کتاب سرگذشت پیانو

کتاب سرگذشت پیانو نوشتۀ هرولد شونبرگ با ترجمۀ پرتو اشراق در انتشارات ناهید به چاپ رسیده است. این کتاب تاریخچه‌ و سرگذشت پیانو از قرن هجدهم میلادی است که به‌صورت خاطرات و زندگی‌نامه به قلم شونبرگ، منتقد و روزنامه‌نگار موسیقی اهل آمریکا نوشته شده است.

درباره کتاب سرگذشت پیانو

کتاب سرگذشت پیانو چنان‌که از نامش پیداست دربارۀ پیانوست. سازی که تاریخ آن با موزار و کلمنتی آغاز شد. هرولد شونبرگ در نگارش متن کتاب از منابعی چون مجلات و نقدهای روزنامه‌ای از ۱۸۰۰ به بعد، نامه‌ها و نوشته‌های نوازندگان به دوستانشان و اظهار نظر مردم دربارۀ آنچه در صحنۀ اجرا می‌دیدند، استفاده شده است. 

کتاب سرگذشت پیانو در میان خاطرات زیادی جست‌وجو کرده تا تصویر روشنی از نوازندگان بزرگ ارائه کند گرچه اذعان می‌کند که صرفاً نقل جزئیات احوال موسیقی‌دان‌ها نیست.

کتاب سرگذشت پیانو روایت‌گر سرگذشت و تاریخچۀ ظهور پیانو است. سازی که در قرن هجدهم میلادی رونمایی شد و تأثیری شگرف بر موسیقی نهاد و آن را متحول ساخت. همچنین از سیری که این ساز تاکنون برای برخی از نوازندگان بزرگ تاریخ رقم زده است سخن می‌گوید.

در این کتاب، از نوازندگان بزرگ پیانو که تأثیری شگرف بر نسل خود و گاه بر دیدگاه نسل‌های بعد و بر فلسفۀ موسیقی گذاشتند یاد می‌کند و مسیر نوازندگی را از موزار و کلمنتی تا دورۀ کنون به بحث می‌گذارد.

کتاب سرگذشت پیانو به زبان خاطره یا سرگذشت‌نامه نوشته شده است و اطلاعات جالبی در اختیار خواننده می‌گذارد. هرولد شونبرگ در اين كتاب مرجع و خواندنی، نه‌تنها از ظهور پيانو می‌گويد، بلكه داستان و خاطره‌هایی از نوازندگان بزرگ تاريخ موسيقي و را و روش عجيبشان در ارتباط با اين ساز تعريف می‌كند.

خواندن کتاب سرگذشت پیانو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران تاریخ هنر به‌ویژه موسیقی و نیز کتاب‌های خاطرات و زندگی‌نامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرگذشت پیانو

«موزار در کودکی و نوجوانی همیشه هارپسیکورد، کلاویکورد و اُرگ می‌نواخت. این کار تا سفرش به پاریس در ۲۱ سالگی (۱۷۷۸) ادامه داشت. در آنجا بود که پیانو توجهش را جلب کرد و برای اولین بار به‌طور جدّی روی آن دقیق شد (اگرچه قبلاً هم این ساز را دیده و نواخته بود). در ۱۷۷۷ به مانهایم رفت. در نامه‌ای که مادرش به شوهر خود نوشت از تأثیر شگفت‌انگیزش بر علاقمندان به موسیقی یاد می‌کند: «به جرأت می‌گویم که نوازندگی او بسیار فرق کرده، اکنون دیگر آنطور که در سالزبورگ می‌نواخت نمی‌نوازد. در اینجا پیانو فورته فراوان است و او به خوبی می‌داند چگونه این ساز را به کار بگیرد. هیچ کس تابحال چنین نغمه‌هایی را نشنیده؛ در یک کلمه بگویم، هر کس موسیقی او را شنیده، می‌گوید نظیرش در هیچ جا وجود ندارد.» از این سال، ۱۷۷۷، به پیانو هم تمایل پیدا کرد، اگرچه همچنان به کلاویکورد وفادار مانده بود و در خانه خود می‌نواخت، و در کنار پیانو، در ساختن آثارش از آن استفاده می‌کرد.»