کتاب نمادشناسی و اسطوره

«نمادشناسی و اسطوره» کتابی به پژوهش محمد پیرحیاتی(مونس)( -۱۳۴۲) است. در بخشی از پیشگفتار کتاب می‌خوانیم: «نمادشناسی یکی از روش‌های بازبینی، بازخوانی، بازاندیشی، بازنمایی و گاهی بازآفرینی بینش، منش، دانش و روش زندگی انسانی است که بخشی یا جزیی از یک معنا و مفهوم بزرگ‌تر و کلی‌تر را در زمان خویش نمایندگی می‌نموده است. نمادشناسی که به نوعی «او پژوهی» است به انتقال و سیر معنا از تفکر و بینش انسان در دوران اساطیری پرده برمی‌دارد تا چرایی و چگونگی جابه‌جایی معنا و ایده از بیان بصری به بیان زبانی در دوران لوگوسی - عصر خرد و زبان و کلام و نوشتار - را اندکی نیز آشکار نماید. کشف روابط میانِ معنا در دو شکلِ بیان بصری و بیان زبانی یا نظری معمولاً به عهده‌ی خوانشی است که فرهنگِ دیداری را در تجارب بصری و ژانرهای تصویری محدود نکرده باشد. بلکه آن را در قالب مفاهیم بصری مرتبط با کاربست‌های مفهومی و نوشتاری قرار دهد تا بیان تجسمی، شکلِ بیان زبانی و کلامی نیز به خود بگیرد. رویکرد تطبیقی در دو ساحت علم دیداری و علم بیداری، یعنی یافتنِ پیوندِ ارتباطی میانِ معنا و مفاهیم دیدن و دیدار که بیانی بصری و فضاسازی‌های تصویری را با شنیدن، گفتن و نوشتن که بیانی زبانی را نمایندگی می‌کند همراه سازد.»