کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ برادران شلگل

دانشنامه فلسفه استنفورد مجموعه‌ای کاربردی و راهی دقیق است برای ورود به مباحث مختلف فلسفه. دانشنامه فلسفه استنفورد در چندین جلد با موضوعات مختلف منتشر شده است. دانشنامه استنفورد، اثری کاربردی است برای کسانی که می‌خواهند برای اولین‌بار با فلسفه روبه‌رو شوند. این دانشنامه موضوعات متنوع را در بیست جلد، از زبان نویسندگان مختلف با دیدی فلسفه بررسی کرده است. موضوعاتی مانند پدیدار شناسی، روشنگری، تاریخ هستی، بدن آگاهی، احترام و...

درباره کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ برادران شلگل

آ. و. شلگل و برادرش فریدریش شلگل در سال ۱۷۹۸، خسته از تحمل مشکلات انتشار اثر در مجله‌های ادبی آن روزگار، گاهنامه مشهور آتِنویم را بنیان نهادند؛ هر دو مسئولیت سردبیری این مجله را بر عهده گرفتند و در عین حال نویسندگان اصلی آن بودند. این مجله جایگزینی برای رویکردهای کلاسیک‌مآبانه غالب در حوزه نقد ادبی به دست داد و دیری نگذشت که به یکی از جریان‌های اصلی جنبش رمانتیسم آلمانی بدل شد. آتنویم عمدتاً به نقد ادبی از چشم‌اندازی زبان‌شناختی ( یا فیلولوژیک) و تاریخی می‌پرداخت، و بخش بزرگی از آن نقد و بررسی ادبیات معاصر بود. این مجله حاوی مقالات نقادانه، قطعات، نامه‌ها، اعلان‌ها و گفتگوها بود و در فاصله سال‌های ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۰ دو بار در سال منتشر می‌شد. این دو برادر تاثیر بسیاری بر رمانتیسم آلمانی داشتند و این کتاب به خط فکری آن‌ها می‌پردازد. 

خواندن کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ برادران شلگل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به فلسفه پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب دانشنامه فلسفه استنفورد؛ برادران شلگل

منتقدان همچنین نشان داده‌اند که آ. و. شلگل، در مقام منتقدی ادبی، غالباً رویکردی تجربی دارد و کم‌تر به وجه فلسفی امور نظر می‌کند، درست برخلاف برادرش فریدریش شلگل )-(Welleck, . پژوهشگران معاصر حتی در این‌که وی خالق راستین ایده‌هایی بوده باشد که در آثار و درسگفتارهایش به چشم می‌خورد تردید ورزیده‌اند. اما تمایز میان خلق کردن ایده‌ها و صِرف ترویج آن‌ها هر قدر هم که از حیث نظری مجاب‌کننده به نظر برسد، در واقعیتِ امر باب چون و چرا درباره آن گشوده است. درسگفتارهای آ. و. شلگل، با آن نگرش ویژه‌شان به ادبیات جهان به عنوان یک کل ارگانیک، بود که بر بسیاری از مؤلفان تأثیر گذاشت؛ از میان برجسته‌ترینِ این مؤلفان می‌توان به س. ت. کولریج و شلینگِ فیلسوف اشاره کرد.

آ. و. شلگل در سرتاسر درسگفتارها و مقالاتش نمایشنامه‌های شکسپیر و کالدرون را در مقابل تئاتر نوکلاسیک فرانسوی می‌ستود. تاخت‌وتاز نیشدار وی به قواعد کلاسیکی که نزد منتقدان فرانسوی وجهی قدسی داشتند اگرچه جزئی از فهمی منظومه‌وار و ارگانیک از هنر و تاریخ هنر بود، زمینه را برای واکنش خصمانه (به‌ویژه با انتشار نوشته جدلی مقایسه فدرِ راسین با فدرِ اوریپید، در سال ۱۸۰۷) آماده کرد، ضمن این‌که با استقبال منتقدان انگلیسی نیز مواجه شد. در واقع، کشف مجدد عظمت شکسپیر در قرن نوزدهم تنها مرهون ترجمه‌های شلگل نبود، بلکه، مهم‌تر از آن، ناشی از رویکرد خاص وی به تئاتر  شکسپیری بود. او به جای مقایسه( آثار )شکسپیر با تراژدی باستان آن‌چنان‌که گویی آثار شکسپیر تقلیدی ناشیانه از تراژدی باستان بوده است، مدعی شد که این آثار را باید بر مبنای برقرار کردن تمایز تاریخی ضروری‌ای تحلیل کرد. این تمایز ــ تمایز میان مردمان باستان و مردمان مدرن ــ اسِ اساس نقد شلگل بود و مبنایی برای کاربرد نظری مفهوم رمانتیک نزد وی، فراهم کرد، مفهومی که در فهم وی از مدرنیته و ارزیابی مجددش از آن نقشی حیاتی داشت.