کتاب هویت ملی و ارکان و مولفه های آن در ایران

کتاب هویت ملی و ارکان و مؤلفه‌ های آن در ایران نوشتۀ مجید عباس زاده مرزبالی است. این کتاب را انتشارات اندیشه احسان منتشر کرده است.

درباره کتاب هویت ملی و ارکان و مولفه های آن در ایران

هدف کتاب هویت ملی و ارکان و مولفه های آن در ایران، بررسی ارکان و مؤلفه‌های شکل‌دهندۀ هویت ملی ایران در فرایند تاریخی و نیز بیان نکاتی پیرامون چگونگی مواجهه با این هویت و ارکان و مؤلفه‌های آن در عصر حاضر است. به‌طورکلی اهمیت این کتاب از یک سو به نقش اساسی هویت ملی در ایجاد وحدت و همبستگی ملی و شکل‌گیری روح جمعی مشروعیت‌بخشی به نظام سیاسی و کمک به دستیابی کشور به ثبات و توسعه و از سوی دیگر به چالش‌های اساسی که فرایند جهانی‌شدن برای هویت ملی در ایران، همانند سایر جوامع، ایجاد کرده است بازمی‌گردد.

امروزه مفهوم امنیت معنای فراخ‌تری نسبت به گذشته به خود گرفته است؛ به‌طوری‌که علاوه‌بر حوزۀ نظامی حوزه‌های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و... را نیز شامل می‌شود که در این میان امنیت فرهنگی به معنای حفظ هویت ملی جامعه است. امنیت فرهنگی به معنای حفاظت از ارزش‌های بنیادینی است که بقای یک هویت ملی و اعتلای آن است. امنیت فرهنگی زمانی حاصل می‌شود که نظام سیاسی بتواند از هویت ملی کشور محافظت کند و در پیش‌بردن فرایند درونی‌سازی ارزش‌های سازگار با این هویت توانا باشد. از این منظر هویت ملی نقطه‌ای کانونی برای بقا و قدرت ملی است.

خواندن کتاب هویت ملی و ارکان و مولفه های آن در ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به تاریخ ایران پیش از اسلام می‌توانند از مخاطبان این کتاب باشند.

درباره مجید عباس زاده مرزبالی

مجید عباس زاده مرزبالی متولد سال ۱۳۶۵، استادیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مازندران، دارای دکترای تخصصی، علوم سیاسی (گرایش اندیشۀ سیاسی) است.

بخشی از کتاب هویت ملی و ارکان و مولفه های آن در ایران

«فصل دوم

هویت ملی ایران؛ هویتی کهن و تاریخی

با وجود برخی نگرش‌های غیرتاریخی که وجود هویت ملی در ایران را انکار می‌کند اکثر پژوهشگران مطالعات ایرانی در داخل و خارج از کشور بر وجود پدیدۀ هویت ملی در جامعۀ ایران اشتراک نظر دارند. بااین‌همه بر سر این نکته که پیدایش هویت ملی چه زمانی روی داده است اتفاق‌نظر وجود ندارد؛ به‌عبارت‌دیگر این امر به‌نوعی به بحث‌ها و اختلافات دیدگاه‌های نظری در مطالعات ناسیونالیستی پیرامون ریشۀ پیدایش هویت ملی ایران و ماهیت آن یعنی دیدگاه‌های کهن‌گرا و نوگرا برمی‌گردد؛ اینکه آیا هویت ملی ایران پدیده‌ای بسیار کهن و مربوط به دوران باستان است یا اینکه در گذشته وجود نداشته و در دورۀ نوین یعنی قرن بیستم در ایران پیدا شده است. درخصوص شکل‌گیری هویت ملی در ایران دو دیدگاه اصلی وجود دارد: یک دیدگاه که معتقد است هویت ملی در ایران پدیده‌ای متأخر و متأثر از ظهور دولت‌های ملی در اروپای قرون هجدهم و نوزدهم است و دیدگاهی دیگر بر این باور است که به دلیل قدمت تاریخی گستردۀ کشور ایران، می‌توان نشانه‌هایی از وجود هویت ملی را در ایران باستان جست‌وجو کرد. دیدگاه اخیر معتقد است که مفهوم ملت به‌عنوان شالودۀ شکل‌گیری هویت ملی، قرن‌ها قبل از دولت‌های ملی قرن نوزدهم، در کشور ایران وجود داشته است و این تمدن از ابتدا بر یک آگاهی ذهنی از خود و دیگران قوام‌یافته و موجودیت خویش را براساس این خودآگاهی ذهنی شکل داده بود.»