کتاب صوتی سینما و مرگ

کتاب صوتی سینما و مرگ نوشتهٔ میلاد روشنی پایان است. تایماز رضوانی گویندگی این کتاب صوتی را انجام داده و آوانامه آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی سینما و مرگ

کتاب صوتی سینما و مرگ دربارهٔ «نامیرایی» و «تصویر» سخن گفته است. این کتاب صوتی در حوزهٔ پیوند مرگ، هنر و علوم انسانی به یکدیگر نوشته شده است. میلاد روشنی پایان در این اثر به‌سراغ چند فیلم شاخص سینمای جهان رفته است تا از دریچهٔ مرگ‌پژوهی به تحلیل آن‌ها بپردازد. او روی ریسمان پیوند میان فراگیرترین هنر نمایشی و پیچیده‌ترین پدیدهٔ هستی قدم گذاشته است؛ سینما و مرگ.

«مهر هفتم» ساختهٔ اینگمار برگمان، «مرگ عاشق و پوئسیس حرکت» از اورفه، «دراکولا» اثر برام استوکر، «فرانکنشتاین» نوشتهٔ مری شلی، فیلمی از پل وگنر با عنوان «گولم» و «تاریخ‌های سینما» مجموعه‌ای ۸قسمتی ساخته‌ٔ کارگردان شاخص و صاحب‌سبک فرانسوی، ژان‌لوک گدار، آثاری هستند که میلاد روشنی‌پایان هر فصل از کتاب سینما و مرگ را به یکی از آن‌ها اختصاص داده و کوشیده است بر پیوند این فیلم‌ها در فرم و محتوا با پدیده‌ٔ مرگ درنگی تحلیلی داشته باشد. این اثر صوتی نامزد دریافت جایزهٔ کتاب سال در بخش هنرهای نمایشی (۱۳۹۸) بوده و در ردهٔ آثار کتابخانه‌ٔ کنگره‌ٔ آمریکا، کتابخانه‌ٔ دانشگاه کارولینای شمالی، کتابخانه‌ٔ دانشگاه مینه‌سوتا و کتابخانه‌ٔ دانشگاه شیکاگو ثبت شده است.

شنیدن کتاب صوتی سینما و مرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب صوتی را به دوستداران هنر سینما پیشنهاد می‌کنیم. کتاب‌های صوتی با موضوع سینما و تئاتر، تجربه‌ای شنیداری از جهان پشت صحنه‌اند؛ جایی که درباره شکل‌گیری ایده‌ها، مسیر خلق اثر، و نگاه هنرمندان به نقش و روایت صحبت می‌شود. این کتاب‌ها گاهی تحلیلی‌اند و گاهی شخصی، و شنونده را با روند تولید، تاریخ هنر نمایش، و شیوه‌های بازیگری یا کارگردانی آشنا می‌کنند. قالب صوتی، شنیدن این موضوعات را برای علاقه‌مندان ساده‌تر کرده و فضای گفت‌وگویی‌تری به آن‌ها بخشیده است. آشنایی با سینما و تئاتر از این مسیر، بیشتر شبیه گفت‌وگو با کسی‌ست که تجربه زیستن در این فضا را داشته، نه صرفاً خواندن از روی صفحه‌ای رسمی.

بخشی از کتاب صوتی سینما و مرگ

«فیلم کاپولا نخستین نمونه‌ی سینمایی نبود که این تم عاشقانه را به داستان برام استوکر تزریق می‌کرد. در سال 1974 دن کرتیس فیلمی با عنوان دراکولای برام استوکر ساخت که بعدها کاپولا گذشته از عنوان فیلم، خط اصلی داستان آن و بسیاری از عناصر روایی آن را در فیلم خود گنجاند. دراکولای دن کرتیس، محصول استقبال چشمگیر از مجموعه‌ی تلویزیونی او با عنوان «سایه‌های تاریک» بود که با تلفیق عناصر گوتیک و جاذبه‌های آسان‌یاب سریال‌های مد روز، تلویزیون ABC را در فاصله‌ی سال‌های 1966 تا 1971 به کامیابی بزرگی رساند. در فیلم کرتیس، برناباس کالینس، خون‌آشام عاشقی که در مجموعه‌ی سایه‌های تاریک به دنبال معشوقه‌ی مرده‌اش که اینک زنده شده بود می‌گشت، به مقام دراکولا ارتقاء یافت و با تلفیق شخصیت رمان برام استوکر، و شخصیت تاریخی ولاد خون‌ریز، دو دهه پیش از دراکولای کاپولا به خون‌آشامی تبدیل شد که هدفش رسیدن به عشق از دست رفته‌اش بود. همان سالی که کرتیس فیلم خود را آماده‌ی نمایش کرد، در اسپانیا نیز عشق بزرگ کونت دراکولا در قالب یک فیلم رده‌ی Z به کارگردانی خاویر آگیرس ساخته شد که بنا بر سنت فیلم‌های رده‌ی Z، مجموعه‌ای از صحنه‌های اروتیک و خشونت‌های تصویری تصنعی بود که با پیرنگی سبکسرانه جفت‌وجور شده بودند.»