کتاب راهنمای بالینی ارزیابی و مدیریت خطر خودکشی

کتاب راهنمای بالینی ارزیابی و مدیریت خطر خودکشی نوشتهٔ جوزف ساداک و ترجمهٔ اسماعیل عباسی زاغه و رضا ویسانی فر است و انتشارات آوای نور آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب راهنمای بالینی ارزیابی و مدیریت خطر خودکشی

خودکشی یک مسئله پایدار و همه‌گیر در سلامت روان است. با وجود پیشرفت‌ها در رفتار و مدیریت بیماری‌های روانی، نرخ خودکشی در جمعیت عمومی در طول سال‌ها به شکل چشمگیری ثابت مانده است. شناسایی افراد در معرض خودکشی در اولویت قرار دارد تا بتوان مداخلات شایسته ای را برای مدیریت و کاهش ریسک در سطح فردی و حمایت از تغییر مثبت در عوامل تعیین کننده اجتماعی که می‌تواند بیماری و رفتارهای بیمارگونه را از جمله رفتار خودکشی گرایانه شناسایی کند.

دکتر ساداک روانپزشک و استاد دستیار در بخش روانپزشکی دانشگاه دالهاوس در هالیفاکس، نوا اسکوتیا، یک راه حل ارزشمند برای پزشکان در مورد ارزیابی و مدیریت ریسک خودکشی ارائه کرده است.

دکتر سادک در کار بالینی خود و از نظر سازمانی، در توسعه و انتشار ابزارهای ارزیابی ریسک خودکشی در سطح محلی و استانی در کانادا که توسط اعتبار سنجی کانادا برای پیشبرد هدف کاهش مرگ ناشی از خودکشی الزامی است، نقش اساسی داشته است. کار او در زمینه پیشگیری از خودکشی در استان نوا اسکوشیا، توسط یکی دیگر از استان‌های کانادا، تکرار شده و چندین نفر دیگر علاقه مند به به‌کارگیری روش کار او هستند.

این کتاب دامنه‌ای از موضوعات مختلف مانند اپیدمیولوژی خودکشی و شبه خودکشی از جمله، جمعیت‌های بالینی و رابطه آن با خودکشی و افکار خودکشی، رویکردی عملی برای ارزیابی خودکشی، و مزایا و محدودیت‌های ارزیابی‌های ساختار یافته را پوشش می‌دهد. پس از شناسایی، مداخلات را هم در سطح جامعه و هم در سطح بستری پوشش می‌دهد و برای هدایت خواننده به سمت درمان خاص جمعیتی به شدت توصیه می‌شود و به مجموعه وسیعی از دستورالعمل‌ها که ابزارهای ارزیابی ریسک و سایر منابع در زمینه پیشگیری از خودکشی هستند مرتبط است. زبانی که در کل متن مورد استفاده قرار گرفته قابل دسترس، عاری از اصطلاحات فنی و مخصوص عموم است. هر فصل با یک مقدمه درباره یک موضوع شروع می‌شود و سپس موضوع را با جزئیات بیشتر توسعه می‌دهد که اغلب برای افزایش درک بیشتر از نکات و نمودارها استفاده می‌شود. دکتر سادک متنی دربارهٔ موضوعی که در حوزه سلامت و روان مهم است و ما ریسک آن را نادیده می‌گیریم نوشته است. 

خواندن کتاب راهنمای بالینی ارزیابی و مدیریت خطر خودکشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب منبعی ارزشمند برای یک پزشک یا کارآموز مبتدی و یک مرجع بسیار مفید برای پزشک مجرب است.

بخشی از کتاب راهنمای بالینی ارزیابی و مدیریت خطر خودکشی

«محققین و پزشکان بالینی با عبارات متناقض در تشریح افکار و رفتارهای مربوط به خودکشی کشمکش داشته اند. با این حال توافقاتی نیز بر این مبنی وجود دارد که عبارت خودزنی غیر خودکشی گرایانه (NSSI) به رفتارهایی درگیر با قصد هدفمند صدمه زدن به خود بدون کشتن عمدی خود اشاره دارد. عبارات متعددی در ادبیات مانند رفتار خودزنی، خودزنی غیر خودکشی گرایانه، خودآزاری، قطع کردن، خودآزاری تعمدی، قطع خوشایند عضو بدن، تعدی خودکرده، اقدام به خودکشی و تعدی به خود استفاده شده اند. هر چند بسیاری از این عبارات چیزی بیش از خودزنی غیر خودکشی گرایانه را در بر می گیرند.

خودزنی غیرخودکشی گرایانه به اشکال زیادی از نسبتا ملایم مانند خاراندن، کندن مو، یا تداخل در بهبود زخم، تا اشکال نسبتا شدید مانند قطع عضو، سوزاندن یا ضربه زدن بیان می شود. ادعا می شود که اقدام به خودکشی و خودزنی غیرخودکشی گرایانه رفتارهای متفاوتی هستند. کسانی که درگیر خودزنی غیرخودکشی گرایانه هستند معمولاً افکار مبنی بر تسکین موقت دارند، در حالی که کسانی که در رفتارهای خودکشی شرکت می‌کنند، افکاری مبنی بر تسکین دائمی از طریق مرگ را دارند. خودزنی غیرخودکشی گرایانه رایج تر از خودکشی و اقدام به خودکشی است.

مروری که شامل تقریباً ۲۲ مطالعه تجربی مربوط به خودزنی غیرخودکشی گرایانه در نوجوانان نشان داد که میزان شیوع NSSI در طول زندگی بین ۱۳ تا ۲۳ درصد است و سن معمول گزارش شده برای شروع NSSI بین ۱۲ تا ۱۴ سالگی است.

برخی از مطالعات نشان دادند که NSSI اغلب به دلایلی مانند کاهش تنش، تنظیم احساسات، ابراز خشم، خود تنبیهی و کاهش جدایی انجام می‌شود، در حالی که اقدام به خودکشی اغلب به‌منظور فرار از دیگران گزارش شده است.»