کتاب مرغ قدم (جلد اول)

کتاب مرغ قدم (جلد اول) نوشتۀ مسعود ریاعی در انتشارات عصر کنکاش به چاپ رسیده است. این کتاب، جلد اول از مجموعۀ ۱۲جلدی مرغ قدم است و آموزه‌های اخلاقی، دینی، شرعی و عرفانی در زندگی فردی و اجتماعی را در بر می‌گیرد.

درباره کتاب مرغ قدم (جلد اول)

مرغ قدم، مرغی است که گاه هست و گاه نیست. در فصلی که نیست کسی نمی‌داند کجاست و در فصل بودن در جزیرۀ مرغان است و آنجا با ولع تخم می‌گذارد. او تخم‌هایش را در لانۀ خود نمی‌گذارد؛ چون لانه‌ای ندارد. آن‌ها را با زیرکی و پنهانی در لانۀ مرغان دیگر می‌گذارد و می‌رود چون فصل نبودنش رسیده است. مرغان دیگر با نشستن روی تخم‌های او، جوجه‌هایش را پرورش می‌دهند و وقتی مرغ قدم برگردد علاوه بر جوجه‌های خودش، دسته‌ای دیگر از جوجه‌ها را می‌بیند که با آن‌ها انس گرفته‌اند. نویسنده می‌گوید انبیا و اولیای الهی مرغ قدم هستند و کلمه‌شان چون تخم‌هاست.

مجموعۀ مرغ قدم مجموعه‌ای از متون کوتاهی است که مسعود ریاعی به‌صورت روزانه برای استفادۀ مخاطبان در فضای مجازی نوشته است. انتشارات عصر کنکاش برای حفظ آن متن‌ها، اقدام به جمع‌آوری و نشرشان در یک مجموعهٔ ۱۲جلدی کرده است. این مجموعه شامل مباحث اخلاقی و کلامی در حوزۀ اسلام و شریعت و نیز در حوزۀ عرفان و سلوک است.

خواندن کتاب مرغ قدم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های مذهبی، کلامی و عرفانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مرغ قدم

«کار "خیر" کردن از روی دلسوزی امکانپذیر نیست. زیرا کار خیر حکیمانه است اما دلسوزی ریشه در حماقت دارد. منبعث از جهل است. هیچگاه بخاطر دلسوزی وارد کاری نشو. هیچ حکیم عاقلی دلسوز نیست و بر اساس دلسوزی کاری را انجام نمی دهد. ریشۀ دلسوزی، در ظلمت نافهمی است. در حزن است. زیرا دلت سوخته است. اما ریشۀ "خیر" در نشاط و فرزانگی است. کار خیر فقط از ریشۀ خود سر بر می‌آورد. دلسوزی، میوۀ خیر نمی‌ دهد. خزه های روی آب کجا انگور می دهند؟! اقدام ناآگاهانه چه بسا مصیبت و رنج بیشتر ببار آرود. بسیاری کارهایشان صرفاً از روی احساس و عواطف است. آنها بندۀ احساست خودند. احساسی زودگذر به آنها می گوید چه بکنند یا چه نکنند. پس آزاد نیستند. اسیر احساسات اند. کارشان فهیمانه نیست و برای همین است که چون از کارهای خود طرفی نمی بندند همواره به دست بی نمک خود نفرین می کنند. حال آنکه از اول هم قرار نبوده به آنها پاداش حکیمانه ای برد! زیرا اعمال آنان ناقص است. کارهای به ظاهر خیرشان نه خیر است و نه حکیمانه. پاداش ناب الهی از آن آگاهان مخلص است. همان کسانی که معرفت را توسعه می دهند و در هر کاری حکمت را می چشند و می چشانند. اینان وقتی کار خیری را انجام می دهند، آزادانه و آگاهانه به انجام می رسانند. اما دلسوزی، کور عمل می کند.»