کتاب سرباز کوچک امام (ره)

کتاب سرباز کوچک امام (ره) حاصل گفت‌وگو و نگارش فاطمه دوست کامی است. انتشارات پیام آزادگان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی مجموعه‌خاطرات «مهدی طحانیان» است که اسیر ۱۳سالهٔ جنگ میان ایران و عراق بود. این کتاب بیش از ۴۰ بار تجدیدچاپ شده است.

درباره کتاب سرباز کوچک امام (ره)

کتاب سرباز کوچک امام (ره) در ۴ فصل به بیان خاطرات اسیر ۱۳سالهٔ جنگ ۸ساله پرداخته است؛ «مهدی طحانیان». این اثر حاصل گفت‌وشنود این شخص با فاطمه دوست کامی است. نخستیم جلسهٔ این گفت‌وگو در تاریخ هفتم تیر ۱۳۸۸ بوده و آخرین آن‌ها ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱؛ صدوشصت‌وسومین جلسه. این کتاب حاصل پاسخ‌گویی مهدی طحانیان به ۳۸۰۰۰ پرسش است که در طول ۳۵۰ ساعت مصاحبه به آخر رسید.

«مهدی طحانیان» نوجوان ۱۳ساله‌ای بود که در عملیات بیت‌المقدس در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۱ به اسارت عراق درآمد.

کتاب حاضر به بیان اتفاقات ریزودرشت زندگی مهدی طحانیان پرداخته؛ اتفاق‌های خواندنی و جذابی که در بسترهای متفاوتی روی می‌دهند و ذهن خواننده را به‌طرز ماهرانه‌ای به همراهی خویش دعوت می‌کنند. گفته شده است که ناب‌ترین بخش این خاطرات مربوط به سال‌های طولانی‌ای است که راوی در اردوگاه‌های نگهداری اسرای ایرانی در عراق سر می‌کرد. او به‌عنوان جوان‌ترین اسیر جنگی در زمان اسارتش به‌شدت کانون توجه بعثی‌ها بوده و به طبع آن شاهد ماجراهای تلخ و شیرینی که در نوع خود کم‌نظیر بودند. نقطهٔ اوج این اتفاق‌ها ماجرای امتناع او از مصاحبه با «نصیرا شارما» یک زن خبرنگار هندی است (که ویدئوی آن بارها دیده شده است).

خواندن کتاب سرباز کوچک امام (ره) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه پیرامون زندگی و خاطرات اسرای جنگ ایران و عراق پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب سرباز کوچک امام (ره)

«یکی‌دو ساعت در راه بودیم. قیافهٔ زارونزارمان دیدن داشت. کم‌کم از دور، ساختمان‌های بزرگی شبیه سوله معلوم شد. چند دقیقه بعد، اتوبوس‌ها جلوی سوله‌ها نگه داشتند. با همان شیوه ضرب‌وشتم این چند روزه، از اتوبوس‌ها پیاده و وارد یکی از سوله‌ها شدیم. کف سوله بدون هیچ کف‌پوشی پر از لجن بود. وسطش هم یک شیار کم‌عمق وجود داشت که فاضلاب فوق‌العاده بدبویی، در آن روان بود. بوی تند ادراری که در فضا پیچیده بود با بوی عفونت زخم‌های چرک‌کرده بچه‌ها قاطی شده و دیوانه‌کننده بود. بچه‌های مجروح نای ایستادن نداشتند؛ اما اوضاع کف سوله آن‌قدر افتضاح بود که می‌ترسیدند زخم‌هایشان در تماس با این نجاسات و لجن‌ها کارشان را یکسره کند.

یک ساعت بعد، هیچ مجروحی نایستاده بود. بعضی‌ها روی لجن نشسته و بعضی‌ها دراز کشیده بودند. زخم‌هایشان داشت به بهترین حالت ممکن ضدعفونی و استریل می‌شد! همان موقع در سوله باز شد و یک کیسه نان به داخل سوله پرت شد. معلوم نبود این یک کیسه نان به کجای چهار اتوبوس اسیر می‌رسد؟! پیدا بود که می‌خواستند با این کار بچه‌ها را به جان هم بیندازند؛ اما اشتباه می‌کردند. هنوز خیلی مانده بود تا بچه‌هایمان را بشناسند. با دوسه تا از بچه‌ها رفتیم سراغ نان‌ها و تکه‌تکه‌شان کردیم و گذاشتیم‌شان در دهان زخمی‌ها.

از نوری که از پنجره‌های سوله به داخل می‌تابید متوجه شدیم غروب شده. ظاهراً آن شب را مهمان سوله بودیم. همان چند نفری هم که تا آن موقع طاقت آورده و کف سوله ننشسته بودند مجبور شدند روی زمین جایی برای خودشان باز کنند. شلوارهای خاکی و خونی‌مان داخل لجن خیس می‌خورد و سنگین‌تر می‌شد.»