کتاب شخصیت عصبی زمانه ما

کتاب الکترونیکی «شخصیت عصبی زمانه ما» نوشتهٔ کارن هورنای با ترجمهٔ محمد جعفر مصفا در انتشارات بهجت چاپ شده است. کارن هورنای در کتاب شخصیت عصبی زمانهٔ ما به احساسات گوناگونی از جمله اضطراب، احساس گناه، نفرت، نیاز به محبت، تمایلات جنسی، رقابت، اجتناب از رقابت و خودآزاری می‌پردازد. 

درباره کتاب شخصیت عصبی زمانه ما

در این کتاب، هورنای اصول نظریات خود را در‌خصوص ساختمان عصبیت بیان می‌کند و به‌صورتی جامع، دقیق و موشکافانه به ترسیم خصوصیات شخصیت عصبی و نحوه‌ٔ شکل‌گیری و رشد آن می‌پردازد. او در بخش قابل توجهی از اکتاب شخصیت عصبی زمانهٔ ما، به ویژگی های رفتاری شخصیت‌های عصبی اشاره می‌کند و سرفصلی را هم به نیاز سیری‌ناپذیر به محبت اختصاص داده است. کارن هورنای شخصیت عصبی را فردی می‌داند که نتوانسته بین کشش به‌سوی مردم، گریز از مردم و مخالفت با مردم به تعادل برسد. شخصیت عصبی هر روز به‌سوی ایدئال‌سازی بیشتر و دوری از واقعیت گام بر‌می‌دارد و خواهان احترام و توجه بیشتر از سوی دیگران است. یکی از علائم سیری‌ناپذیر‌بودن محبت این است که شخص عصبی محبت را بدون قید و شرط می‌خواهد. برخلاف فروید که منشأ بیماری‎‌های روانی را سرکوب تمایلات غریزی و از همه مهم‌‎تر غرایز جنسی می‎‌داند، معتقد است که بیماری‌‎های روانی حاصل روابط خشن و ناهنجار محیط اطراف کودک با اوست. 

کتاب شخصیت عصبی زمانه ما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران روان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب شخصیت عصبی زمانه ما

«به نظر من "ترس از رد شدن" علت احساس گناه است، نه معلول آن. در ضمن روانکاوی من دیده ام که بسیاری از افراد عصبی ظاهرا بخاطر احساس گناه جرأت نمی کنند درباره بعضی از حالات و احساسات شرم آور خود با من صحبت کنند؛ مثلا بعضی ها نفرت شدیدی نسبت به بستگان نزدیک خود دارند، بعضی ها انواع انحرافات جنسی دارند، بعضی ها آرزوی حتی مرگ دوستان و بستگان خود را دارند و نظایر این ها. این افراد خودشان تصور می کنند به خاطر این قبیل احساسات احساس گناه می کنند، ولی حقیقت امر این است که این ها از داشتن آن گونه احساسات، بیش از احساس گناه، احساس ترس دارند. ترس از اینکه ممکن است دیگران به کنه نیات و احساسات زشت آن ها پی برند، و در این صورت طرد و ردشان کنند.

...

اولین و مهم ترین علامت احتیاج عصبی به محبت، کیفیت اجباری و اضطراری بودن آن است. انسانی که تحت فشار اضطراب قرار دارد و اضطراب حاکم بر اوست، در هیچ یک از زمینه های وجودی خود آزادی، اختیار و انعطاف پذیری ندارد، بلکه یک انسان به تمام معنا اسیر، مقید و مجبور است. یک انسان سالم می گوید: "من محبت شما را دوست دارم و از آن لذت می برم." ولی یک شخص عصبی می گوید: "من به محبت شما احتیاج حیاتی دارم و مجبورم به هر قیمتی شده آن را به دست آورم. ولو اینکه از آن لذتی هم نبرم." اولی مثل کسی است که میل و اشتهای عادی به غذا خوردن دارد، ولی دومی مثل آدم قحطی زده ای است که از فرط گرسنگی دارد می میرد.

...

محرک اضطراب عصبی و عوارض حاصل از آن، عناد و نفرت است که در وجود انسان تشکیل یک نیروی عظیم آزار دهنده و مخرب را می دهد. چون شخص نمی تواند وجود این نیروی مخرب و آزار دهنده را در خود تحمل کند، می کوشد تا به طریقی آن را به خارج از خود منتقل نماید، حال آنکه در ساختمان عصبیت خصوصیات و کیفیات دیگری نیز وجود دارد که مغایر ابراز نفرت است؛ و همین کیفیات مغایر نفرت است که شخص را مواجه با تضاد و نتیجتا گرفتار اضطراب می نماید. یعنی شخص عصبی از یک طرف احتیاج شدید دارد به اینکه نفرت متراکم در وجود خود را بروز دهد، ولی از طرف دیگر به علت وجود احتیاجات و کیفیات مغایر با آن، انجام چنین کاری برایش بسیار مشکل است.

...

یکی از مهم ترین علائم عصبیت این است که همه چیز از درون بر شخص دیکته و تحمیل می گردد؛ مثل اینکه عده ای دیکتاتور جبار درونی قدرت هرگونه سنجش، تمیز و تصمیم آزادانه را از او سلب می نمایند و به او حکم می کنند که همیشه رفتار و عکس العمل هایش باید چنین یا چنان باشد. علامت دیگر عصبیت این است که به علت ترمزها، اشکالات و موانع درونی، شخص نمی تواند از امکانات و استعدادهای واقعی خود به نحو مطلوبی استفاده کند و آن ها را به کار اندازد. انعطاف ناپذیری یا اجباری بودن رفتار و عکس العمل ها، و عدم استفاده از امکانات واقعی دو علامت و نمود خارجی در تمام انواع "عصبیت ها" ست. یک علامت درونی هم که من آن را بمنزله موتور محرک عصبیت می دانم، اضطراب و تدابیری است که شخص برای دفاع خود در مقابل اضطراب به کار می برد.»