کتاب خانه ای در دریای لاجوردی

کتاب خانه‌ای در دریای لاجوردی نوشتۀ تی جی کلون با ترجمۀ محمد ورزی و ویرایش سپیده پاشایی در انتشارات دلتا به چاپ رسیده است. این کتاب در دستۀ داستان نوجوان‌های آمریکایی و مناسب برای ردۀ سنی بالای ۱۶ سال است. داستان حول شخصیتی به نام لاینس بیکر، ۴۰ساله است که در تنهایی روزگار می‌گذراند تا اینکه از سوی مدیریت دپارتمانش، مأمور می‌شود به یتیم‌خانه‌ای در جزیره‌ای پرت و دورافتاده برود و از وضعیت کودکان خطرناک آنجا گزارش تهیه کند. در این جزیره ماجراهای عجیبی برای لاینوس اتفاق می‌افتد.

درباره کتاب خانه ای در دریای لاجوردی

کتاب خانه‌ای در دریای لاجوردی، از سری داستان‌های نوجوان‌های آمریکایی و مناسب برای ردۀ سنی بالای ۱۶ سال است. شخصیت اصلی داستان خانه‌ای در دریای لاجوردی، لاینس بیکر است که ۴۰ سال دارد و تنها با گربه‌اش زندگی می‌کند. او به‌عنوان کارمند در دپارتمان جوانان جادویی، روزهای خود را با نظارت بر رفاه کودکان در یتیم‌خانه‌ها می‌گذراند تا اینکه مدیریت او را به مأموریتی بسیار مهم می‌فرستد. 

بیکر باید به یتیم‌خانه‌ای عجيب‌ و غريب در جزيرۀ پرت و دورافتادۀ مارسیاس برود. جایی که ۶ کودک خطرناک در آن زندگی می‌کنند. یک آدمک، یک جن، یک وایورن، یک حباب سبز غیرقابل شناسایی، یک پومرانیان و یک دجال. لاینس باید ترس‌هایش را کنار بگذارد و گزارش کاملی از وضعيت بچه‌های اعجاب‌انگيز آنجا و مدیر مرموزش آرتور پارناسوس بنویسد. لاينوس ماجراهای عجيبی در آن یتیم‌خانه، خانه‌ای در دریای لاجوردی، از سر می‌گذراند که دنيايش را تغيير می‌دهد.

خواندن کتاب خانه ای در دریای لاجوردی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های نوجوانان و رازآلود پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خانه ای در دریای لاجوردی

«اگر کسی از لاینوس بیکر بپرسد آدم تنهایی است یا نه، از تعجب قیافه‌اش در هم می‌رفت. فکرش هم عجیب و باورنکردنی بود. با کوچک‌ترین دروغی سرش درد می‌گرفت و دلش پیچ می‌خورد، اما باز هم ممکن بود جواب بدهد که تنها نیست. شاید بخشی از وجودش این دروغ را باور داشت. از مدت‌ها پیش پذیرفته بود بعضی آدم‌ها، جدا از خوش‌قلبی یا عشق سرشاری که در وجودشان دارند، همیشه تنها می‌مانند.

از مدت‌ها پیش پذیرفته بود بعضی آدم‌ها، جدا از خوش‌قلبی یا عشق سرشاری که در وجودشان دارند، همیشه تنها می‌مانند. سهمشان از زندگی همین بود و لاینوس در بیست‌وهفت‌سالگی فهمیده بود که از قرار معلوم قسمت خودش هم همین است.

اوه، اتفاق خاصی پیش نیامده بود که این‌طور فکر کند. موضوع فقط این بود که حس می‌کرد از بقیه چیزی کم داشت. انگار در دنیای کریستالی شفافی محو شده بود و دیده نمی‌شد.»