کتاب صوتی چه کسی از دیوانه‌ها نمی‌ترسد؟

«همه‌ی آدم‌ها دیوانه‌اند. فقط نوع دیوانگی آن‌ها فرق می‌کند. شاید همین حرفم کافی است که دیگران بفهمند که خودم چقدر دیوانه‌ام. هر چند که دیگران همیشه می‌ترسند که نکند بهشان بگویند دیوانه اما من ترسی ندارم. حتا از دیوانگی خودم لذت هم می‌برم. اگر لازم باشد روی کاغذ می‌نویسم و پایش را امضا هم می‌کنم.» «چه کسی از دیوانه‌ها نمی‌ترسد» نمایشی صوتی براساس رمان مهدی رضایی و با بازی علی زرینی، بهرام ابراهیمی، راضیه هاشمی و عمار تفتی است. سرپرستی گویندگان را نیز رضا عمرانی بر عهده دارد. در این اثر ما با معلمی معترض و گاهی پرخاشگر طرفیم که با بهانه و بی‌بهانه ملت را به باد فحش و دشنام می‌گیرد و ادمی معترض با رفتاری بیمارگونه است. آرمان پاکروان(راوی داستان) معلم جوانی است که ادبیات درس می‌دهد و همسرش هم در یک مجله خانوادگی مشغول به کار است. آنها در آپارتمانی زندگی می‌کنند که یک پیرمرد وبلاگ‌نویس هم همسایه آنها است. همسایه‌ای که گاه آرمان را گیر می‌آورد تا مطالب وبلاگ را برایش بخواند. راوی که دچار توهم است و خود را دیوانه می‌پندارد، دیالوگ‌هایی با یک موجود ذهنی به نام نسترن دارد و علاوه بر این‌ها یک مزاحم تلفنی هم هست که همزمان به زن و مرد درباره خیانت طرف مقابلشان هشدارهایی می‌دهد. این وقایع همزمان با چند اتفاق دیگر در این داستان پیش می‌روند. این اثر وحدت موضوعی ندارد و چند موضوع در کنار یکدیگر در داستان آن، به‌صورت یک درام اجتماعی پیش می‌روند. فضای «چه کسی از دیوانه‌ها نمی‌ترسد» شهری است و به نوعی متاثر از اتفاقاتی است که در ایران و جوامع دیگر جهان اتفاق افتاده و می‌افتد و هدفش تلنگر زدن به بی‌تفاوتی انسان‌های امروزی نسبت به وقایع پیرامونشان است.