کتاب نگره های هنر

کتاب نگره های هنر نوشته ژان لوک شالومو و ترجمه روان حبیب‌الله آیت‌اللهی است. این کتاب را انتشارات سوره مهر منتشر کرده است. کتاب نگره های هنر بررسی نگره های هنر، فلسفه هنری، زیباشناختی هنر و تاریخ هنر از افلاطون تا روزگار ماست

درباره کتاب نگره های هنر

مسئله مطرح‌شده در کتاب نگره های هنر این نیست که بدانیم کدام شکل از هنر دوست‌داشتنی است. بر حسب دلایلی از زمان افلاطون تا روزگاران ما، اندیشمندان کوشیده‌اند که بدانند چگونه آنچه را که هنر است از آنچه هنر نیست جدا سازند، و چگونه ارتباطاتی را که بشر با هنر دارد، بفهمند. بیشتر از هر زمان یک جسم، آن‌طوری که هست، یک اثر هنری به شمار نمی‌رود؛ مگر در ارتباط با یک تفسیر و تعبیر. یا بازهم تفسیرها کارکردهایی هستند که اجسام مادی را به شکل آثار هنری دگردیس می‌کنند. نویسنده اشاره می‌کند که برای داوری زیبایی‌شناسانه یک بنیاد نگره‌ای وجود ندارد؛ زیرا احساسات و آگاهی‌ها از یک ردیف نیستند.

اندیشه هنر در پنج خانواده اصیل تقسیم می‌شود که نه‌تنها تضاد کمی با هم دارند، مکمل هم نیز هستند. این پنج خانواده عبارت‌اند از: پدیده‌شناسی هنر، روان‌شناسی هنر، جامعه‌شناسی هنر، قانون‌مداری، و تحلیل ساختاری. هر یک از این پنج خانواده، بر حسب دوران و نویسندگان و مؤلفان آن‌ها، از دستاوردهای روش‌شناسانه حاصل از مارکس‌گرایی، روانکاوی، و به روالی همگانی‌تر، از علوم‌انسانی یکدیگر را تغذیه می‌کنند.

خواندن کتاب نگره های هنر را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟

کتاب نگره های هنر به صورتی نوشته شده است که برای دانشجویان سال‌های نخست دانشکده ها و مراکز هنری قابل استفاده باشد.

بخش‌هایی از کتاب نگره های هنر

برای هگل، همچنان که برای مارکس زندگی فیلسوفانه همانند باشگاه مدیترانه فیلسوفانه است، یا آنچه ما عادت داشتیم آسمانش بنامیم، آسمانی که در آن هیچ‌چیز برای انجام‌دادن نباشد؛ وگرنه می‌ترکیم. برای اینکه واژگان دوران جوانی را به کار برده باشیم، یا برای اینکه نگاره دیگری را که این بار از افلاطون به وام می‌گیریم، برگیریم: در پایان جمهوری، او از میان یک تنوع زندگی که پیش‌روی آن‌ها گسترده شده است، گزینشی را یادآوری می‌کند که با انسان‌هایی که زندگی پس از مرگ آن‌ها را پیراسته و برای دوباره به جهان آمدن آماده کرده است، مخالف و در تضاد است؛ (همچنان که) اولیس خویشتن‌دار و محافظه‌کار زندگانی تیره و آرامی را برمی‌گزیند؛ گونه‌ای زندگانی که اغلب مردم در اغلب زمان‌ها پذیرفته‌اند؛ موجودیتی ساده و کاملاً ابلهانه. زندگی روستایی و زندگی خودمان (معمولی) گونه‌ای از موجودیت است که در یک داستان دردناک، اشیل نزد هادس تأسف آن را می‌خورد. فقط نزد مارکس و هگل، تاریخ از فراسوی افق‌های دوردست، مسابقهٔ پرهیاهوی خود را دنبال نمی‌کند.