کتاب سرگذشت نانوای پاریسی عاشق پیشه

کتاب سرگذشت نانوای پاریسی عاشق پیشه نوشتهٔ ایمی کی. رانیان و ترجمهٔ سعید کلاتی است. نشر گویا این رمان معاصر آمریکایی را منتشر کرده است.

درباره کتاب سرگذشت نانوای پاریسی عاشق پیشه

این کتاب نامزده جایزهٔ کلرادو در قسمت بهترین کتاب‌های تاریخی شده است. کتاب سرگذشت نانوای پاریسی عاشق پیشه (A Bakery in Paris) حاوی یک رمان معاصر و آمریکایی و ماجرای دو زن فرانسوی سخت‌کوش از دو دورهٔ تاریخی متفاوت و مهم است؛ سال ۱۸۷۰ و ۱۹۴۶ میلادی. این دو زن می‌کوشند در اوج ناامنی و خشونت جریان‌یافته در فرانسه، با ترکیب آرد و تخم‌مرغ و مخمر و کمی عشق، در مقابل ناملایمات زندگی مقاومت کنند. ایمی کی. رانیان (Aimie K. Runyan) در این رمان قصد داشته داستان مقاومت، رستگاری و قیام زنانی را بازگو کند که سال‌ها است در سایهٔ ستم، سختی، خشونت، بی‌توجهی و ناسپاسی دست از آشپزی‌کردن نکشیده‌اند. این نویسنده علاوه‌بر گزارش همزمان دو ماجرای متفاوت، در بینابین داستان، دستورهای جذابی از پخت نان‌ها و شیرینی‌های جذاب فرانسوی را در اختیارمان گذاشته و ما را با نقش پررنگ زنان در خلق و رشد فرهنگ غنی یک ملت آشنا می‌کند. رمان حاضر ۳۹ فصل دارد.

خواندن کتاب سرگذشت نانوای پاریسی عاشق پیشه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی آمریکا و قالب رمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرگذشت نانوای پاریسی عاشق پیشه

«شیرینی ناپلئونی لورن خیلی از مال من بهتر شده بود. استعداد او در رعایت دقت در اندازه‌گیری قابل‌مقایسه با استعداد من نبود، و وقتی دیدم که شیرینی‌های من به زیبایی شیرینی‌های او نشده بودند بدجوری دلم گرفت و غصه خوردم، حتی زیگزاگِ درهم‌تنیدهٔ شکلاتم به‌خوبی مال او نشده بود. من نیم دوجین شیرینی درست کرده بودم، برای دل‌خوشی نوئمی و سیلوی، اما هیچ‌کدام طوری نشده بودند که به درد قسینیول بخورند. لورن راهنمایی‌ام می‌کرد، اما همیشه یک جای کار را اشتباه می‌کردم و همان اشتباه باعث می‌شد که تا آخر همه‌چیز خراب شود. یک تکان بی‌موقع دست کافی بود تا اندازه‌ها یکسان نشوند.

بعد از یک تلاش بی‌فرجام دیگر پیشبندم را باز کردم، مثل توپ گلوله‌اش کردم و آن را به گوشه‌ای پرتاب کردم. بیش از یک هفته از آشنایی‌ام با آن کارآگاه خصوصی و پیشنهادش برای پیدا کردن مامان می‌گذشت. چند بار، وقتی کسی دوروبرم نبود، کارتش را از کیفم درآورده بودم و دستم را روی حروف برجسته‌اش کشیده بودم. چند بار گوشی تلفن را برداشته بودم و ده ها بار وسوسه شده بودم که به او زنگ بزنم.

یک روز تصمیم گرفت، وقتی که بچه‌ها در مدرسه و لورن برای انجام کاری از خانه بیرون بود، به‌جای این که هی شل کن سفت کن دربیاورم بالاخره با آن مرد صحبت کنم. نمی‌خواستم تلفنی با او حرف بزنم، چون تلفن به ادارهٔ ثبت و صلیب سرخ هرگز مرا به هیچ نتیجه‌ای نرسانده بود.

نشانی را به ذهنم سپردم و دعا کردم که مبلغ پیشنهادی آن مرد برای جستجوی مادرم آن‌قدر زیاد نباشد که از همان اول قیدش را بزنم.»