کتاب دروس معرفت نفس (مجموعه سه دفتر)

کتاب دروس معرفت نفس (مجموعه سه دفتر) از حسن حسن‌زاده آملی را انتشارات علمی و فرهنگی منتشر کرده است. این کتاب، مجموعه‌ای است از درس‌گفتارهای علامه حسن حسن زاده آملی درباب مباحث خودشناسی و معرفت‌ نفس که همگی در قالب یک مجلد به چاپ رسیده است.

درباره کتاب دروس معرفت نفس (مجموعه سه دفتر)

یکی از فرصت‌های ناب خودشناسی و معرفت نفس، شاگردی در محضر اساتیدی است که عمری را صرف تحقیق و مطالعه در کتب عرفانی و الهیات کرده و نتیجهٔ این غور و تعمق را در کنار تجارب زندگی خود با رهجویان و رهپویان طریق علم و معرفت تقسیم می‌کنند. علامه حسن حسن‌زاده آملی از جملهٔ همین عالمان و اندیشمندان است که مجموعهٔ اندیشه‌ها و جست‌وجوهای خود در فلسفه و کلام اسلامی را که در قالب حلقه‌های درس و بحث در آمل برگزار می‌شده است به‌صورت مکتوب و به شکل ۳ مجلد در یک جلد ارائه کرده است. مباحث این کتاب در قالب درس‌گفتار و دربارهٔ جایگاه انسان در جهان هستی و چیستی، چگونگی و چرایی ایفای نقش اصلی او برای عروج روحانی و معنوی و رسیدن به مقام خودشناسی است. 

درباره حسن حسن‌زاده آملی

آیت‌الله حسن حسن‌زاده آملی (۱۳۰۷-۱۴۰۰ش)، مشهور به علامه حسن‌زاده و علامه ذوالفنون، از علمای مشهور قم در فلسفه، عرفان، هیئت، ریاضیات، شعر و ادب و دارای تالیفات زیادی در این علوم بود. وی از محضر اساتیدی همچون سید احمد لواسانی، علامه طباطبایی، علامه شعرانی، میرزا ابوالحسن رفیعی قزوینی، محمدحسین فاضل تونی، مهدی الهی قمشه‌ای، سید محمدحسن الهی طباطبایی، سید مهدی قاضی تبریزی و دیگر اساتید بهره‌ برد. این عالم سال‌ها در تهران و سپس در قم به تدریس و تالیف اشتغال داشتند. از علامه تالیفات، تصحیحات و شروح بسیاری در علوم فلسفه، منطق، فقه، تفسیر، کلام، عرفان، ریاضی، نجوم، ادبیات فارسی و عربی برجای مانده است. ایشان سرانجام پس از عمری مجاهدت در راه ترویج معارف الهیه در ۳ مهر ۱۴۰۰ش مصادف با ۱۸ صفر ۱۴۴۳ق در شهر آمل درگذشت.

خواندن کتاب دروس معرفت نفس (مجموعه سه دفتر) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

علاقه‌مندان به مباحث حوزه‌های عرفان و تصوف و کلام و‌عقاید، دانشجویان رشته‌های الهیات و فلسفه و نیز طلاب حوزه‌های علمیه از مطالعهٔ این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب دروس معرفت نفس (مجموعه سه دفتر)

«درس اول

وجود است که مشهود ما است؛ ما موجودیم و جز ما همه موجودند. ما جز وجود نیستیم و جز وجود را نداریم و جز وجود را نمی‌یابیم و جز وجود را نمی‌بینیم. وجود را در فارسی به هست و هستی تعبیر می‌کنیم. در مقابل وجود عدم است که از آن به نیست و نیستی تعبیر می‌شود و چون عدم نیست و نیستی است پس عدم هیچ است و هیچ، چیزی نیست تا مشهود گردد و اگر بحثی از عدم پیش آید به طفیل وجود خواهد بود. پس وجود است که منشأ آثار گوناگون است و هرچه که پدید می‌آید باید از وجود باشد نه از عدم و من بدیهی‌تر از این درس چیزی نمی‌دانم.»