کتاب آوریل سرخ

کتاب آوریل سرخ نوشته‌ی سانتیاگو رونکاگلیولو با ترجمه‌ی جیران مقدم، اثری است که نشر افق آن را منتشر کرده است. این رمان در مجموعه‌ی ادبیات امروز و با شماره‌ی ۱۰۷ عرضه شده و روایتی پیچیده و چندلایه از جامعه‌ای درگیر خشونت، ترس و خاطره‌های تلخ را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. داستان در پرو و در بستر زمانی انتخابات و پس‌لرزه‌های تروریسم می‌گذرد و با محوریت شخصیت فلیکس چاکالتانا سالدیوار، دادستان منطقه‌ی الحاقی، پیش می‌رود. او درگیر پرونده‌ای عجیب و هولناک می‌شود که کشف یک جسد سوخته در روستای کینوا، آغازگر آن است. روایت با نگاهی موشکافانه به مناسبات قدرت، بوروکراسی، ترس‌های جمعی و زخم‌های به‌جامانده از سال‌های خشونت می‌پردازد و هم‌زمان، زندگی شخصی و ذهنیت متزلزل شخصیت اصلی را نیز به تصویر می‌کشد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آوریل سرخ

کتاب آوریل سرخ نوشته‌ی سانتیاگو رونکاگلیولو، داستانی است که در فضای پرتنش و رازآلود پرو، در آستانه‌ی انتخابات و پس از دوره‌ای از تروریسم روایت می‌شود. این رمان با محوریت شخصیت فلیکس چاکالتانا سالدیوار، دادستانی وسواسی و قانون‌مدار، آغاز می‌شود که با کشف جسدی سوخته در روستای کینوا، وارد پرونده‌ای پیچیده و پرابهام می‌شود. ساختار کتاب بر پایه‌ی گزارش‌های رسمی، بازجویی‌ها، مکاتبات اداری و روایت‌های ذهنی شخصیت‌ها شکل گرفته و فضای سرد و بوروکراتیک ادارات، در کنار مناسبات اجتماعی و فرهنگی شهر آیاکوچو، به‌خوبی بازتاب یافته است. نویسنده با بهره‌گیری از زبان دقیق و جزئی‌نگر، نه‌تنها روند تحقیقات جنایی را دنبال می‌کند، بلکه لایه‌هایی از ترس، بی‌اعتمادی، خاطرات جمعی و زخم‌های اجتماعی را نیز به تصویر می‌کشد. آوریل سرخ، علاوه‌بر روایت یک معمای جنایی، تصویری از جامعه‌ای است که هنوز از سایه‌ی خشونت و ترور رهایی نیافته و درگیر مناسبات پیچیده‌ی قدرت و سکوت است.

خلاصه داستان آوریل سرخ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! در آوریل سرخ، داستان با کشف جسدی سوخته در روستای کینوا آغاز می‌شود. خوستینو مایتا کاراسو، پیشخدمتی که جسد را پیدا کرده، درگیر تناقض‌گویی‌ها و ابهاماتی است که روند تحقیقات را پیچیده‌تر می‌کند. فلیکس چاکالتانا سالدیوار، دادستان منطقه‌ی الحاقی، با وسواس و دقتی مثال‌زدنی، تحقیقات را آغاز می‌کند و با گزارش‌نویسی‌های دقیق و پیگیری‌های اداری، سعی دارد حقیقت را کشف کند. اما در این مسیر، با دیوارهای بوروکراسی، بی‌تفاوتی پلیس و نظامیان و فضای پر از ترس و بی‌اعتمادی جامعه روبه‌رو می‌شود. هرچه بیشتر پیش می‌رود، نشانه‌هایی از خشونت‌های گذشته، تروریسم و مناسک مذهبی و سنتی در دل پرونده آشکار می‌شود. چاکالتانا میان وظیفه‌ی اداری، خاطرات شخصی، رابطه‌ی سرد با مادر و تنهایی عمیقش، تلاش می‌کند معنای عدالت را در جامعه‌ای بی‌قرار و زخمی بازتعریف کند. روایت، هم‌زمان با پیشرفت تحقیقات، لایه‌هایی از فساد، سرکوب و سکوت را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد که حقیقت، اغلب در هاله‌ای از ترس و مصلحت پنهان می‌ماند.

چرا باید کتاب آوریل سرخ را بخوانیم؟

آوریل سرخ با روایتی دقیق و جزئی‌نگر، تصویری از جامعه‌ای را ارائه می‌دهد که درگیر زخم‌های تاریخی، ترس‌های جمعی و مناسبات پیچیده‌ی قدرت است. این کتاب نه‌تنها یک معمای جنایی را دنبال می‌کند، بلکه به لایه‌های عمیق‌تری از روان‌شناسی فردی و اجتماعی می‌پردازد. شخصیت‌پردازی منحصربه‌فرد، فضاسازی ملموس و پرداختن به موضوعاتی چون بوروکراسی، ترس، خاطره و عدالت، آن را به اثری متمایز تبدیل کرده است. خواندن این کتاب فرصتی است برای مواجهه با پرسش‌هایی درباره‌ی حقیقت، مسئولیت فردی و جمعی و معنای عدالت در شرایط بحرانی. همچنین، آوریل سرخ با نگاهی انتقادی به مناسبات قدرت و سکوت، مخاطب را به تأمل درباره‌ی نقش فرد در برابر ساختارهای اجتماعی و سیاسی وامی‌دارد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان رمان‌های جنایی، دوست‌داران ادبیات اجتماعی و کسانی که دغدغه‌ی شناخت جوامع پس از بحران، مناسبات قدرت و روان‌شناسی شخصیت‌های پیچیده را دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی که به روایت‌های چندلایه و فضاهای رازآلود علاقه‌مندند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب آوریل سرخ

«دادستان چاکالتانا با دودلی نقطهٔ پایان گزارش را گذاشت. دوباره آن را خواند و یک تیلده را حذف کرد و یک ویرگول با جوهر سیاه اضافه کرد. حالا درست شده بود. گزارش خوبی بود. تمام موارد قانونی گزارش‌نویسی را رعایت کرده بود. فعل‌ها را دقیق انتخاب کرده و در دام پیچیدگی معمول متون حقوقی هم نیفتاده بود. از آنجایی که ماشین‌تحریر الیوتی ۷۵ اش حرف ñ نداشت، از نوشتن کلماتی که این حرف را داشتند اجتناب کرده بود. اما چون واژه‌های بسیار می‌دانست دچار مشکل نشده بود. با خوشحالی فکر کرد زیر ظاهرش که مرد قانون بود، شاعری آمادهٔ بیرون جستن است. کاغذها را از ماشین‌تحریر در آورد. کاغذ کاربن را برای استفادهٔ مجدد نگه داشت و هر نسخه از گزارش را داخل پاکت مربوط به آن گذاشت. یک نسخه برای آرشیو، دیگری برای دادگاه جنایی، سومی برای درج در پرونده و آخری برای فرماندهٔ نظامی منطقه. فقط مانده بود گزارش پزشکی قانونی را به آن اضافه کند. قبل از اینکه به کلانتری برود، مثل همهٔ صبح‌های دیگر، یک فرم درخواست وسایل کار برای دریافت یک ماشین‌تحریر نو، دو عدد خودکار و یک بسته کاغذ کاربن پر کرد. تابه‌حال سی و شش تا فرم فرستاده بود و رسید امضاشدهٔ همه‌شان را نگه داشته بود. نمی‌خواست خشن باشد اما اگر وسایل را برایش نمی‌فرستادند، ممکن بود برای پیگیری جدی‌تر درخواست‌هایش پرونده‌ای اداری باز کند.»