کتاب هزار پرنده عاشق

کتاب هزار پرنده عاشق نوشتهٔ محمدابراهیم جعفری و مریم محمدی (جعفری) است. چاپ و نشر نظر این مجموعه شعر معاصر ایرانی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب هزار پرنده عاشق

کتاب هزار پرنده عاشق یک مجموعه شعر معاصر را در بر گرفته است. عنوان برخی از این اشعار عبارت است از «برای این که من شاعر باشم»، «در سفر با جهانگیر شهدادی»، «پنجره سیاه... پنجره آبی»، «در سوگ چنگیز شهوق» و «دلتنگی برای آزادی». این شعرها در قالب نو سروده شده‌اند.

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب هزار پرنده عاشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هزار پرنده عاشق

«"دلتنگی برایِ آزادی"

مرغانِ این قفس... در آرزویِ باران...

با بلبلی گفتند... شاد بخوان.

مرغِ پیری گفت...

هیچکس آوازِ شادی برایِ تشنگی نمی‌خوانَد...

چند مرغی به سفارش خواندند...

همهٔ مرغان نالیدند...

مرغِ شب ساکت ماند...

مرغ زیرک آرام خواند...

افسوس...

هوایِ آب...

زمزمه را مه‌آلود می‌کند...

۱۳۷۲/۲/۱۶»