کتاب ۱۰۱ روش برای آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

کتاب ۱۰۱ روش برای آموزش مهارت‌های اجتماعی به کودکان نوشتهٔ دکتر لارنس ا. شاپیرو و ترجمهٔ اعظم فاضلی است که انتشارات ارجمند آن را منتشر و روانهٔ بازار کرده است.

دربارهٔ کتاب ۱۰۱ روش برای آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

این کتاب شامل ۹ فصل و ۱۰۱ مهارت است که به مقوله‌های اصلی رشد اجتماعی کودکان با جزئیات کامل اشاره کرده و به‌خصوص برای آن‌هایی که در روابط اجتماعی، ابراز احساسات، مراقبت از خود، حل مسئله، مدیریت رفتار و... مشکلاتی دارند مفید خواهد بود.

کلاس درس یا گروه‌های مشاوره بستر مناسبی برای اجرای فعالیت‌های این کتاب است. ازآنجاکه رفتارهای اجتماعی قابل یادگیری هستند، معلمان محترم و مربیان تربیتی می‌توانند با استفاده از این فعالیت‌ها آموزش‌های مفیدی به کودکان بدهند و مشکلات زیادی را که با آن مواجه هستند تا حدودی برطرف کنند. والدین نیز می‌توانند با مطالعه این کتاب آگاهی لازم برای آموزش مهارت‌های اجتماعی مفید به کودکان خود را کسب کنند. مهارت‌هایی که شاید خیلی اوقات به‌‌سادگی از کنار آن عبور می‌کنند، درحالی‌که هرکدام در جایگاه خود اهمیت به سزایی دارند و عدم کسب هر یک از آنها می‌تواند مشکلات متعددی را در کودکی و بزرگسالی فرزندشان به وجود آورد.

بی‌شک کودکانی که مهارت اجتماعی بهتری دارند روابط مثبتی را تجربه می‌کنند، اعتمادبه‌نفس بالاتری دارند و به‌طورکلی در چالش‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی انعطاف‌پذیرتر هستند. اگر می‌خواهیم فرزندان موفق، مستقل، باکفایت و مسئولیت‌پذیر داشته باشیم باید برای رسیدن به این مهم وقت و انرژی زیادی اختصاص دهیم.

مشخصات کتاب ۱۰۱ روش برای آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

ترجمه

 اعظم فاضلی

کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

مشاور و معلم

خواندن کتاب ۱۰۱ روش برای آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به به والدین، معلمان و مربیان تربیتی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ۱۰۱ روش برای آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

«کنار آمدن با افراد مختلف از اهمیت برخوردار است. یکی از اولین گام‌های این فرایند آشنا شدن با یک فرد در یک برحهٔ زمانی است. هر اطلاعات کمی که دربارهٔ کسی به‌دست می‌آورید در برقراری رابطه با او به شما کمک خواهد کرد.

کودکان به‌صورت دایره با راهنمای خود می‌نشینند. راهنما رو به نفر سمت راستی خود می‌کند، با او دست می‌دهد و یک چیز شخصی و یا غیر شخصی دربارهٔ خود می‌گوید. به‌عنوان‌مثال می‌گوید "اسم من سارا است و در ساختمان کاج زندگی می‌کنم". یک نفر از اعضا (یا راهنما) برای یادداشت‌برداری انتخاب می‌شود و اطلاعاتی که شخص عنوان می‌کند را بدون ذکر نام او یادداشت می‌کند.

شخصی که راهنما با او سلام و احوال‌پرسی کرده با نفر سمت راستی دست می‌دهد، اسم خود را می‌گوید و دوباره چیزی دربارهٔ خود می‌گوید. به‌عنوان‌مثال "من مینا هستم و شکلات دوست دارم". هر کس به نوبت همین کار را انجام دهد.

وقتی همه خود را معرفی کردند، کودکان به ترتیب افراد را به‌طور تصادفی انتخاب کرده و اسامی آنها و همچنین اطلاعاتی که در مورد خود اعلام کرده‌اند را بازگو می‌کنند. به‌طورمثال سارینا با مینا تماس چشمی برقرار می‌کند و می‌گوید "اسم تو مینا است و شکلات دوست داری". سپس مینا فرد دیگری که تا الآن انتخاب نشده را انتخاب می‌کند و آنچه آن فرد در مورد خود گفته را بازگو می‌کند.

آن شخصی که اطلاعات را یادداشت می‌کرد، برگه را به دیوار یا تابلو اعلانات بزند. روز بعد کودکان فرصت دارند فکر کنند هر یک از اطلاعات مربوط به چه کسی بوده است. به‌طورمثال یک کودک این نوشته را می‌خواند که "من شکلات دوست دارم" و می‌گوید "او مینا است. او شکلات دوست دارد، من هم همین‌طور".»