کتاب تفسیر خیر

کتاب تفسیر خیر نوشتۀ مسعود ریاعی در انتشارات عصر کنکاش به چاپ رسیده است. این کتاب در دستۀ علوم قرآن و تفسیر قرار دارد. نویسنده با اعتقاد به لزوم تفسیر زنده از آیات قرآن، سورۀ حمد را به‌همراه ۱۴ سورۀ دیگر تفسیر کرده است.

درباره کتاب تفسیر خیر

کتاب تفسیر خیر، در دستۀ تفسیر آیات قرآن قرار دارد. نویسنده نام سوره‌های قرآن را خیر نهاده است و در تفسیر این کلمه می‌گوید خیر به‌معنای خوب نیست، فراتر از خوب است. خوب در مقابل بد قرار دارد و متضاد آن است در حالی که خیر متضادی ندارد. به‌همین دلیل خیر فراتر از خوب و بد است. والله الخیر، یعنی خدا خیر است، فراتر از خوب و بد جایگاه اوست. خوب و بد نسبی هستند در حالی که خیر مطلق است.

نویسندۀ کتاب تفسیر خیر می‌گوید قرآن را باید تفسیر زنده کرد؛ زیرا خدا و کلامش زنده‌اند. تفسیر مرده ناهماهنگ است و دردسرساز. امروزه قرآن بیش از هر زمان دیگر به نگاه و تفسیر زنده نیاز دارد. در این کتاب علاوه بر سورۀ حمد، ۱۴ سورۀ دیگر نیز مطابق با این دیدگاه نویسنده تفسیر شده‌اند که عبارت‌اند از: ﺑﻠﺪ، ضحی، اﻧﺸﺮاح، ﻗﺪر، ﺗﻜﺎﺛﺮ، واﻟﻌﺼﺮ، ﻣﺎﻋﻮن، ﻛﻮﺛﺮ، ﻛﺎﻓﺮون، ﻧﺼﺮ، ﻣﺴﺪ، اﺧﻼص، ﻓﻠﻖ، ﻧﺎس.

خواندن کتاب تفسیر خیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های علوم قرآن و تفسیر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تفسیر خیر

«واصل به خیر، در فضای فراذهنی‌اش برای همه جا دارد. مثل احمق‌ها از کوره بدر نمی رود و وامصیبتا نمی گوید. او پدیده‌ها را همانگونه که هستند می بیند و واقعیات‌شان را می‌پذیرد. چه خوب باشند چه بد. تحریف شان نمی‌کند. و دقیقاً با این پذیرش و عدم انکار است که "مصلح کل" می گردد. خوب و بد، چه بدانند چه ندانند همواره در بستری جریان دارد که "خیر" برایشان مهیا نموده است. خوب و بد، هر دو اسیر خیرند. معنای "الخیر فیما وقع" همین است. واصل به خیر جز خیر نمی‌بیند حتی اگر جان از تن به در رود. برای چنین کسی، چیزی خارج از اقتدار خیر نیست. همه بازیگران سناریوی خیرند. و او به این نکته آگاه است. از منظر أعلی این خیر است که حاکم مطلق است، نه خوب و نه بد. اما از منظر ذهن، یا خوب حاکم است یا بد. خیر، نامحدود است. لایتناهی است زیرا محدود، دارای ضد است. چیزی است که جلویش را گرفته و محدودش ساخته است. اما خیر، بلا ضد است و فقط بلا ضد که لایتناهی است. پس خیر، چیز نیست. مرکب نیست. نام نیست. شکل نیست. رنگ نیست. صورت نیست. خیر، خیر است. "والله خیر". از این رو خیر، قابل تعریف نیست. ناشناختنی است. زیرا ما نمی دانیم خیر یک چیز در این لحظه چیست؟! و در لحظۀ بعد کدام است؟! ما به خیر ایمان داریم چون هست اما از چیستی اش بی خبریم.»