کتاب انسان آینده خود را چگونه می سازد؟

کتاب الکترونیکی «انسان آینده خود را چگونه می سازد؟» نوشتهٔ ایلبر اورتایلی، تاریخ‌نگار و نویسندهٔ برجسته ترک، با ترجمهٔ گلناز نوری در انتشارات نسل نواندیش چاپ شده است. این کتاب از منظر فلسفی و تاریخی به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه انسان‌ها می‌توانند آیندهٔ خود را بسازند و در این راه از چه ابزارها و روش‌هایی می‌توانند استفاده کنند. 

درباره کتاب انسان آینده خود را چگونه می سازد

یکی از نقاط قوت این کتاب، تحلیل‌های نویسنده از عوامل مؤثر در شکل‌دهی به آینده است. ایلبر ارتایلی یکی از برجسته‌ترین تاریخ‌نگاران و نویسندگان ترکیه است که با نگاهی جامع و علمی به مسائل تاریخی و اجتماعی پرداخته است. ارتایلی با بهره‌گیری از دانش تاریخی و فلسفی خود، به خوانندگان نشان می‌دهد که چگونه می‌توانند با استفاده از تجربه‌های گذشته و بهره‌گیری از دانش و تکنولوژی مدرن، آینده‌ای روشن و موفق را برای خود و جامعه‌شان رقم بزنند.

کتاب انسان آینده‌اش را چگونه می‌سازد به بررسی عوامل و شرایطی می‌پردازد که افراد و جوامع را در مسیر ساختن آینده‌ای بهتر هدایت می‌کنند. نویسنده در این کتاب به بررسی اهمیت آموزش و پرورش، نقش فرهنگ و هنر، تأثیر فناوری و علم، و همچنین اهمیت اخلاق و ارزش‌های انسانی در ساختن آینده می‌پردازد. او با استفاده از مثال‌های تاریخی و معاصر، نشان می‌دهد که چگونه افراد و جوامع با تصمیمات و اقدامات خود می‌توانند مسیر زندگی و آینده خود را تغییر دهند.

کتاب انسان آینده‌اش را چگونه می‌سازد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به تاریخ، جامعه‌شناسی و مباحث توسعهٔ فردی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب انسان آینده‌اش را چگونه می‌سازد

«تعیین هدفی برای خودتان، شما را از آن‌‌ها متمایز می‌‌کند. انسان باید هدفی داشته باشد و براساس آن زندگی کند. این امر آسان به نظر می‌‌رسد. مگر نه؟ درحالی‌‌که سخت است. مشکلات جوانان ما در این موضوع، بیشتر در دوران کنکور برای رفتن به دانشگاه بروز پیدا می‌‌کند. جوانی که در کنکور شرکت می‌‌کند، به امتیازی که به‌‌دست آورده، نگاهی می‌‌اندازد و براساس آن، جایی را انتخاب می‌‌کند. این جوان همین که به دانشگاهی وارد شد، از اینکه در آن دانشگاه به او چگونه آموزش داده خواهد شد، بی‌‌خبر است. این حالت، دقیقاً شبیه قرعه‌‌کشی و بازی‌‌های بخت‌‌آزمایی است. بسیار واضح است که چنین برنامه‌‌ای نمی‌‌تواند وجود داشته باشد و این یک هدف محسوب نمی‌‌شود. زندگی انسان گران‌‌بهاتر از آن است که با نتیجۀ یک قرعه‌‌کشی هم‌‌سطح قرار داده شود.

ببینید مردم در ترکیه همیشه می‌‌خواهند از قالبی که در آن هستند، خارج شوند، اما نمی‌‌دانند چگونه؟ چه تحصیلکرده باشند، چه بی‌‌سواد. گفتیم که جوانی که به دانشگاه می‌‌رود، به‌‌نوعی وارد قرعه‌‌کشی می‌‌شود. کسانی هم هستند که نمی‌‌توانند از رؤیاپردازی و زندگی کردن با رؤیاهایشان خودداری کنند. آنان نمی‌‌توانند درک کنند که زندگی واقعی‌‌شان چگونه است؛ مثلاً، خیلی‌‌ها هستند که می‌‌گویند من باید از این شهر یا از شر این روستا خلاص شوم. افرادی هستند که از یازده تا چهل‌‌ویک‌‌سالگی با این رؤیاها زندگی می‌‌کنند. من این سنین را به‌‌صورت تقریبی مثال زدم، اما این موارد مسلم است که: بسیاری از افراد هنگامی که برای اولین‌بار شروع به قضاوت دربارۀ اطرافشان می‌‌کنند، رؤیای «در اینجا امکان‌‌پذیر نیست، بهتر است من از اینجا بروم» را نیز در سر خود می‌‌پرورانند. آنکه رفت، رفت و بقیه همچنان به رؤیاپردازی خود ادامه می‌‌دهند. البته این حق طبیعی هرکسی است که رؤیای به جای دیگر رفتن را در سر بپروراند و برای رسیدن به آن تلاش کند و درنهایت برود، ولی به‌‌هرحال، از دید یک جامعه، دیدن اینکه اکثر افراد آن جامعه چنین رؤیایی را در سر خود می‌‌پرورانند، نه‌‌تنها عادی بلکه سالم هم نیست.»