کتاب چالش رواقی

کتاب چالش رواقی نوشتهٔ ویلیام اروین و ترجمهٔ محمد یوسفی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی دربردارندهٔ یک راهنمای فلسفی برای دستیابی به استقامت، آرامش و انعطاف‌پذیری بیشتر. 

درباره کتاب چالش رواقی

کتاب چالش رواقی که چهار بخش و ۱۵ فصل دارد، نشان داده است که خردورزی‌های فیلسوفان رواقی سده‌ها پیش می‌تواند ما را در مواجهه با فشارهای گوناگون زندگی روزمرۀ امروز یاری کند. کتاب حاضر به‌نحوی منحصربه‌فرد، بینش‌های رواقیان باستان نظیر «مارکوس اورلیوس»، «سِنِکا» و «اپیکتتوس» را با تکنیک‌های روان‌شناختی معاصر نظیر اثر لنگرانداختن تلفیق کرده است. نتیجه آنکه «راهبرد آزمون رواقی» ساده و نوی نویسنده به ما می‌آموزد چگونه واکنش‌های عاطفی خود را نسبت به موانع زندگی، به‌شکلی عمیق تغییر دهیم؛ تا نه‌تنها بر این موانع چیره شویم، بلکه از آن‌ها بهره ببریم. این کتاب تمرینی است برای چیزی که می‌توان رواقی‌گری قرن بیست‌ویکمی نامید. ویلیام اروین در این کتاب، پند و اندرزهای فیلسوفان رواقیِ قرن نخست میلادی را با تحقیقات روان‌شناسان قرن بیست‌ویک میلادی در هم آمیخته است.

خواندن کتاب چالش رواقی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ یک راهنمای فلسفی برای دستیابی به استقامت، آرامش و انعطاف‌پذیریِ بیشتر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چالش رواقی

«وقتی اوضاع به طور غیرمنتظره رو به بهبود می‌گذارد گاهی زندگی راحت و بی‌دردسر پیش می‌رود: مشکلات کم‌اند و به‌آسانی رفع می‌شوند. شاید با خود بگوییم، خب، همیشه هم باید چنین باشد. اما وقتی شروع به تفکر در قالب آزمون‌های رواقی کنیم، واکنشمان به چنین دوره‌هایی آمیزه‌ای از هیجانات خواهد بود. شاید گله کنیم که می‌خواهند فرصت «نشان دادن جَنَم رواقی‌مان» را از ما بگیرند ــ موضوعی که می‌توان با ماجراجویی رواقی به آن پاسخ داد. چنین دوره‌هایی ممکن است ما را عصبی هم بکنند ــ چرا که ممکن است این دوره‌های عاری از مشکلات را مقدمه‌ای در نظر گرفته باشند برای آزمون رواقی سخت‌تر.

اجازه دهید توضیح دهم.

پیش‌تر گفتم که من قایقرانم ــ البته نه قایقرانی خیلی خوب، اما در آن جدی هستم. من در سطح استادی رقابت می‌کنم، اما این سخنم مستعد کج‌فهمی است. برای رقابت در سطح استادی، لازم نیست فرد از خود مهارت قایقرانی نشان دهد؛ تنها کافی است مسن باشد. برای استادان قایقرانی، جهت هم‌سطح کردن رقابت، بسته به سن و سالشان ارفاق زمانی در نظر می‌گیرند. در حال حاضر که مشغول نوشتن این کتابم، ارفاق زمانی منسی و هشت ثانیه است. این بدان معناست که فردی «جوان» ــ مثلاً فردی بیست و هشت‌ساله ــ باید مسابقه ۱۰۰۰ متر را، که بر مبنای سن تنظیم شده است، سی و هشت ثانیه زودتر از من تمام کند تا با من مساوی شود. سال آینده، ارفاق من به چهل ثانیه افزایش می‌یابد. سخت منتظر آن روزم.

به واسطه همین ارفاق، لزوماً کسی که در میان اساتید اول از همه به خط پایان می‌رسد برنده مسابقه نیست. ارفاق قایقرانان باید از زمانشان کسر شود تا زمانِ مبتنی بر سن و سالِ آنان به دست آید؛ یعنی کسی را برنده اعلام می‌کنند که زمانِ مبتنی بر سن و سال او از همه بهتر باشد. از این رو ممکن است مسن‌ترین قایقران، هرچند آخر از همه به خط پایان رسیده باشد، برنده مسابقه شود. همچنین، کسی که اول از همه به خط پایان می‌رسد، اگر جوان باشد، ممکن است با نظر به زمانِ مبتنی بر سن آخر شود.»