نظرات کاربران درباره کتاب زنان زندانی

یافته‌های تجربی پژوهشگران کالج کنیون، دانشگاه‌های ملبورن استرالیا، کنت انگلیس، پادوای ایتالیا، کلرادو و کالیفرنیای آمریکا، بروکسل بلژیک و براک و نیپیسینگ کانادا نشان می‌دهد: زنان با پوشش نامناسب و بدن نما، از جهت توانایی، هوش، انسانیت، اخلاق، کارامدی و عزت نفس، ضعیف تر از سایر زنان قلمداد می شوند. منبع: کتاب زنان زندانی، صفحات ۳۳۱ و ۳۳۲

بینظیر

بی نظیر به نظر من همه باید بخونن از بهترین کتاب ها👍🏻👍🏻👍🏻

در نشست مربوط به معارفه‌ی این کتاب شرکت کردم. کتاب از نظر غنای علمی قابل‌توجه است و تلاش کرده مسئله‌ی پوشش زنان را نه صرفاً از زاویه‌ی هنجاری یا ارزشی، بلکه بر پایه‌ی داده‌های تجربی و مقالات علمی ـ عمدتاً پژوهش‌های آمریکایی ـ بررسی و تبیین کند. روش کار کتاب بدین صورت است که با استناد به مجموعه‌ای از پژوهش‌های معتبر و هم‌راستا ــ که تعارض جدی با منابع علمی دیگر ندارند ــ به‌تدریج این گزاره را تقویت می‌کند که پوشش حداکثری بانوان، به‌ویژه با رنگ‌های تیره، می‌تواند نقش مؤثری در جلوگیری از «شی‌انگاری» زنان ایفا کند؛ چه از سوی مردان و چه حتی از سوی خودِ زنان. یکی از محورهای کلیدی کتاب، بررسی عمیق و چندلایه‌ی مفهوم شی‌انگاری است؛ مفهومی که به‌درستی به‌عنوان یک کلیدواژه‌ی بنیادین و منشأ بسیاری از آسیب‌ها، تنش‌ها و بحران‌های اجتماعی در جوامع انسانی معرفی می‌شود. از نکات جالب توجه کتاب این است که نشان می‌دهد مواجهه‌ی صرفاً جنسیِ مردان با یک زن، به شی‌انگاری آن فرد خاص محدود نمی‌ماند؛ بلکه این الگوی ذهنی می‌تواند به‌صورت موقت یا حتی پایدار به سایر زنان نیز تعمیم داده شود. به‌عبارت دیگر، ذهن پس از فعال شدن در «مد شیء‌انگارانه»، نیازمند گذر زمان است تا دوباره به حالت عادیِ مواجهه‌ی انسانی بازگردد. این نکته، پیامدهای اجتماعی بسیار مهمی دارد که معمولاً در بحث‌های سطحی نادیده گرفته می‌شود. استدلال کتاب در نسبت میان «پوشش بدن‌نما» و «شی‌انگاری» بر یک مبنای شناختی–روان‌شناختی استوار است: پوشش بدن‌نما موجب می‌شود در ذهن مرد، به‌جای فعال شدن سازوکار شناختیِ مواجهه با «جاندارِ دارای شخصیت، اراده و احساس»، بخش مربوط به مواجهه با «شیء» فعال شود. در نتیجه، مؤلفه‌هایی مانند همدلی، درک رنج، و ترس از آسیب رساندن به دیگری تضعیف یا حتی حذف می‌شوند. نکته‌ی مهم دیگر کتاب، پرداختن به شی‌انگاری از سوی خودِ زنان است. بر اساس یافته‌های ارائه‌شده، زمانی که زنان خود را در چارچوب شیء تعریف می‌کنند، کارکردهای شناختی و عملکرد ذهنی آن‌ها ـ از جمله تمرکز و بهره‌ی هوشی ـ دچار افت می‌شود و به‌تدریج درگیر فرآیند تبرّج و خودنمایی حداکثری می‌گردند. کتاب نشان می‌دهد که تبرّج و خودآرایی افراطی، صرفاً یک رفتار ظاهری نیست، بلکه زنان را وارد یک سیکل یا مارپیچ مخرب روانی–اجتماعی می‌کند؛ چرخه‌ای که در آن فرد هرچه بیشتر در معرض خودشی‌انگاری قرار می‌گیرد، بیشتر به بازتولید همان وضعیت کشیده می‌شود و خروج از آن دشوارتر می‌گردد. بر اساس این تحلیل، پیامدهای شی‌انگاری ــ چه از سوی مردان و چه از سوی خودِ زنان ــ شامل کاهش دیده‌شدن شخصیت انسانی زنان، افزایش امکان خشونت، بهره‌کشی، سودجویی، و تعمیق آسیب‌های اجتماعی است. نقطه‌ی قوت کتاب در این است که این نتایج را نه با شعار یا پیش‌فرض ایدئولوژیک، بلکه با اتکا به داده، پژوهش و تحلیل علمی توضیح می‌دهد.

کتابی با نگاه یکطرفه و جانبدارانه ، بدون در نظر گرفتن ستمهای بزرگتری که در حق مردان و پسرها می شود.