کتاب مختصری پیرامون گستره حق والدین بر کودکان

کتاب مختصری پیرامون گستره حق والدین بر کودکان؛ در حقوق موضوعه ایران و کنوانسیون حقوق کودک نوشتهٔ مهرویه شجاع سنگچولی است و انتشارات آذرفر آن را منتشر کرده است.

درباره مختصری پیرامون گستره حق والدین بر کودکان

این روزها بسیار می‌بینیم که حقوق کودکان در جامعه رعایت نمی‌شود و چه بسا افرادی که اصلاً‌ از حقوق کودکان مطلع نیستند. باید به آن‌ها اطلاع‌رسانی کرد که کودک از زمان انعقاد نطفه تا سن ۱۸سالگی (بنابر ماده ۱ کنوانسیون حقوق کودک و ماده ۱ قانون حمایت از کودکان و نوجوانان) دارای حقوق دوران کودکی است می‌توانیم مانع از اعمال اعمالی شویم که به صرف والد بودن به وقوع می‌پیوندد. آسیب‌ها و بزه‌دیدگی‌های کودکان دارای الگوهای خاصی از سوی افرادی که بیشترین ارتباط را با کودک دارند، استمرار و تکرار و عامدانه و روتین هستند. در کنار عدم وجود رویکرد پیشگیرانه نسبت به بزه علیه کودکان از سوی والدین، تجربه ثابت کرده است که بیان عبارت حقوق کودک همیشه موضع‌گیری‌هایی توسط والدین را در پی داشته و والدین به دلیل عدم اعتقاد یا عدم آگاهی به حقوق کودک هنگام مطرح شدن حقوق کودک موضع گیری‌هایی را نمایان می‌کنند و بهتر و صحیح‌تر آن است که برای مقابله با این دسته از موضع‌گیری‌ها به جای استفاده از عنوان حق و حقوق کودک از عنوان حق و حقوق والدین استفاده شود. چه بسا که اگر برای والدین آشکار شود که نمی‌توانند به صرف والد و ولی بودن، کودکان را در معرض خطر قرار دهند و در زمان تخطی حمایت‌های قانونی از فرزندانشان آن‌ها را محکوم می‌کند، و قدرتمندی قانونگذار در زمینهٔ پیاده‌کردن ضمانت اجرای این گریزها از قوانین محرز شود، می‌توانیم روزانه شاهد کمتر شدن مسائل بزه شویم. کتاب مدنظر، این گسترهٔ حقوقی والدین بر کودکان را براساس کنوانسیون حقوق کودک شرح می‌دهد و گسترهٔ حق والدین بر کودکان با نگرشی تطبیقی فی ما بین کنوانسیون حقوق کودک و حقوق موضوعه ایران را بررسی می‌کند. همچنین با بیان حقوق کودکان در امور مرتبط با جسم و امور مرتبط با زندگی اجتماعی و روانی به تعیین گسترهٔ حق برای والدین جهت نفوذ بر فرزندانشان می‌پردازد. 

خواندن مختصری پیرامون گستره حق والدین بر کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پدران و مادران و کارشناسان حقوقی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از مختصری پیرامون گستره حق والدین بر کودکان

براساس روایات و آموزه‌های دینی در دین مبین اسلام کودک از زمانی که عمل لقاح صورت می‌گیرد و نطفه در رحم مادر مستقر می‌گردد، دارای حیات می‌شود. به همین دلیل احکام فراوانی برای او در نظر گرفته شده است حرمت سقط جنین، تزاحم حیات جنین با مادر، زنده ماندن حمل وقتی که مادر می‌میرد و ... همگی حاکی از شروع زندگی افراد در دوران جنینی است. در روایتی صحیح به نقل از ابی عبیده آمده است که از امام باقر علیه السلام درباره زنی سوال کردم که عامداً و بدون اطلاع زوج دارویی جهت سقط جنین مصرف می‌کند، ایشان در پاسخ فرمودند: اگر گوشت استخوان روییده باشد، باید به پدر دیه بدهد و در ادامه می فرمایند زن از دیه فرزندش ارث نمیبرد زیرا قاتل جنین است. از امام کاظم (ع) درباره زنی که از حاملگی می‌ترسید و قصد سقط جنین با دارو را داشت، سوال پرسیدند، ایشان فرمودند: حق انجام چنین کاری را ندارد و راوی در ادامه می‌آورد که آنچه که قصد سقط کردن دارد، نطفه است.