کتاب شیوه های داستان نویسی

کتاب شیوه های داستان نویسی نوشته پروانه میرزایی است. کتاب شیوه های داستان نویسی، آموزش کامل اصول و فنون داستان‌نویسی است. این کتاب راهنمایی کامل برای کسانی است که می‌خواهند نویسندگی یاد بگیرند. 

درباهر کتاب شیوه های داستان نویسی

در این کتاب نویسنده با ارائه مسایل فنی نویسندگی و نکات و روش‌های آموزشی نوین، کوشیده است تا برای دانش‌پژوهان از آغاز نوشتن، فنون مهمی را بازگو کند. مجموعه حاضر در دو جلد به صورت چاپی منتشر شده اما در این نسخه هردو جلد گرداوری شده است. این کتاب شامل کلیات و جزئیاتی است که نویسنده از آشنایی با مفاهیم، چگونه نوشتن و ضرورت‌های داستان‌نویسی تا تصحیح انشایی را یاد می‌گیرد.  با یان کتاب می‌توانید قدم به قدم نوشتن را یاد بگیرید و تمرین کنید. 

خواندن کتاب شیوه های داستان نویسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به نویسندگی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب شیوه های داستان نویسی

برای رسیدن به شناخت داستان، مهم‌ترین نکته، شناخت رمز بین داستان و قالب‌های دیگر نگارشی (قالب‌های منثور) است. به قولی به جای آنکه ببینیم قصّه چیست، بررسی کنیم که قصّه چه چیزهایی نیست. این ضرورت از آنجا ناشی می‌شود که بسیار از مبتدیان به نیت داستان نویسی قلم به دست می‌گیرند و می‌نویسند ولی تمام یا بخشی از حاصل کارشان، شکل یک یا چند قالب نگارشی را به خود می‌گیرند. این مشکل آنقدر فراگیر است که به نظر می‌رسد قبل از هر چیز باید حد و مرز قالب‌های متفاوت نگارشی- و از جمله داستان- را شناخت. برای این منظور با نمونه‌ای عینی آغاز می‌کنیم:

(نوزادی قنداق پیچ در گوشه‌ای از خیابان رها شده است.) این یک حادثه است. این حادثه را می‌توان از زوایایی مختلف برای رسیدن به اهدافی متفاوت بیان کرد. ورود از همین زوایای متفاوت است که قالبهای گوناگون نگارشی را پدید می‌آورد. پر مسلم است که اگر حادثه‌ای در خور اعتنا پیش نیامده باشد، بیان آن در هر قالب نگارشی بی‌معنی است. تا هنگامی که زندگی از مسیر متعادل خویش خارج نشده دلیلی بر نقل آنچه هست وجود ندارد. 

در خیابانی که همه چیز-دقیقاً همه چیز- سیر طبیعی خود را دارد هیچ نکته‌ای برای گفتن نیست. مگر گفتن همین نکته که هیچ نکته‌ای برای گفتن نیست و خیابان در امن و امان است! نقل کردن چیزی به فرد یا افرادی، لزوماً باید از نوعی برجستگی یا تازگی در آن چیز ناشی شده باشد. خبرنگار می‌تواند چنین خبر دهد: (دیروز در خیابان... در مقابل ساختمان مرکزی بانک ... رأس ساعت ۱۰/۴۰ دقیقه بامداد وضع عادی بود و زندگی جریان داشت. (دست‌مایه مشترک گزارش، مقاله، خاطره و در قالبهای نگارشی لزوماً)، (حادثه، عدم تعادل و یا نوعی برجستگی) است. اما توجه داریم که یافتن نقطه یا نقاط مشترک، پاسخگوی ما نیست. ما در جستجوی نقاط اختلافیم و بنابراین باید شیوه‌های متفاوت را برای نقل حادثه بیابیم. برای نقل حادثهٔ موردنظر که: (نوزادی قنداق پیچ در گوشه‌ای از یک خیابان رها شده است.) این شیوه‌ها وجود دارد:

گزارش

فردی قلم به دست و احیاناً دوربین به دوش در محل حادثه حضور می‌یابد و بی این که از جانب خود در واقعه دخل و تصرفی کند صرفاً عهده دار نقل واقعه یا ثبت تصویری آن می‌گردد. در واقع او بر آن است تا از طریق مشاهده یا تحقیق به نقل دقیق واقعیّت بپردازد و حاصل کار را جهت (آگاهی دیگران) ارائه نماید. در نهایت حاصل کار او یک گزارش است:

(حوالی ساعت ۱۰ شب زیر پله‌های سنگی ساختمان مرکزی بانک ... واقع در خیابان ... نوزادی شش ماهه که در قنداق پیچیده شده بود و حالی پریشان داشت یافته شد ...)