مواد غذایی وجود داشته باشد؟ و چرا به شرکت‌ها اجازه می‌دهیم هوا، آب و غذای ما را با مواد شیمیایی، که به بیماری و مرگ کمک می‌کنند، آلوده کنند؟

هیچ پاسخ ساده‌ای برای این معماها وجود ندارد، اما یک عامل مهم و به خوبی مطالعه شده، محاسبهٔ سود و زیان است. ما معمولاً سود کوتاه‌مدت را بر زیان‌های درازمدت ترجیح می‌دهیم (اقتصاددانان این رفتار را منافع آنی می‌نامند). اما ما می‌توانیم در مورد اهداف درازمدت و هوس‌ها و اعمال کوتاه‌مدت خود منطقی‌تر بیندیشیم. ما چیزهای بالقوه مضر را می‌پذیریم یا از آنها لذت می‌بریم، زیرا فوائد آنی آنها بر مضرات آتی‌شان می‌چربد. میزان اغلب نقش کلیدی در این قضاوت بازی می‌کند. دولت ایالات متحده مقادیر کمی نیتریت سدیم در مواد غذایی و در فرمالدئید (در ورقه‌های چوبی ساخته شده از خرده‌چوب) را مجاز اعلام کرد و مزایای اقتصادی کوتاه‌مدت گوشت و چوب ارزان را بر خطرات سلامتی درازمدت ترجیح داد. انتخاب‌های ما همیشه ساده هستند. مرگ درصد معینی از مردم در اثر آلودگی‌های زیست‌محیطی خودروها و تصادفات ترافیک، بهایی است که ظاهراً حاضریم برای داشتن خودرو بپردازیم. اکثر ایالت‌ها، علیرغم هزینه‌های اجتماعی ناشی از اعتیاد و فساد مربوط به قمار، از قمار حمایت می‌کنند تا درآمد کسب کنند.»