کتاب هوشمندسازی زندگی کاری با فناوری اطلاعات

کتاب هوشمندسازی زندگی کاری با فناوری اطلاعات نوشتهٔ علی موسوی سنگسرکی است و انتشارات نمای علم آن را به چاپ رسانده است. این کتاب به بررسی و تشریح جایگاه فناوری اطلاعات در پیشرفت و ایجاد رضایت شغلی می‌پردازد.

درباره کتاب هوشمندسازی زندگی کاری با فناوری اطلاعات

زندگی در عصر اطلاعات و ارتباطات با همهٔ مزیت‌ها و فوایدی که برای تمامی افراد جامعه به همراه داشته است، سؤال‌ها و چالش‌هایی را نیز ایجاد کرده از جمله آنکه چگونه می‌توان از این فناوی‌ها و به‌ویژه هوش مصنوعی در راستای ارتقای زندگی کاری افراد، افزایش ثمربخشی و بهره‌وری و در نهایت ایجاد رضایت شغلی سود برد و به‌عبارتی از چه راهی می‌توان به جای رقیب انگاشتن هوش مصنوعی و انکار نقش بی‌بدیل آن در افزایش کیفیت و کمیت داده‌های تولید‌شده، آن را دقیق‌تر شناخت و از ظرفیت‌ها و قابلیت‌هایش بهره برد؟ علی موسوی سنگسرگی در کتاب هوشمندسازی زندگی کاری با فناوری اطلاعات در ۵ فصل به تشریح و تبیین ابعاد و زوایای مختلف بهره‌گیری از داده‌ها و اطلاعات در محیط‌های کاری در راستای بهبود عملکرد کارکنان پرداخته است.

خواندن کتاب هوشمندسازی زندگی کاری با فناوری اطلاعات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مدیران کسب‌وکارها، کارمندان بخش‌های مختلف هر سازمان که به دنبال بالا بردن راندمان کاری خود هستند و نیز علاقه‌مندان به حوزهٔ فناوری اطلاعات و هوش مصنوعی از مطالعهٔ این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب هوشمندسازی زندگی کاری با فناوری اطلاعات

«سازمان‌ها به‌منظور افزایش کارایی، اثربخشی و نهایتاْ بهره‌وری خود به سمت ۲ تسهیل‌کننده تغییر جهت داده‌اند: مدیریت منابع انسانی و فناوری اطلاعات. این ۲ تسهیل‌گر اثرات زیادی روی محیط کار، مهندسی مجدد عاملیت کسب‌وکار، تعریف مجدد نقش‌های واحدهای کسب‌وکار و طراحی مجدد فرایندهای کسب‌وکار داشته است. هر سازمان یا مؤسسه تنها یک منبع راستین دارد و آن، افراد آن سازمان هستند. بعد از فرازونشیب‌های زیادی که مدیریت منابع انسانی داشته و بعد از گذشت ۲ قرن از مدیریت منابع انسانی، دههٔ ۸۰ میلادی را می‌توان دههٔ ظهور مدیریت منابع  انسانی الکترونیکی دانست.»

«به‌طورکلی، به‌منظور بهبود خودکارآمدی شغلی و کاهش عدم هم‌ترازی و هم‌سویی بین فناوری اطلاعات و مدیریت منابع انسانی، کارگزاران منابع انسانی اولاْ باید فناوری اطلاعات را به‌عنوان شریک استراتژیک به رسمیت شناخته و به جای نگاه ابزاری صرف، دانش خود را درمورد فناوری اطلاعات افزایش دهند و همچنین حمایت کاملی از مهندسی مجدد فناوری اطلاعات به‌عمل آورند.»