کتاب رازدرمانی شفابخش

کتاب نگاهی پساشناخت به رازدرمانی شفابخش نوشتۀ عبدالعظیم کریمی است. این کتاب را انتشارات صابرین منتشر کرده است.

درباره کتاب رازدرمانی شفابخش

با خواندن کتاب نگاهی پساشناخت به رازدرمانی شفابخش دانش و مهارتی جدید در روان‌درمانی به دست نمی‌آوریم، بلکه آنچه نصیب ما می‌شود، به‌جای آموختن، باختن بیشتر چیزهایی است که تاکنون از روان‌درمانی و روان‌شناسی یاد گرفته‌ایم و این باختن، بزرگ‌ترین و گران‌بهاترین آموزۀ ما از این نا آموخته‌های بینش‌بخش می‌تواند باشد. با خواندن این کتاب ما متوجه می‌شویم که چگونه روان‌درمانی نکنیم و از روان‌درمانی‌های رایج استفاده نکنیم تا به رازدرمانی شفابخش نزدیک شود.

خواندن کتاب رازدرمانی شفابخش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مخاطبان این مجموعه می‌توانند تمام افراد جامعه به‌ویژه جوانان عزیز باشند.

درباره عبدالعظیم کریمی

دکتر عبدالعظیم کریمی متولد سال ۱۳۳۵ است. او در زمینۀ روان‌شناسی و تعلیم‌وتربیت فعالیت دارد. کریمی مقالات و تألیفات متعددی در زمینۀ تعلیم‌وتربیت و روان‌شناسی به ثبت رسانده که عبارتند از «تربیت چه چیز نیست؟»، «هشدارها و نکات تربیتی»، «راهبردهای روان‌شناختی تبلیغ»، «تعلیم‌وتربیت نامرئی»، «حکمت‌های گمشده در تربیت».

بخشی از کتاب رازدرمانی شفابخش

«فقط آن‌کس که از شناخته‌هایش عبور می‌کند توفیق آن را می‌یابد که به مرز ناشناخته‌ها وارد شود؛ فقط آن کس که یاد گرفته‌هایش را می‌راند شایستۀ آن است که همواره زنده به یادگیری‌های زنده باشد؛ فقط آن‌کس که جهل و ندانستگی را به‌تمام‌معنا می‌کاود؛ شایستۀ فرزانگی تمام‌عیار است.

براین‌اساس نباید از نفهمیدن راز جهان هراسی به خود راه دهیم؛ بلکه هراس بزرگ ما زمانی است که تصور کنیم آنچه از جهان فهمیده‌ایم درست و به حق است. فهم هر چیز غایت آن نیست؛ بلکه بدایت آن است. آن‌کس که تصور می‌کند همه‌چیز را به‌درستی فهمیده است، ناگفته و ناخواسته عمق بدفهمی خود از همه‌چیز را به اثبات رسانده است. به تعبیر رنه مگریت نقاش سوررئالیست معاصر «هر چیزی که ما می‌بینیم خود، چیز دیگری را پنهان می‌کند آنچه در ظاهر پدیدار می‌شود به طرزی مرموز حجاب باطن خود می‌شود. هدف از فهمیدن چیزها عبورکردن از چیزهاست و این عبور همواره با رمز و راز آمیخته است. اغلب ما تمایل داریم چیزهای عجیب‌وغریب را به چیزهای آشنا تقلیل دهیم، اما هنر آن است که امور آشنا را به چیزهای عجیب‌وغریب بازگردانیم. احساسی که در حین نگاه‌کردن به چیزی تجربه می‌کنیم، نباید از آن چیز یا خودمان متمایز شود آن، احساس تصویر و خودمان در یک «راز» متحد شده‌اند و این اتحاد بدون هلاک همه‌چیز در معنای آن چیز امکان‌پذیر نیست به تعبیر: حلاج معرفت دیدن اشیا و هلاک همه در معنای آن است.

افرادی که به دنبال معنای نمادین چیزها هستند، هرگز نمی‌توانند «رمز و راز» حقیقت آن‌ها را درک کنند؛ زیرا اگر کسی با این نیت به چیزی بنگرد تا معنای آن را کشف کند درنهایت آن چیز را دیگر نمی‌بیند، بلکه در حصار پیش‌ذهنی‌ها و پیش‌انگاشت‌های شرطی شده خود گرفتار می‌شود.»