کتاب ساختارگرایی و پساساختارگرایی

کتاب ساختارگرایی و پساساختارگرایی به‌قلم دونالد پالمر و ترجمهٔ مهشید کریمایی را انتشارات شیرازه کتاب ما منتشر کرده است. این کتاب تلاش کرده است با زبان ساده و بهره‌گیری از تصاویر طنز به معرفی دو مفهوم ساختارگرایی و پساساختارگرایی در جامعه‌شناسی پرداخته است.

درباره کتاب ساختارگرایی و پساساختارگرایی

ازجمله مفاهیم مطروحه در علم جامعه‌شناسی، ساختارگرایی و پساساختارگرایی است. ازآنجایی‌که ممکن است درک این مفاهیم برای افراد غیرمتخصص در حوزهٔ جامعه‌شناسی دشوار باشد، دونالد پالمر کوشیده است تا با زبانی ساده و با بهره‌گیری از تصاویر طنز به واکاوی این اصطلاحات پرداخته و راه را برای مطالعات بیشتر در این زمینه بگشاید.

خواندن کتاب ساختارگرایی و پساساختارگرایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به مباحث مختلف علوم انسانی به‌ویژه جامعه‌شناسی از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب ساختارگرایی و پساساختارگرایی 

«ساختارگرایی به روایت کلی تنها یک روش است برای مطالعهٔ زبان جامعه و آثار هنرمندان و رمان‌نویسان اما در شکل پرشاخ‌و‌برگش، ساختارگرایی یک فلسفهٔ ایدئولوژی و جهان‌بینی کلی است که برخلاف تبیینی جداجدا یا اتمیستیک از واقعیت و دانش شرحی اندام‌وار (ارگانیک) از آن به دست می‌دهد. در نگرش اتمیستیک به جهان واقعیت از واحدهای مجزا و غیرقابل‌تقلیل تشکیل می‌شود. اجزاء (اتم‌ها) واقعی‌تر از کل در نگرش اندام‌وار به جهان واقعیت به‌مثابه یک تمامیت همچون یک ارگانیسم در نظر گرفته می‌شود. اجزاء تنها تا جایی که با یکدیگر و با کل در ارتباط باشند واقعی هستند. بنابر رادیکال‌ترین روایت ارگانیسیسم (اندام‌وارانگاری) ساختارگرا، واقعیت از روابط ساخته می‌شود نه از «چیزها». ساختارگراها و «پساساختارگراها» آشکارا این ادعای نامعمول را مطرح کردند که هر «شیء» هم حاضر است و هم غایب یعنی شیء هرگز به‌طور کامل «حاضر» نیست تا آنجا حضور دارد که بر ما ظاهر می‌شود. اما تا آنجا که وجودش به واسطهٔ رابطه‌اش با کل نظامی که جزئی از آن است تعیین می‌شود. بر ما غایب است. نظامی که بر ما آشکار نیست. به این معنا هر «شیء» حتی در غیاب نصفه‌نیمهٔ خود کل نظام را بازتاب می‌دهد و کل نظام در هر یک از اجزایش حاضر است. از آنجا که ساختارگرایی مدعی است که ساختارهای ثابت پس اشیاء را کشف می‌کند. تحلیل‌های آن بیشتر تحلیل‌های همزمانی (غیر تاریخی هستند تا در زمانی تاریخی) افراطی‌ترین ساختارگراها اهمیت تاریخ را انکار می‌کنند یا نسبت به فرهنگ‌های ابتدایی نوستالژیک هستند. فرهنگ‌هایی که به وجود تغییر بی‌اعتنا و خود غیرتاریخی هستند.»