کتاب تمام آنچه پسر کوچولویم باید درباره دنیا بداند

کتاب تمام آنچه پسر کوچولویم باید درباره دنیا بداند نوشتهٔ فردریک بکمن با ترجمهٔ آذین سرداری در نشر نون به چاپ رسیده است. این رمان را بکمن خطاب به فرزند تازه‌متولد شدهٔ خودش نوشته و مانند سایر آثارش از نثری طناز و جذاب برای روایت داستان بهره برده است. فردریک بکمن نویسندهٔ کتاب‌ مردی به نام اوه، نویسنده، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس سوئدی است.

«سرشار از طنز... بهترین هدیه برای همۀ پدر و مادرهای تازه‌کار»

آنگلا ویتمان

درباره کتاب تمام آنچه پسر کوچولویم باید درباره دنیا بداند

فردریک بکمن در تمام آنچه پسر کوچولویم باید دربارۀ دنیا بداند طنز همیشگی‌اش را با جسارت بی‌نظیرش ترکیب می‌کند و روایتی شاد و درعین‌حال غافل‌گیرکننده و گاه تکان‌دهنده ارائه می‌دهد. او در این کتاب از بعضی از رازهای زندگی‌اش پرده برمی‌دارد، ازجمله داستان ازدواج خود با همسر ایرانی‌اش و همچنین ماجرای تیر خوردنش در جریان سرقت مسلحانه از یک بانک.

تمام آنچه پسر کوچولویم باید دربارۀ دنیا بداند در ظاهر نامه‌ای است به پسرکی که تازه به دنیا آمده اما درواقع کتابی است جذاب دربارۀ همه‌چیز: انسان بودن، عاشق شدن، پدر و مادر بودن و به‌طور کلی زندگی. بکمن نشان می‌دهد در همه‌جای دنیا انسان‌ها احساسات مشابهی را تجربه می‌کنند و دغدغه‌های مشترک دارند.

کتاب تمام آنچه پسر کوچولویم باید درباره دنیا بداند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به رمان‌هایی با زبان طنز و طرف‌داران سایر آثار بکمن پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تمام آنچه پسر کوچولویم باید درباره دنیا بداند

سخنی با پسرم

پسرم:

می‌خواهم معذرت‌خواهی کنم.

برای تمام کارهایی که قرار است در هجده سال بعد و سال‌های بعد انجام دهم. برای چیزهایی که از دستم خواهد رفت. هر آنچه درک نخواهم کرد. برای تمام نامه‌های جلسهٔ اولیا و مربیان که نمی‌خواهی به من نشان دهی.

برای تمام لحظه‌هایی که باعث شرمندگی‌ات خواهم شد. برای تمام اردوها و سفرهای تفریحی مدرسه که داوطلبانه در آن‌ها شرکت خواهم کرد. برای تمام دوستانی که هرگز دلت نمی‌خواهد برای شام به خانه دعوت کنی. برای اجرای نمایش من و مادرت جلوی بقیه. برای همان مسابقهٔ فوتبال مدرسه که همهٔ والدین دعوت بودند و من زیادی جدی گرفتمش. برای اینکه به معلم ریاضی‌ات گفتم «کله‌فندقی!» برای اینکه با دوستانت محکم دست می‌دهم و صمیمی می‌شوم.

برای خرید مینی‌ون.

برای پوشیدن شلوارک.

برای دیر رسیدن به اولین مهمانی تولدی که دعوت می‌شوی. برای اعصاب‌خردی‌هایم وقتی در شهربازی باید توی صف بایستیم. برای اینکه به دستیار فروشگاه اسکیت می‌گویم «آقا». برای اینکه نمی‌توانم به خودم بقبولانم ژیمناستیک را به فوتبال ترجیح می‌دهی. برای تمام روزهایی که فراموش می‌کنم در حمام را ببندم، چیزی را دیدی که نباید می‌دیدی.

برای تعطیلات. کلاه کابوی. تی‌شرتی که رویش نوشته یه مرد واقعی باید بیشتر از نود کیلو وزنش باشه. نطقی که در جشن فارغ‌التحصیلی دبیرستانت کردم.

برای روزهایی که حسابی سرحال هستم و بارها دربارهٔ دو مرد ایرلندی توی یک قایق جوک می‌گویم. واقعاً از صمیم قلب می‌خواهم برای تمام این چیزها معذرت‌خواهی کنم.

اما وقتی خیلی از دستم عصبانی می‌شوی دلم می‌خواهد یادت باشد که تو برای من همیشه همان پسرک یک ساله‌ای هستی که لخت توی راهرو ایستاده‌ای، با دهانی که هنوز دندان درنیاورده لبخند می‌زنی و یک شیر عروسکی نرم را محکم به سینه‌ات چسبانده‌ای.

هر موقع که زیادی سخت گرفتم، باعث خجالتت شدم، غیرمنطقی رفتار کردم و بی‌انصاف شدم، آن‌وقت می‌خواهم به روزی فکر کنی که نمی‌خواستی به من بگویی سویچ لعنتی ماشین را کجا قایم کرده‌ای.

می‌خواهم یادت باشد که خودت شروع کردی.

پدرت