کتاب ماه تمام من

«ماه تمام من» نوشته مرتضی اهوز(-۱۳۵۹)، نویسنده و پژوهشگر دینی معاصر است. در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم: «... تو بودی و صبح دیگری و یک مدینه انتظار! به دلت افتاده بود که از خورشید خبری می‌یابی. دلتنگ‌تر از تو در مدینه، رسول‌الله بود و حسن و کوچه‌هایی که هنوز عطر چادر خاکی فاطمه در آن استشمام می‌شد! سخت دل‌تنگ شده بودی. انگار خبری غریب در راه بود. دلت پر کشیده بود برای نگاه حسین. بی‌قرار بودی و چشم انتظار. با صدای هر کاروانی قیام می‌کردی و گوش می‌دادی تا شاید از محبوب خویش خبری بیابی. اما نه....! نه صدای گام‌های استوار عباس را حس می‌کردی و نه رایحه دل‌انگیز نفس‌های حسین را. دوباره منتظر می‌شدی و به دروازه‌های شهر چشم می‌دوختی. صدای در خانه که می‌آمد، رنگ از رخسارت می‌پرید. تپش قلبت را همۀ اهل خانه‌ می‌شنیدند، فاخته‌های همیشه مهمانت با اضطراب تو مضطرب می‌شدند و چون خبری نبود و خبرداری نمی‌آمد، دوباره تو بودی و سکوت و آه بود و انتظار و التهاب. همراه کاروان به حج نرفته بودی؛ اما صفا و مروه را بارها و بارها میان حرم پیامبر و قبر حسن تجربه کرده بودی! و در طواف محبت امام خویش همواره زمزمه‌هایی عاشقانه ‌سروده بودی. تنهایی‌های تو برای کوچه‌های مدینه تکرار تنهایی‌های فاطمه بود؛ اما.... تو بودی و صبح دیگری و یک مدینه انتظار! انگار خبری غریب در راه بود. التهاب را می‌شد در چشم آسمان دید. مدینه مگر چندین‌بار این‌چنین غم‌بار و اندوهناک بوده است: مگر محمد به آسمان پرکشیده یا بار دگر فاطمه شهید شده، یا مگر دوباره جگر حسن پاره‌پاره گشته است؟! سینه‌ات در این اندوه انبوه سخت تنگ شده، نفس‌هایت به شماره افتاده و عرق سرد بر پیشانی‌ات نشسته است. آه از این لحظه! آه از این دم! و آه از این خبری که در راه است!»