کتاب شهر خدا

کتاب شهر خدا نوشتهٔ علیرضا پناهیان است. نشر بیان معنوی این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر به شما دربارهٔ ماه رمضان و رازهای روزه‌داری می‌گوید.

درباره کتاب شهر خدا

کتاب شهر خدا بر اساس سخنرانی‌های مختلف علیرضا پناهیان پیرامون ماه رمضان تنظیم شده است و پس از انجام اصلاحات و بازنگری نهایی به‌وسیلهٔ او منتشر شده است.

کتاب شهر خدا صرفاً کتابی دربارهٔ اسرار و آداب ماه رمضان نیست. در خلال فصل‌های کتاب، به‌تناسب، بحث از رازها و آداب ماه مبارک رمضان و برخی از پرسش‌های کلیدی جوانان درمورد دین پاسخ داده شده و برخی از مفاهیم اخلاقی و راهکارهای دستیابی به آن‌ها نیز تبیین شده است؛ به‌گونه‌ای که بخش قابل‌توجهی از مطالب کتاب فراتر از ماه مبارک رمضان، در طول سال و در مسیر دین‌داری به‌کار می‌آید.

رمضان عنوان نهمین ماه سال قمری است. در این ماه، روزه بر مسلمانان واجب شده است. ماه رمضان در دین اسلام ماهی مبارک است. در قرآن، از این ماه به‌عنوان ماهی که در آن قرآن نازل شده، یاد شده است و با‌توجه‌به آیۀ ۱۸۵ سورۀ بقره که نزول قرآن را در ماه رمضان می‌گوید و سورۀ قدر که نزول قرآن را در شب قدر می‌داند، مسلمانان معتقدند که شب قدر، در این ماه واقع است.

خواندن کتاب شهر خدا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب کلیات اسلام را به دوستداران مطالعه پیرامون ماه رمضان و علوم دینی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب شهر خدا

«آثاری که برای روزه واجب ماه رمضان در قرآن و روایات ذکر شده است بسیار عمیق و ماندگار است. آثاری نیست که یکی دو روزه از دست برود. به‌سادگی هم به دست نمی‌آید. خیلی‌ها فکر می‌کنند روزه ماه مبارک رمضان صرفاً یک «حال» خوش معنوی ایجاد می‌کند و می‌رود؛ «حال» هم که پایدار نیست. در حالی‌که قرآن کریم تقوا را اثر روزه اعلام فرموده: «یا اَیهَا الَّذینَ آمَنوُا کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِن قَبلِکُم لَعَلَّکُم تَتَّقوُنَ.»

روزه بر ما واجب شده است تا به «تقوا» برسیم. تقوا یک خوبی سطحی و گذرا نیست. تقوا به ملکه‌ای گفته می‌شود که از خداباوری عمیق نشأت می‌گیرد و به آسانی مانع گناه کردن فرد متّقی می‌شود. و یکی از خوبی‌ها هم نیست، بلکه برآیند همه خوبی‌ها و فضائل است. از طرف دیگر در روایات معصومین (ع)، آثار دیگری هم مانند «اخلاص» و «حکمت» برای روزه برشمرده شده است. نه اخلاص و نه حکمت، اموری نیستند که یک شبه به دست بیایند، و یک روزه هم از بین بروند. نیاز به طی یک روند طولانی و فرآیند پیچیده تربیتی دارند.

بنابراین می‌شود گفت آثار ماه رمضان، نشان می‌دهند که روزه رمضان تربیت کننده است، پختگی می‌آورد. تنها گرم نمی‌کند، بلکه تغییر هم می‌دهد. و اساساً این ماه مربّی است. برای ما باید خیلی مهم باشد که در یک روند تربیتی قرار بگیریم و برنامه‌ای پیدا کنیم که طی آن با رفتارهای ساده‌ای به نتایج مهمی برسیم.

مردم برای تربیت بدنی حاضرند مبالغ قابل توجهی به یک مربّی بدهند، تا بتوانند به سهولت به نتایج دلخواه برسند. سی روز گرسنگی و تشنگی کشیدن، برای به دست آوردن تقوا، هزینهٔ بسیار کمی است. حالا این رمضان است که برای ما زمینه تربیت را فراهم آورده و می‌خواهد در ما تغییر ایجاد کند. آیا خواهد توانست؟ اگر دل بدهیم و دیده بدوزیم، بله. اگر تن‌آسایی نکنیم و دل‌آزرده نشویم، بله. اگر همراهی کنیم و آثار خوب روزه را با بدی‌ها تباه نسازیم، بله.

اما چگونه یک روزه گرفتن ساده، کار تربیتی می‌کند و انسان را تغییر می‌دهد، و تکامل می‌بخشد؟ باید کمی درباره آن تأمّل کنیم. قبلاً به قدر کافی در این باره صحبت کرده‌ایم که چرا باید از ساز و کار رمضان و نحوهٔ عملکرد آن خبر داشته باشیم و از این طریق، اثر روزه را بر خود عمیق‌تر و ماندگارتر کنیم.

روزه یک عمل جسمانی است و تقوا یک حالت روحانی. این اثر معنوی از یک عمل مادی چگونه به دست می‌آید؟ نخوردن و نیاشامیدن به عنوان مظاهر مهم روزه چگونه چنین آثار ماندگاری بر جای می‌گذارند؟ طبیعی است نیت روزه ماه رمضان است که به این نخوردن روح می‌دهد و امر خداست که آن را مؤثر قرار می‌دهد. ولی آیا خودِ این نخوردن و نیاشامیدن هم در روح ما اثر می‌گذارد؟»