کتاب وامپیر

کتاب وامپیر نوشتهٔ دیوید رادکین و ترجمهٔ سجاد غلامی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی از مجموعهٔ »خوانش فیلم» و حاوی بررسی و نقد فیلم «وامپیر» که به کاردگردانی «تئودور درایر» در سال ۱۹۳۲ شاخته شده است.

درباره کتاب وامپیر

دیوید رادکین در کتاب وامپیر به نقد بررسی فیلم «وامپیر» پرداخته است؛ فیلمی از سینمای وحشت که ساخته‌ٔ «تئودور درایر»، فیلم‌ساز مشهور دانمارکی است. این اثر سینمایی هزینه‌های ساخت کمی داشت و بازیگران فرانسوی در آن ایفای نقش کردند. فیلم وامپیر با دکورهایی معمولی، چهار سال بعداز ساخت فیلم «مصائب ژاندارک» در حالی ساخته شد که دستاوردهای فرمی اثر قبلی این کارگردان بزرگ دانمارکی را درون خود جای داده و قدم‌هایی بزرگ‌تر از آن فیلم و همه‌ی سینمای دوران خودش برداشته است. این فیلم که از داستان‌های گوتیک «شرایدن لوفانو» برگرفته شده، از جمله آثار برجسته و مهم ژانر وحشت روان‌شناختی شناخته می‌شود. این اثر روایت و تصویری از خون‌آشام‌ها و تسخیر و تصاحب روح را نشان می‌دهد. این اثر در پنج فصل نگاشته شده که عنوان آن‌هل عبارت است از «کارل تئودور درایر (۱۸۸۹ ـ ۱۹۶۸)»،‌ «تعیین جایگاه وامپیر در سینمای درایر و خاستگاه‌های آن»، ««دشواری» وامپیر»، «وامپیر: به سوی خوانشی از اثر» و «سفر به سوی گورهایمان».

خواندن کتاب وامپیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ نقد فیلم و علاقه‌مندان به سینمای وحشت پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب وامپیر

«در نمای ۳۲۱ در پارکِ پشتِ کوشک، که به شکلی غریب نور خورده بود، گری را، که برای نشستن، کشان‌کشان خود را به نیمکتی رسانده بود، به حال خود رها کردیم. در اینجا نسخهٔ بی. اف. آی. با تدوین موازی برش می‌زند به خروج خدمتکار از باغِ کوشک با ابزار و چراغ در دست. نسخهٔ «یورگنسن» این نما را بعدتر نشان می‌دهد، اما بی‌شک بر اساس اصول تدوینی و روایی، نسخهٔ بی. اف. آی، نما را در جای درستی نشان می‌دهد. تصویری چشمگیر در ادامه می‌آید، یکی دیگر از آن تصاویر نمادین وامپیر: تصویر گری که بدنش به دو قسمت تقسیم می‌شود، انگار یکی خودِ خفته‌اش و دیگری خویشتنِ غیرمادی، محوتر و «رؤیایی» اوست که در نمای ۳۲۳ گری را ترک کرده و از او جدا می‌شود. این «خویشتن رؤیایی» از اینجا به بعد به شکل مه‌گرفته‌ای شفاف دیده می‌شود و به گونه‌ای در محیطِ سخت و جامد قدم می‌زند که می‌توانیم از خلال او اطراف را ببینیم. گری از چارچوب درگاهی سنگی عبور کرده و به سوی ما می‌آید، درگاهی که یک بار پیشتر دیده بودیم (در نمای ۵۵)، اما اکنون برای نخستین بار است که محیط اطرافش را مشاهده می‌کنیم. در نمای ۳۲۸ او بار دیگر در کارخانهٔ متروکه‌ای است که پیشتر دیده بودیم. در آنجا (نمای ۸۴) تابوتی نوساز دیده بودیم که از تراشه‌های چوب پر شده بود، اما تابوت در آن نما چیزی ناآشنا بود و درحاشیه قرار داشت و نشان نمی‌داد که گری به تابوت نگاه کرده باشد (البته اگر اساساً او به‌درستی تابوت را دیده باشد). او این بار تابوت را می‌بیند که رویش پارچه‌ای کشیده‌اند. آن گوشه، در نمایی اختصاصی درپوشِ تابوت را می‌بینیم که ایستاده کنار دیوار است؛ دوربین آرام سر به پایین چرخانده و نوشته‌های حکاکی‌شدهٔ شوم روی درپوش را از نظر می‌گذراند: از خاکید، به خاک بازخواهید گشت.»