دانلود و خرید کتاب صوتی آنچه پدر و مادر باید درباره کمرویی فرزند خود بدانند

کتاب صوتی آنچه پدر و مادر باید درباره کمرویی فرزند خود بدانند نوشتهٔ احمد پدرام است. سحر حمیدی گویندگی این کتاب صوتی را انجام داده و انتشارات ترانه پدرام آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی آنچه پدر و مادر باید درباره کمرویی فرزند خود بدانند

کتاب صوتی آنچه پدر و مادر باید درباره کمرویی فرزند خود بدانند، به والدین یاری می‌رساند که کمرویی را بهتر بشناسند و به فرزندانشان کمک کنند کمرویی‌ را کنار بگذارند. احساس ناخوشایند کم‌رویی می‌تواند در سنین مختلف، علل گوناگون و حتی نمود متفاوتی داشته باشد. در کودکان سنین پیش از دبستان، کم‌رویی و شرم می‌تواند ناشی از درست انجام‌ندادن کاری باشد که از او خواسته شده یا خودش به انجام‌دادن آن پرداخته است. در کودکان سنین دبستان احساس خجالت و کم‌رویی می‌تواند ناشی از تصوری که از بدن خود دارند باشد؛ مثلاً از قد کوتاه یا بلند خود و چاقی یا لاغری خود بیمناک و شرم‌زده باشند. در دورهٔ دبستان خجالتی‌بودن می‌تواند ناشی از ترس از طردشدن و یا تنهاماندن در جمع باشد. بعضی‌ها خجالتی‌بودن و کم‌روبودن را متفاوت می‌دانند. احساس خفیف خجالت در مواجهه با غریبه‌ها و مکان‌های جدید می‌تواند به‌سادگی و با چند مواجهه یا دقایقی بعد از قرارگرفتن در موقعیت برطرف شود، اما کم‌رویی و خجالت‌کشیدن توأم با اضطراب است و گاه این ترس و اضطراب به‌حدی است که منجر به منزوی‌شدن کودک می‌شود. گفته شده است که گاهی منزوی‌شدن و کناره‌گیری از فعالیت اجتماعی به‌علت کم‌رویی نیست و می‌تواند به‌علت افسردگی و اضطراب باشد. نقش فرهنگ در تفسیر کم‌رویی نیز دارای اهمیت است. بعضی فرهنگ‌ها مثل آمریکایی‌ها کم‌رویی و خجالت را منفی می‌دانند. در بعضی فرهنگ‌های آسیایی خجالتی‌بودن را نشانهٔ مؤدب‌بودن و احترام تلقی می‌کنند. گفته شده است که در فرهنگ ایرانی نیز در گذشته، خجالتی‌بودن در بسیاری از خانواده‌ها بیشتر یک ارزش تلقی شده و جزو سجایای اخلاقی شمرده می‌شده است.

شنیدن کتاب صوتی آنچه پدر و مادر باید درباره کمرویی فرزند خود بدانند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب صوتی را به مادرها و پدرها و مربی‌ها و معلم‌های کودکان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صوتی آنچه پدر و مادر باید درباره کمرویی فرزند خود بدانند

«۱) تئاتر خیالی: پوشیدن لباس دکتر، پرستار، آتش‌نشان، معلم، کارگر یا پلیس و دیگر شغل‌های اجتماعی و اجرای بعضی نقش‌ها در چهارچوب آن شغل‌ها و کمک‌کردن، کمک‌خواستن، معاینه‌کردن، تعمیرکردن و جنگ و گریز پلیس و دزد و غیره. حتی استفاده از اسباب‌بازی‌ها و عروسک‌ها در این ارتباط و یا استفاده از شخصیت‌های کارتونی که کودک با آن‌ها آشنا یا به بعضی از آن‌ها علاقه دارد، می‌تواند در خانه توسط اعضای خانواده اجرا شود. این نقش‌ها و بازی‌ها، به‌صورت تئاتری خیالی که دارای بیننده است اجرا گردد و تصور شود که این نمایش و بازی توسط بینندگان تشویق می‌شود.

۲) معلم‌بازی: بسیاری از کودکان نقش «معلم» شدن را دوست دارند. می‌شود از کودک خواست که معلم شود و آنچه را که می‌داند یا می‌خواهد در نقش معلم به ما یاد بدهد ما هم به صورت یک دانش‌آموز یا دو دانش‌آموز و یا بیشتر (البته محدود به ۴-۳ نفر) به حرف‌های او گوش دهیم و دانش‌آموزان خوبی باشیم. در کودکان کم‌سن‌تر، استفاده از عروسک‌ها (حیوانات یا آدم) می‌تواند نقش معلم یا دانش‌آموز داشته باشد. جرئت ابراز وجود و نشان‌دادن رفتار دلخواه یا بیان احساس دلخواه یا مخالفت و موافقت با معلم یا دانش‌آموز، فضای مناسبی برای بالابردن اعتمادبه‌نفس و ابراز وجود می‌شود و از کم‌رویی و پنهان‌کردن افکار و عقاید می‌کاهد. این بازی شناخت احساسات یا بروز رفتار دلخواه را تسهیل می‌کند.

با توجه به امکان فیلم‌برداری با گوشی‌های همراه، تقویت این رفتارها و نشان‌دادن آن به کودک یا فیلم‌برداری خود کودک از بازی‌هایی که انجام می‌دهد می‌تواند تا حدودی زمینه را برای تقویت ارتباط فراهم کند.

۳) بازی مصاحبه: از آنجا که کودکان در تلویزیون یا فیلم‌ها می‌بیند که بعضی افراد مقابل میکروفن قرار گرفته و حرف می‌زنند، ما می‌توانیم با ایجاد فضای مصاحبه با کودک خود و گرفتن دست‌مان در مقابل صورت او و یا یک اسباب‌بازی به‌عنوان میکروفن از او بخواهیم خودش را معرفی کند یا شعر یا آوازی که می‌داند را بخواند و یا نظرش را در مورد رنگی که دوست دارد، لباسی که دلش می‌خواهد یا خوراکی‌ها و میوه‌ها و یا طبیعت و حیوانات بپرسیم. هر چه شوخ‌آمیز یا جدی، او را تشویق به ابراز نظر و احساساتش کنیم توانایی‌اش بیشتر می‌شود.

۴) ضبط صدا یا فیلم‌برداری: از کودک خود بخواهیم کاری را انجام دهد شعری را بخواند یا حرکتی نمایشی را که بلد است انجام دهد و از او فیلمبرداری کنیم. از او بخواهیم که به تنهایی یا با هم شعری را بخواند یا ترانه‌ای را زمزمه کند و صدای او را ضبط کنیم و در صورت تمایل او، آن را به افراد خانواده یا فامیل نشان دهیم و با تنوع در این کار بعضی مهارت‌های او را به‌تدریج افزایش دهیم. شنیدن صدا یا تصویر و فیلم حرکات می‌تواند برای کودک جذاب و احساس دوست‌داشتنی‌بودن بدهد. این کار و اعتمادبه‌نفس را در او افزایش داده و تمایل به ابراز توانایی یا پرسیدن سؤال یا پاسخ به سؤال و تعامل را در او بیشتر سازد.»