کتاب ملکه‌ سرخ (کتاب دوم؛ شمشیر شیشه‌ ای)

کتاب ملکه‌ سرخ (کتاب دوم؛ شمشیر شیشه‌ ای) نوشتهٔ ویکتوریا اویارد و ترجمهٔ محمدصالح نورانی زاده است. انتشارات کتابسرای تندیس این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این رمان فانتزی آمریکایی برای نوجوانان نوشته شده است.

درباره کتاب ملکه‌ سرخ (کتاب دوم؛ شمشیر شیشه‌ ای)

«ملکه‌ٔ سرخ» (Red Queen) عنوان یک مجموعه و کتاب ملکه‌ سرخ (کتاب دوم؛ شمشیر شیشه‌ ای) دومین جلد از این مجموعهٔ چهارجلدی است که برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب اول گودریدز در سال ۲۰۱۵ میلادی بوده است. این رمان که برای نوجوانان نوشته شده، ۲۹ فصل دارد. جلد اول این مجموعه به نام «ملکه‌ٔ سرخ» در فوریهٔ ۲۰۱۵ چاپ شده، جلد دوم در ۲۰۱۶ و جلد سوم و چهارم به‌ترتیب در ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ چاپ شده است؛ همچنین دو نیم‌جلد (الکترونیکی) درمورد شخصیت‌های مهم این مجموعه در نظر گرفته شده است که اولین آن به نام «آواز ملکه» (Queen Song) در سپتامبر ۲۰۱۵ و نیم‌جلد دوم به نام «زخم‌های پولادین» (Steel Scars) در ژانویهٔ ۲۰۱۶ چاپ شد. این مجموعه به قلم ویکتوریا اویارد است که اولین تجربهٔ او در هنر نویسندگی رمان محسوب می‌شود. اویارد خاطرنشان کرده است که ایدهٔ اولیهٔ این داستان را از مجموعه‌های مسابقات عطش (The Hunger Games)، مردان ایکس (X Men)، بازی تاج‌وتخت (Game of Thrones) و سیندرلا گرفته است. داستان از این قرار است که مردم به‌وسیلهٔ رنگ خونشان جداسازی شده‌اند. افرادی که خون سرخ دارند و افرادی که خون نقره‌ای‌رنگ دارند، دو دسته را تشکیل داده‌اند. یکی از این دو دسته دارای ویژگی‌های ابرانسانی هستند؛ مثلاً بسیار قهرمان و سعادتمندند. دستهٔ دیگر به‌عنوان خدمتکار فعالیت می‌کنند. پیرامون این وضعیت، یک جنگ وجود دارد. این جهان غریب را همراهی کنید.

خواندن کتاب ملکه‌ سرخ (کتاب دوم؛ شمشیر شیشه‌ ای) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ملکه‌ سرخ (کتاب دوم؛ شمشیر شیشه‌ ای)

«از آن شب به بعد، اتاق خواب او به اتاق خواب ما تبدیل می‌شود. توافقی بی‌کلام است که برای هر دوی‌مان چیزی برای داشتن می‌دهد. بیش از حد خسته‌ایم که بخواهیم کاری به جز خوابیدن بکنیم، اما مطمئنم کیلورن به خلاف حقیقت شک دارد. دیگر با من حرف نمی‌زند، و کال را هم به کل نادیده می‌گیرد. بخشی از وجودم از من می‌خواهد که شب‌ها را در اتاق‌های خواب بزرگ بگذرانم که کودکان در آن‌ها زمزمه می‌کنند و دایه همه‌شان را ساکت می‌کند. این کار کمک می‌کند با یکدیگر بیشتر آشنا بشوند. اما من فقط باعث ترس‌شان خواهم شد، بنابراین پیش کال، تنها کسی که واقعاً از من نمی‌ترسد، می‌مانم.

عمداً بیدار نگهم نمیدارد، اما هر شب تکان خوردنش را حس می‌کنم. کابوس‌هایش حتی از مال من هم بدتر هستند، و دقیقاً می‌دانم خواب چه چیزی را می‌بیند. لحظه‌ای که سر پدرش را از شانه جدا کرد. وانمود می‌کنم که بیدار نمی‌شوم، چون می‌دانم نمی‌خواهد در چنین شرایطی دیده شود. اما اشک‌هایش را روی گونه‌هایم حس می‌کنم. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم پوستم را می‌سوزانند، اما با زخم‌های جدید بیدار نمی‌شوم. حداقل نه از آن مدلی که دیده بشود.

با این‌که هر شب را با همدیگر می‌گذرانیم، خیلی حرف نمی‌زنیم. به جز وظایف‌مان چیز بیشتری برای گفتن نداریم. در مورد یادداشت اول، یا یادداشت‌های بعدی چیزی به او نمی‌گویم. با این‌که میون مایل‌ها با ما فاصله دارد، به طریقی موفق می‌شود بین‌مان فاصله بیندازد. می‌توانم او را در چشمان کال ببینم که مثل وزغی در سر برادرش نشسته و سعی می‌کند او را از داخل مسموم کند. دارد با من هم همین‌کار را می‌کند، اما بوسیلهٔ نامه‌ها و خاطراتش. نمی‌دانم چرا، اما نمی‌توانم هیچ‌کدام‌شان را نابود کنم، اما در موردشان به هیچ‌کس هم چیزی نمی‌گویم.»