کتاب با حسین تا مهدی (علیهم السلام)

کتاب با حسین تا مهدی (علیهم‌السلام) نوشتۀ سید مجتبی حسینی است. این کتاب را انتشارات کتاب نیستان منتشر کرده است.

درباره کتاب با حسین تا مهدی (علیهم‌السلام)

تحلیل حرکت ائمه معصومین و به‌ویژه حرکت امام حسین علیه‌السلام از پیچیدگی‌ها و رموزی برخوردار است که برای هر کس به‌سادگی قابل‌دسترسی نیست. در این زمینه، تحلیل‌های گوناگونی ارائه شده که بین هر یک از این تحلیل‌ها با کلیه اتفاقات و اظهارات حضرتش هم‌پوشانی کامل وجود ندارد و هر یک از تحلیل‌ها حاوی نقض‌ها و نقص‌های غیر قابل‌اغماضی هستند. نویسنده تلاش کرده با ارائه دیدگاهی متفاوت، حرکت حضرت حسین علیه‌السلام را در ارتباط با حرکت سایر پیامبران و امامان ببیند و با بهره‌گیری از یک نگرش کل‌گرا و عمق نگری، روایات معصومین و سیره آن بزرگواران را بررسی نماید. در این رویکرد امام حسین علیه‌السلام تنها به‌عنوان یک رهبر غیرتمند و پایبند به اصول و یا … دیده نشده، بلکه امام معصومی است که اراده‌ای جز مشیت خدا ندارد؛ خدایی که همه پیامبران و ائمه را مأمور حرکتی فرجام‌مند نموده است.

خواندن کتاب با حسین تا مهدی (علیهم‌السلام) را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟

علاقه‌مندان به تاریخ اسلام می‌توانند از مخاطبان این کتاب باشند.

درباره سید مجتبی حسینی

سید مجتبی حسینی در سال ۱۳۳۳ در مشهد متولد شده است. او عضو مجلس خبرگان رهبری و نماینده سابق ولی فقیه در سوریه و کنونی در عراق است. وی در تاریخ ۱۹ شهریور ۱۳۷۶ همزمان با تدریس در حوزه و دانشگاه، به مدّت هفت سال، نماینده رهبری در امور اهل سنت استان سیستان و بلوچستان بوده‌است. او سپس به عنوان نماینده رهبری در سوریه مشغول به خدمت شد که این دوران، همزمان با بحرانهای اخیر سوریه و لبنان بود. وی پس از فوت محمدمهدی آصفی به عنوان نماینده رهبری در کشور عراق منصوب شد.

بخش‌هایی از کتاب با حسین تا مهدی (علیهم‌السلام)

همه آنها از یک نور سرچشمه می‌گیرد و با هم در این امر فرقی ندارند. اما متناسب با محیطی که مصباح در آن قرار دارد انعکاس پیدا می‌کند. نکته مثبت برای ما که در آخرالزمان قرار گرفته‌ایم، این است که عالم فعلی ما نور چهارده معصوم (ع) را یک جا داراست. زیرا در زمان پیامبر (ص) نور حضرتش وجود داشت، در زمان امیرالمؤمنین (ع) نور ایشان بود، نور حسنین (ع) با وجود مبارک آن دو بود و بعد از شهادت هر یک از این بزرگواران که برحسب ظاهر جسم شریفشان از دنیا رفت، نورشان باقی ماند و از بین نرفت. به‌عبارت‌دیگر، عالم بعد از امیرالمؤمنین حاوی نور آن بزرگوار است و عالم بعد از امام حسن و بعد از امام حسین نیز حامل نور آن بزرگواران بود. تا زمان فعلی که عالم ما همه آن انوار قدسی را یک جا دارد؛ بنابراین ظرفیت انسان امروز برای هدایت، جذب و روشن‌بینی خیلی بیشتر از ظرفیت انسان دیروز است. «نورٌ علی نورٍ» ائمه (ع) هستند که نوری‌اند بر نور دیگرند؛ لذا ممکن است امروز در دل کسی جلوه‌ای از یکی از ائمه باشد و در دل دیگری، جلوه‌ای از امام دیگر. چرا که نورها همه تجلی دارند ولی چراغدان‌ها متفاوت‌اند. (اما دل‌ها با نام مقدس امیرالمؤمنین و امام حسین (ع) بیشتر آشناست. درحالی‌که همه آنها نور یک کانون هستند.) برای روشن‌تر شدن مطلب کسی را تصور کنید که در ساحل دریای پهناوری ایستاده و می‌خواهد فقط بدنش را با آب دریا تماس دهد؛ بنابراین چه لزومی دارد در این تردید کند که از کدام سمت ساحل وارد دریا شود؟ لذا وقتی که ما در کنار دریای بی‌انتهای نور و محبت ائمه هستیم، فرقی ندارد که از کدام سو تن به آن بسپاریم و در آن غوطه‌ور شویم. اما آنچه که هست این است که ساحل امام حسین (ع) مشهورتر است. آنجا لطف دیگری دارد. این است که همه دنبال امام حسین‌اند.