کتاب مرغ قدم (جلد پنجم)

کتاب مرغ قدم (جلد پنجم) نوشتۀ مسعود ریاعی است. انتشارات عصر کنکاش این مجموعۀ جستار را روانۀ بازار کرده است.

درباره کتاب مرغ قدم (جلد پنجم)

مجموعۀ مرغ قدم مجموعه‌ای از متون کوتاهی است که مسعود ریاعی به‌صورت روزانه برای استفادۀ مخاطبان در فضای مجازی نوشته است. انتشارات عصر کنکاش برای حفظ آن متن‌ها، اقدام به جمع‌آوری و چاپ و نشرشان در یک مجموعهٔ ۱۲جلدی کرده است. این مجموعه شامل مباحث اخلاقی و کلامی در حوزۀ اسلام و شریعت و نیز مباحثی در حوزۀ عرفان و سلوک است.

خواندن کتاب مرغ قدم (جلد پنجم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان حوزۀ اخلاق و احادیث پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مرغ قدم (جلد پنجم)

«"آگاهی و تثبیت آن"

در جهان لایه‌های آگاهی بی‌شمارند و درعین‌حال همه از زیر مجموعه‌های یک کل واحد محسوب می‌شوند. سلوک یعنی دستیابی به آگاهی‌های از نوع دگر. البته دستیابی به این آگاهی‌ها یک چیز است و تثبیت در آن چیز دیگری است افرادی هستند که این نوع آگاهی‌ها را به طور جسته‌وگریخته در می‌یابند ولی نمی‌توانند خود را در آنها تثبیت کنند. اما یک سالک با ذخیره‌سازی انرژی، وجودش توانایی آن را دارد که نیل به هر دو وضعیت را ممکن کند و در هر زمان که نیاز باشد خود را در یکی از آنها مستقر سازد منظور از ذخیره‌سازی انرژی، تحقق سکوت درونی است.

"آغاز به خود"

تا وقتی، خود بیدار نشده‌ای نمی‌توانی داعیۀ بیداری جهان داشته باشی می‌خواهی جهان از ظلم، برهد پیش از آن باید خود از تاریکی خلاص شده باشی قصد توسعۀ عدالت و انصاف و جوانمردی در جهان را داری، اینها همه از خانه خودت آغاز می‌شود. چه هر حرکت اصلاحی که از خود آغاز نشود و ریشه از باطن نگرفته باشد مخرب، زیان‌بار، فاجعه‌آمیز و گاه غیرقابل‌جبران است ای، دوست جهان‌آباد خواهد شد؛ اما علی الأَسف بعد از چشیدن طعم تلخ ویرانی عظیمی که این بشر حریص و طماع به سبب حماقت‌ها و جهالت‌ها و عصیان‌هایش مرتکب شده است. بااین‌وجود ایمان‌داران راستین زنده می‌مانند و حتی مردگانشان زنده از قبرها خروج می‌کنند؛ چه به فرمودۀ قرآن؛ "کَانَ حَقَّاً عَلَینا نَصْرُ المُؤمِنِین" (یاری‌کردن اهل، ایمان حقی واجب بر عهدۀ ماست!)

" پاسخ گل سرخ"

از گرگ پرسید؛ زندگی چیست؟ گفت؛ یک شکار مدام. از آهو پرسید؛ زندگی چیست؟ گفت؛ یک فرار مدام.

از رود پرسید؛ گفت؛ جریان مدام.

از کوه پرسید؛ گفت؛ سکون مدام.

 آنگاه از گل سرخ پرسید؛ پس گل سرخ عاشقانه نگاهش کرد و گفت؛می‌دهدی رایحۀ خوش خویش می‌پراکنم و بدنبال معنای آن نیستم.»